1982 Gibson Les Paul Heritage Series Standard 80 Honeyburst 1980 Pre Historic 1959 Reissue R9 59 Plain Top

1982 Gibson Les Paul Heritage Series Standard 80 Honeyburst 1980 Pre Historic 1959 Reissue R9 59 Plain Top Do dzisiaj jest to moja ulubiona seria Les Paul Standard. Mam osobistego LP (jednego z dwóch) tego samego modelu. Żadne z wydań z 1959 roku nie brzmi tak śpiewnie i głęboko jak Heritage 80. Tak, każda gitara jest inna i trzeba posłuchać każdej - mój Heritage, na przykład, jest idealny do nagrywania dubli po obu stronach - konkretnie riffów - jest lekki i suchy w brzmieniu przy mostku, a przy gryfie nagrywam niektóre solówki. Ta konkretna gitara to najlepsza opcja do nagrywania solówek na przesterze przy gryfie a la Gary Moore - melodyjnych, wolnych, bluesowych solówek, przy których po prostu chce się grać i płakać. Cienkie alikwoty gitary po prostu śpiewają solówki! Co więcej, ten konkretny LP ma najlepsze czyste brzmienie ze wszystkich Les Pauli, jakie słyszałem - jest umiarkowanie środkowe i basowe, nic szczególnie nie wybija się, co jest idealne dla czystego dźwięku. Teraz opowiem więcej o serii, dla tych, którzy jeszcze nie wiedzą: Dla nikogo nie jest tajemnicą, że Świętym Graalem wśród gitar Gibson jest Gibson Les Paul Standard z 1959 roku, na których grali i grają nasi idole Jimmy Page, Slash, Joe Perry, Keith Richards, Gary Moore, Mark Knopfler, Billy Gibbons, Bonamassa, Ace Frehley, Joe Walsh, ... i dziesiątki innych znanych gitarzystów i kolekcjonerów. Dzięki sile marketingu i chęci powtórzenia dawnych osiągnięć, firma Gibson postanawia wypuścić pierwsze wznowienie gitary z 59 roku - tak narodziła się seria Gibson Les Paul Heritage 80 Series. Łącznie w latach 1980–1982 wyprodukowano około 3-4 tysiące egzemplarzy serii (ten ma numer 3447 - świadczy o tym odpowiedni znak pod numerem seryjnym z tyłu główki gryfu gitary), seria obejmowała trzy rodzaje modeli - Standard, Elite i Award. Standard miał gryf z trzech kawałków mahoniu, Elite - jednoczęściowy, Standard - Flame lub Plain Top, Elite - quilted top, w modelu Standard była podstrunnica z palisandru, w Elite - z hebanu, modele Award zostały wykonane tylko dla dealerów w liczbie 50 sztuk, różniły się od serii Elite tylko pozłacanym osprzętem i płytką (neckplate) z tyłu gryfu przy numerze seryjnym, zostały stworzone, aby nagrodzić sklepy, które sprzedają serię Heritage. Ta gitara - Standard - posiada jednoczęściowy korpus z mahoniu (!), top z dwóch kawałków wyselekcjonowanego klonu Flame Top (!), gryf z trzech kawałków mahoniu, podstrunnicę z palisandru, głębokie wklejenie gryfu - long tenon, szerokie niskie progi, profil gryfu 59 - najwygodniejszy ze wszystkich Gibsonów, moim zdaniem, gitara pełnowymiarowa bez żadnych odciążeń. Tim Shaw przy gryfie to po prostu bomba, przy mostku znajduje się Seth Lover x Seymour Duncan PAF z lat 80., który jest jaśniejszy i pełniejszy niż oryginalny. Gitara jest w zasadzie najlepszym wznowieniem 1959 Gibson Les Paul Standard ze względu na swoją specyfikację, jest unikalnym dziełem sztuki, jej brzmienie jest niepowtarzalne. Gitara jest najbliższym wznowieniem oryginału, to nie tylko moja opinia, to opinia obiektywna, bez problemu można to wygooglować, żaden True Historic ani inne wznowienie, a tym bardziej nowe, nie mogą się z tym równać. Gitara jest niesamowicie wygodna, dobrze leży w dłoniach, przetworniki dają prawdziwe mięso z charakterystyczną nosową barwą Gibsona. Gitara ma już 38 lat i była rzadko używana, więc zachowała się w dość dobrym stanie, są tylko drobne ślady na ożyłkowaniu na dole i pajęczynka w lakierze, co tylko dodaje gitarze pewnego uroku. W komplecie znajduje się oryginalny futerał. Brzmi doskonale na każdym sprzęcie i wygląda jak milion dolarów. Ma piękny plain top i miodowy kolor typu burst, zdjęcia to potwierdzają. Nie widzę sensu dodawania wideo z YouTube, tam nie da się zrozumieć pełnego uroku brzmienia, oceń ją na żywo! Gitara znajduje się w Dniepropietrowsku! Można jej posłuchać na dobrym sprzęcie lampowym do wyboru - Mesa Boogie, Marshall, Engl.... Dostarczę w każde miejsce na świecie