🎶 Historie Joego Perry'ego to nie tylko wspomnienia. To żywa historia muzyki rockowej

🎸 „Wystawiono nas na jeden wieczór z Humble Pie i Johnny Winterem”:

Joe Perry o nowej muzyce, Yungbludzie i legendarnych gitarzystach, którzy ukształtowali rocka

Joe Perry połączył siły z Yungbludem przy nagrywaniu nowego EP One More Time, a ta współpraca stała się okazją do przypomnienia niesamowitych historii, spotkań i lekcji otrzymanych od takich ikon jak Jeff Beck, Jimmy Page, Slash i inni tytani rockowej gitary.

Gitarzysta Aerosmith właśnie zaprezentował EP One More Time, nagrane wraz z wieloletnim współpracownikiem Stevenem Tylerem i nowym przyjacielem Yungbludem. Ale nawet przy napiętym grafiku — trasy z Joe Perry Project, występy na VMAs, udział w ceremonii Rock and Roll Hall of Fame z Bad Company — Perry nie zamierza zwalniać tempa.

W wieku 75 lat wciąż patrzy w przyszłość. Owszem, dopuszcza przerwę pod koniec 2025 roku, ale jego wzrok jest już skierowany na rok 2026. Przyszłość Aerosmith pozostaje niepewna — krążą plotki o pożegnalnym koncercie, a nawet filmie dokumentalnym. Perry nie lekceważy tych rozmów, ale teraz cała jego uwaga skupiona jest na One More Time.

Poza tym znalazł czas na szczerą rozmowę z Guitar Player, gdzie podzielił się historiami przyjaźni i artystycznych spotkań z Alice'em Cooperem, Johnny Winterem, Jimmym Page'em, Jeffem Beckiem i Slashem.

Alice Cooper

Pierwsze spotkanie Joego z Alice'em Cooperem miało miejsce podczas prac nad filmem Sgt. Pepper, gdzie Aerosmith nagrali kultową wersję Come Together. Cooper grał rolę Ojca Słońca i już wtedy między muzykami nawiązał się wzajemny szacunek.

Później, na początku lat 80., Perry był chwilowo poza Aerosmith, a jego menedżer zaproponował, by spróbował napisać materiał na kolejny album Coopera. To był początek prawdziwej przyjaźni. Lata później Joe wziął udział w nagraniu pierwszego albumu Hollywood Vampires, stając się częścią trzonu projektu.

Perry wspomina, że sceniczny wizerunek Coopera — mistyczny i prowokacyjny — otworzył drogę całemu pokoleniu artystów, zmieniając koncert rockowy w prawdziwe przedstawienie teatralne. Ale w Vampires Alice pokazał się z innej strony — jako żywy, szczery rockowy wokalista bez masek.

Praca z Cooperem, według Perry'ego, przebiegała łatwo i bez presji. Jego ego zawsze jest „w kieszeni”, a priorytetem jest muzyka i zespół. Spośród wszystkich wokalistów, z którymi Joe miał okazję pracować, Alice jest jednym z najbardziej zabawnych i przyjemnych partnerów.

Johnny Winter

Joe Perry po raz pierwszy zobaczył Johnny'ego Wintera na scenie razem z Rickiem Derringerem. Koncert w bostońskim klubie Tea Party był objawieniem — Winter dosłownie rozrywał salę, przez większą część wieczoru grając na slide'cie.

Chociaż ich drogi przez długi czas się nie przecinały, los w końcu połączył ich w Los Angeles. Winter pamiętał, jak Aerosmith otrzymali swój pierwszy duży koncert — wystąpili jednego wieczoru z Humble Pie, Edgarem Winterem i samym Johnnym. Był to jego pierwszy występ po rehabilitacji, a efekt był oszałamiający.

Według Perry'ego Johnny okazał się niezwykle otwartym i dobrym człowiekiem. Możliwość uściśnięcia dłoni idolowi, którego podziwiał przez dekady, była dla niego naprawdę wyjątkowym momentem.

Jimmy Page

Wpływu Jimmy'ego Page'a na Perry'ego nie da się przecenić. Był innowatorem nie tylko jako gitarzysta, ale także jako producent i kompozytor. W latach 60. Page był uważany za jednego z najbardziej rozchwytywanych muzyków sesyjnych i to właśnie praca studyjna ukształtowała jego unikalne myślenie.

Perry uważa, że Page'owi nie oddaje się sprawiedliwości jako producentowi. Jego umiejętność zarządzania procesem studyjnym, wykorzystywania instrumentów i kształtowania brzmienia wykraczała daleko poza bycie „gitarowym bohaterem”.

Wykorzystanie bluesowej formy, eksperymenty z muzyką świata z Maroka i Indii — wszystko to stało się częścią DNA Led Zeppelin. Dla Joego przyjaźń z Page'em była potwierdzeniem: nawet legendy pozostają zwykłymi ludźmi, gdy odkładają gitary.

Jeff Beck

Mówiąc o wajsze tremolo, Perry przyznaje: Jimi Hendrix był pionierem, ale Jeff Beck poszedł dalej. Dzięki cienkim strunom i delikatnym ustawieniom wajchy Beck wydobywał dźwięki, których świat wcześniej nie słyszał.

O ile Hendrix używał wajchy jako efektu, o tyle Beck uczynił z niej pełnoprawny instrument muzyczny. Jego poczucie melodii i dynamiki pozwoliło tworzyć niezwykle piękną muzykę, zwłaszcza gdy grał na Stratocasterze.

Punktem zwrotnym było odejście Becka od Les Paula i pełne odnalezienie swojego głosu poprzez tremolo. W ostatnich dekadach tworzył na gitarze coś zupełnie nowego.

Perry przyznaje: wbrew przysłowiu „nie poznawaj swoich bohaterów”, miał szczęście. Beck okazał się człowiekiem, któremu można byłoby powierzyć klucze do domu — spokojnym, dowcipnym i niezwykle ciepłym.

Slash

Slash to kolejny muzyk, do którego Perry ma bezgraniczny szacunek. Usłyszawszy Appetite for Destruction, Joe od razu zrozumiał: to wyjątkowy album. Guns N’ Roses przeszli drogę od klubów do aren, występując jako support przed Aerosmith.

Perry obserwował, jak zespół uczył się znajdować swoje miejsce, łącząc czysty rock'n'roll z potężnym przekazem. Slash i Axl Rose często zaglądali do garderoby Aerosmith, zadawali pytania, uczyli się i czerpali z doświadczenia.

Dla Joego Slash jest przykładem muzyka, który nigdy „nie odwala numeru”. Jego gra jest zawsze uczciwa, żywa i pełna pasji. W branży, w której talent nie zawsze gwarantuje sukces, Slash zdołał przejść całą drogę i pozostać wiernym sobie.

🎶 Historie Joego Perry'ego to nie tylko wspomnienia. To żywa historia muzyki rockowej, opowiedziana przez człowieka, którego ręce trzymały Gibsona, Fendera, na największych scenach świata. Właśnie takie historie inspirują do wzięcia gitary do ręki — i dalszej gry.