Zaginiona legenda i powrót po latach: historia Joe Perry'ego i jego kultowej Gibson Les Paul Standard ’59

„Brad powiedział: »Wiem, gdzie ona jest«. Otworzył magazyn Guitar Player — i tam, na zdjęciu kolekcji gitar Slash, była moja gitara”.

Historia legendarnej Gibson Les Paul Standard 1959, należącej do Joe Perry, to nie tylko opowieść o rzadkim instrumencie. To droga trwająca dziesięciolecia, w której przeplatały się muzyka, przyjaźń, straty i nieoczekiwany powrót.

Gitarzysta Aerosmith był zmuszony rozstać się ze swoją ulubioną Les Paul pod koniec lat 70. Jednak los sprawił, że instrument trafił w ręce innego kultowego muzyka — Slash z Guns N’ Roses. I to właśnie on po latach zwrócił gitarę jej właścicielowi jako naprawdę niezapomniany prezent.

Jak to się zaczęło

Według słów Joe Perry, ta gitara długo „krążyła” po Bostonie, przechodząc z rąk do rąk. W pewnym momencie trafiła do niego — i to za całkiem korzystną cenę.

Dokładnej kwoty już nie pamięta, ale chodziło o około 2500 dolarów — jak na tamte czasy całkiem przystępna cena za taki instrument.

W latach 70. ta Gibson Les Paul stała się jego główną gitarą, zwłaszcza w okresie rozkwitu Aerosmith.

Sprzedaż, której trzeba było żałować

Po odejściu z zespołu w 1979 roku okoliczności nie ułożyły się najlepiej. Mimo posiadania innych instrumentów, Joe Perry nigdy nie był kolekcjonerem — jeśli potrzebował gitary, po prostu kupował nową w sklepie.

Trudności finansowe zmusiły go do sprzedaży ulubionego instrumentu za około 4500 dolarów. Stało się to około 1980 roku.

Po transakcji ślad po gitarze całkowicie zaginął.

Próby odzyskania straconego

Kiedy Aerosmith zjednoczyli się w 1984 roku, sytuacja pozostawała trudna — zespół musiał wykupić się ze starego kontraktu, a pieniędzy wciąż brakowało.

Dopiero po podpisaniu kontraktu z Geffen Records pojawiła się możliwość odetchnięcia. Wtedy Joe Perry pomyślał o tym, żeby znaleźć i odzyskać swoje stare gitary.

Zaczął dzwonić do znajomych, techników, szukać jakichkolwiek punktów zaczepienia. Ale z każdym miesiącem ceny Les Paul z 1959 roku tylko rosły.

Mimo to chęć odzyskania instrumentu nie znikała.

Nieoczekiwane znalezisko

Pewnego dnia opowiedział o tym Brad Whitford, swojemu koledze z Aerosmith.

Odpowiedź była nieoczekiwana: „Wiem, gdzie ona jest”.

Kiedy Joe Perry zapytał „Gdzie?”, Brad po prostu otworzył magazyn Guitar Player. Na rozkładówce opublikowana była kolekcja gitar Slash, a dokładnie w centrum — ta sama Gibson Les Paul ’59.

Trudna rozmowa ze Slash

Do tego momentu Joe Perry i Slash byli już przyjaciółmi.

Kiedy rozmowa zeszła na temat odkupienia gitary, reakcja była szczera: „Proszę, nie pytaj mnie o to”.

Pomimo gotowości zapłacenia dowolnej sumy, Slash nie chciał rozstawać się z instrumentem.

Okresowo Joe Perry wracał do tego pytania, ale sytuacja stawała się coraz bardziej napięta. W pewnym momencie Slash nawet przestał odbierać telefony, rozumiejąc, o co będzie chodzić.

Wtedy Joe Perry podjął decyzję, by przestać, żeby nie zniszczyć przyjaźni.

Powiedział wprost: „Nie będę więcej poruszał tego tematu. To twoja gitara. To zaczyna wpływać na nasze relacje”.

Nieoczekiwany prezent

Minęło kilka lat.

Kiedy Slash dowiedział się, że Joe Perry kończy 50 lat i szykuje się wielkie świętowanie, podjął decyzję.

Imprezę organizowała żona Joe Perry — Billie, a sam gitarzysta postanowił uczcić datę naprawdę hucznie. Nawet zaprosił zespół Cheap Trick do występu, planując zagrać razem z nimi.

Przed wyjściem na scenę, w restauracji należącej do Joe Perry i Steven Tyler w Południowym Bostonie, wydarzyło się coś nieoczekiwanego.

Technik gitarowy podszedł i powiedział: „Slash prosił, żeby przekazać ci to”.

To była ta sama Gibson Les Paul Standard ’59.

Na sali zapanowała kompletna cisza. Ten moment stał się prawdziwym szokiem — i, bez przesady, jednym z najbardziej emocjonalnych w życiu muzyka.

Tak gitara wróciła do swojego właściciela.

Na czym polega jej wyjątkowość?

Oczywiście sama w sobie Gibson Les Paul ’59 — jest już niezwykle pożądanym instrumentem. Ale w tym przypadku wyjątkowość nie tkwi tylko w modelu.

Według słów Joe Perry, właśnie w jego rękach ta gitara nabiera szczególnego znaczenia.

Ciekawostka: numer seryjny wskazuje na 1960 rok, jednak eksperci analizujący konstrukcję, wykończenie i łączenie gryfu z korpusem dochodzą do wniosku, że w rzeczywistości została wykonana w 1959 roku.

Najprawdopodobniej instrument został złożony z pozostałych części z 1959 roku, ale otrzymał oznaczenie rocznika 1960.

Gitara wyposażona jest w oryginalne przetworniki PAF, a kwestia „1959 czy 1960” ma znaczenie raczej dla kolekcjonerów i firm ubezpieczeniowych.

Dla samego Joe Perry to nie ma już znaczenia — najważniejsze, że instrument jest znowu z nim.