Drugi oddech legendy: jak krytycy „przełożyli” wielki dwupłytowy album Guns N' Roses — Use Your Illusion!

Epicki krążek Appetite for Destruction jest najprawdopodobniej najlepszym kandydatem do roli największego dzieła w stylu rock-n-roll, jakie kiedykolwiek nagrano. Mówię „najprawdopodobniej” tylko dlatego, że ani wy, ani ja nie słyszeliśmy wszystkich nagranych kiedykolwiek albumów rockowych. Całkiem możliwe, że jakiś pominęliśmy. Ale nie mówię „najprawdopodobniej” dlatego, że uważam na przykład White Album za bardziej godny. Nie, wcale taki nie jest. Oczywiście, The Beatles są lepsi niż GN’R, nie zwariowałem jeszcze, ale nigdy nie nagrali nic tak jednoznacznie doskonałego jak Appetite. I nikt inny nie nagrał.

To bezdyskusyjnie głośne roszczenie do wszystkich obelżywych i wszystkich pochlebnych klisz, jakie kiedykolwiek wymyślono dla rock-n-rolla, coś w rodzaju „zgaście światło, zrobiliśmy to”; jest tu i naddźwiękowa głowica bojowa (Nagasonic teenage warhead), i animusz, którym dosłownie przesiąknięte są partie gitarowe, grane w stylu niskogatunkowego metalu, a wszystkie piosenki są tak czadowe i tak jadowite, że można się nimi zarazić nawet nie przesłuchawszy płyty do końca. Appetite był o utracie niewinności – ich, naszej i wyciągnął całe pokolenie chłopaków z kudłatymi czuprynami w surowe realia życia na ulicy. Znów uczynił rock-n-roll niebezpiecznym. Stworzył ludzi, którzy uczynili go niebezpiecznym dla publiczności i dla samych siebie. Aby stać się niebezpiecznym, wystarczyło wykąpać się w jego zgubnym neonowym blasku.

Ale wróćmy do tego, co było. Chłopaki z zespołu byli biedni, głodni i chudzi, kiedy tworzyli album, mieszkali w jakimś hangarze i karmili się tymi okruchami, które przynosiły im liczne dziewczyny. Do momentu, gdy podpisali kontrakt na nagranie jego następcy, wszystko wyglądało już inaczej. Byli milionerami, odurzonymi narkotykami, którzy całkowicie stracili wątek. I dlatego stworzyli ogromną bestię w postaci podwójnego albumu, tak nieporęczną i skomplikowaną, że nikt nie mógł się w niej odnaleźć.

Use Your Illusion I & II – to właśnie to, co nadmiar pieniędzy i sławy zrobiły z zespołem, i nie tylko sprawił on, że zachwiał się kamień węgielny w fundamencie GN’R, zdradził on samą istotę tego, co uczyniło GN’R wielkimi wśród pierwszych. Lew nie musi tłumaczyć innym, że jest lwem. A lew nigdy nie zrobiłby Estranged. Zabójczy urok Appetite polega na tym, że była to praca przenikliwych drapieżników, którzy stworzyli album tak doskonały, że nikt nie jest w stanie do niego dorównać nawet 30 lat później. Drapieżników, którzy są zdolni do ciężkiej pracy, gotowi na nią i posiadają zwierzęcy instynkt. A Illusion brzmi jak przesycona sztuczność.

Ale nie wszystko stracone. Gdzieś w głębi piosenek na Illusion’s, zrobionych na trójkę z plusem i tych, od których oczy wychodzą na wierzch, istnieje wielkie rock-n-rollowe nagranie. Widzicie, nie sam Appetite jest taki świetny, a oczywiście Van Halen II – oto co jest naprawdę świetne. Dlatego, aby uporządkować album, musieliśmy dokonać małej zmiany. I oto – przed wami ten Illusion, jakim mógłby być.

Strona „A”

1. You Could Be Mine

   To był pierwszy singiel projektu Illusion, ale z jakiegoś powodu został pogrzebany na drugiej części. To zdecydowanie najbardziej oczywisty następca Appetite z obu albumów i stanowi idealne wprowadzenie w nową wysokobudżetową kosmiczną erę GN’R. Jest tak samo odurzający i zdeprawowany jak wszystko na pierwszej płycie, tylko że jest większy, głośniejszy i zgrzyta jak gigantyczny robot w hangarze lotniczym. Wywołuje apetyt (khe-khe) na zniszczenie, które nieuchronnie nastąpi. Ustawcie go jako pierwszy i będziecie mieli niezły początek imprezy.

2. Dead Horse

   Obie części Illusions są nafaszerowane momentami w stylu „nowych szat króla” (Emperor’s New Clothes), większość z nich to zasługa W. Axl [Rose’a], który zgodnie ze wszystkimi znanymi źródłami działał tak samo racjonalnie, jak Tony [Montana] z filmu Człowiek z blizną (Scarface) podczas sesji nagraniowych. Dlatego z pewnością odrzucamy wszystkie te wątpliwe momenty. Zastanawiam się, czy naprawdę nie było nikogo w pobliżu, żeby powiedzieć temu kolesiowi, że „Skopię ci twój mały cholerny tyłek” – to właśnie to, co można powiedzieć o tej cholernej małej piosence? W każdym razie to była najbardziej autentyczna rock-n-rollowa piosenka, jaką Rose napisał na te albumy. To genialna podróbka The Stones w metalowej aranżacji, która nadaje płynny bieg całej płycie.

