Od wtyczek Neural DSP po 7-strunowy sitar: Pełny gitarowy setup nowego albumu Satrianiego i Vaia

Wszystkie brzmienia gitar elektrycznych, które słychać na albumie The Sea of Emotion — pierwszej w historii wspólnej płycie studyjnej, którą nagrali legendarni Joe Satriani oraz Steve Vai — brzmią niesamowicie drapieżnie, soczyście, a przy tym rozpoznawalnie.

W stylu gry każdego z tych wirtuozów gitary jest nieuchwytna unikalność: ich gitarowy ton jest unikalny, ale jednocześnie idealnie się uzupełniają. Wystarczy usłyszeć zaledwie kilka nut, aby dokładnie określić, kto z nich wykonuje konkretną partię.

Jednak w nowym ekskluzywnym wywiadzie dla magazynu Guitarist Steve Vai przyznaje, że wszystko nie jest tak proste, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Przy kształtowaniu gitarowego brzmienia do tej płyty aktywnie i z rozmachem wykorzystywał wirtualne wtyczki (plugins). Właściwie, podobnie jak Joe Satriani.

Steve Vai oddaje zasługi Joe Satriani za ten intrygujący pomysł. Choć słowo „obwinia” pasowałoby tu lepiej — wszak sam Steve Vai kategorycznie nie uznawał emulatorów i oprogramowania do czasu, gdy nie usłyszał, jak fantastycznie zabrzmiał album Joe Satriani z 2022 roku The Elephants of Mars.

„Kiedy usłyszałem album Joego The Elephants Of Mars, przyznał mi się, że w całości nagrał go na oprogramowaniu i wtyczkach. Byłem w absolutnym szoku! — szczerze mówi Steve Vai. — Zawsze miałem bardzo snobistyczne podejście do nagrywania: że niby uznaję tylko prawdziwe głośniki i mikrofony. Ale po tej rozmowie zacząłem eksperymentować z SansAmp i szybko zdałem sobie sprawę, o ile wszystko stało się prostsze i efektywniejsze”.

Do tego momentu Joe Satriani był już prawdziwym ekspertem w podejściu „bez prawdziwych wzmacniaczy i mikrofonów”. W jego studyjnym arsenale zgromadziła się imponująca kolekcja wtyczek od SansAmp, IK Multimedia Tonex, Brainworx oraz Neural DSP. Emulacje od firmy Neural DSP szczególnie wpadły w ucho Steve Vai, choć na razie nie spieszy się on z ostatecznym wysłaniem swoich fizycznych zestawów gitarowych na emeryturę.

„Obecnie w studiu używam głównie wtyczek od Neural DSP, — dzieli się Steve Vai. — Choć w niektórych miejscach wciąż tworzyłem hybrydowe brzmienie, łącząc wtyczki ze swoim fizycznym wzmacniaczem Carvin Legacy 3 i modułami Synergy».

I z pewnością nic nie zmusi Steve Vai do całkowitego zrezygnowania z klasycznego nagłaśniania mikrofonami:

„Wcześniej potrafiłem zmuszać inżynierów dźwięku do zbierania dźwięku mikrofonami w nieskończoność, — wspomina Steve Vai. — Miałem ustawione dwie stereofoniczne kolumny, po trzy mikrofony z przodu każdej, po jednym z tyłu, jeszcze parę w odległości metra, a na domiar wszystkiego — stereofoniczne mikrofony pokojowe AKG 414. Dźwięk wychodził genialny... ale mój Boże, ile czasu i sił szło na to całe ustawianie!”.

Również gitarowy duet zdradził sekrety instrumentów, na których nagrywano ten album. Joe Satriani tradycyjnie używał swoich sygnowanych gitar Ibanez JS — legendarnych modeli Chrome Boy i złotego „Gold Boy”, unikalnego prototypu z wykończeniem Paisley, a także nylonowej akustyki Taylor.

Steve Vai polegał na swoim przyzwyczajonym i sprawdzonym arsenale gitary Ibanez PIA oraz Ibanez JEM — w tym legendarnych instrumentów o nazwach Evo, Flo III oraz ich odpowiedników.

Dla długoletnich fanów twórczości, którą tworzą Joe Satriani oraz Steve Vai, nie będzie zaskoczeniem obecność sitarów na nowej płycie.

„My ze Stevem ciągle nagrywamy sitary na swoich albumach”, — uśmiecha się Joe Satriani. Ale tym razem gitarzyści zdecydowali się na radykalny eksperyment: specjalnie do nagrań legendarny Sterling Ball stworzył dla nich ekskluzywny 7-strunowy niestandardowy sitar.