3. Don’t Cry

   Lata osiemdziesiąte oczywiście się skończyły, ale potężna ballada zawsze pozostaje potężną balladą. Rzeczywiście umieszczona jako piosenka numer 4 w części 1, uważam, że powinna być przesunięta na pierwszą dla krótkiego odpoczynku przed hałasem i zamieszaniem, które nastąpią później. To także ostatnia rzecz, w której od tych świrów można usłyszeć jeszcze coś sentymentalnego. Jeśli bliżej wam do November Rain, to możecie umieścić ją na stronie „B” lub na dodatkowym minialbumie, albo gdziekolwiek indziej. To nie jest płyta Queen.

4. Pretty Tied Up

   Kolejny mocny glam-koktajl, który wepchnięto w kąt w części II, Pretty Tied Up, – fantastycznie niskogatunkowa rzecz, przywracająca nas do czasów młodzieńczych lat grupy. Brzmi jak robota świrów z niezdrowymi skłonnościami i jest szalenie rock-n-rollowa. Kiedy lata 90. przeminęły, tego typu piosenki stały się domeną skandynawskich wykonawców, takich jak The Hellacopters, dla nich to porządek rzeczy, ale ten rodzaj narkotyku Guns wstrzyknęli szczekającym wykonawcom rock-n-rolla, takim jak Queensryche / NIN, i to gówno znalazło kontynuację w Chinese Democracy. W nich samych było wiele czegoś podobnego, jestem tego pewien.

5. Knockin’ On Heaven’s Door

   Trzeba przyznać, że grupa w tym momencie dorosła i zmądrzała (no dobra, przynajmniej dorosła), dlatego piosenka jest dokładnie taka sama. Mowy nie ma o tym, żeby wersja Appetite leżała w pyle, słuchając Boba Dylana, no a teraz? Prawda, dlaczego by nie? Jest pełna rockowych schematów, których nigdy nie było w dziełach Guns wcześniej. Brzmi jak oczyszczony punk-rock. A poza tym to fajna piosenka, niezależnie od tego, kto ją wykonuje.

6. The Garden

   Dlaczego by nie zakończyć strony „A” zadziwiającą miniaturą? Alice Cooper (Alice Cooper) niespodziewanie wyłonił się znikąd w tej zachwycająco szalonej odzie do narkotyków, striptizerek, Nowego Jorku i innych form obłędu, która pokazuje, jak grupa błądzi po terytorium psychodelicznego metalu i dokładnie je przeczesuje. Jak i Knockin’, świadczy o pewnej dojrzałości. I to zabawna piosenka, nawet jeśli opowiada o tym, jak to jest być uzależnionym od heroiny.

Strona „B”

1. Bad Apples

   Rzecz, która otwiera drugą stronę, powinna przypomnieć wam o tym, za co kochacie zespół, którego słuchacie, a Bad Apples – to kwintesencja GN’R z dzwonkiem krowim, dobrze się jej słucha nocami, można do niej tańczyć, jeśli wypije się wystarczająco dużo. A w świecie wysokich dźwięków, gdzie Illusion – to kompaktowy album singli, wszyscy jesteśmy pijani i tańczymy przez całą noc.

2. Bad Obsession

   Jedna z najlepszych rzeczy Izzy’ego Stradlina (Izzy Stradlin), to wolno płynące, nierówne składanki mocno zepsutych dzieł The Stones w wykonaniu GN’R.

3. Civil War

   Choć zupełnie nie potrzebujemy, żeby ta rzecz brzmiała przez siedem i pół minuty, tak potężny, wolno nabierający obrotów świder – to rzeczywiście jedna z najlepszych piosenek Guns, nawet jeśli to jeden ze sposobów odrodzenia Heaven’s Door. Ale służy ona także przypomnieniu, że zespół ma na myśli nie tylko narkotyki, kobiety i ogromne góry gotówki. Są jeszcze zdolni do odczuwania niepokoju, popadania w depresję i przeżywania rzeczy, do których często prowadzą narkotyki, kobiety i pieniądze.

4. Right Next Door To Hell

   Dodajcie tempa w Civil War – a otrzymacie tę piosenkę. Szybki i szokujący thrashowy brzęczyk sprawia, że serce bije szybciej – to ci Guns, których nam obiecywano w 87-ym.

5. Locomotive

   Dostrajając się do 11. utworu, Locomotive – jedna z zagubionych perełek Illusion, piosenka tak przejmująca, że jej brzmienie w każdej chwili może zamienić się w chaos. Jeszcze jedno przypomnienie, że nie bez powodu nazwano ich „Najniebezpieczniejszym Zespołem Na Świecie”.

6. Coma

   Zakończmy opowieść najbardziej niewyobrażalnym 11-minutowym nocnym koszmarem szalonego narkomana, który napisał odurzony heroiną Slash (Slash). Nie ma tu zgranego chóru i każdy może w każdej chwili umrzeć, nawet wy sami. Idealne zakończenie dla zespołu, żyjącego ciągle na ostrzu brzytwy.
   
    

   
   Data oficjalnej premiery: 17 września 1991 roku
   Wykonawca: Guns N’ Roses
   Wydania: Use Your Illusion I i Use Your Illusion II (album dwupłytowy)
   Całkowita liczba utworów: 30 kompozycji
   Całkowity czas trwania: Około 2,5 godziny (Część I — 75:56, Część II — 75:52)
   Najwyższe osiągnięcia na listach przebojów: Jednoczesne debiutanckie zajęcie 1. i 2. miejsca na amerykańskim Billboard 200

7. Wewnątrz studia, gdzie nagrywali Guns N' Roses, "Use Your Illusion"