Ukryty geniusz PRS: jak gitarzysta bez statusu gwiazdy stworzył kultowy instrument

Co sprawia, że sygnowana gitara odnosi sukces? Nie tylko nazwisko na główce gryfu, ale także to, czego dany muzyk oczekuje od instrumentu oraz to, jak jego preferencje rezonują z całą społecznością gitarową. Można umieścić na główce gryfu nazwisko światowej gwiazdy, wymienić seryjne przetworniki na sygnowane i wykonać customowe wykończenie — i gotowe. Oto rynkowy instrument sygnowany, posiadający tę właśnie aurę popularności, która, jak niedawno ustaliliśmy, pomaga gitarom utrzymać swoją wartość na rynku wtórnym.

Ale jeden z najbardziej udanych modeli sygnowanych wszech czasów — i jeden z najpopularniejszych instrumentów od Paula Reeda Smitha — nie powstawał z myślą o globalnej gwieździe. Był przeznaczony dla teksańskiego wirtuoza Davida Grissoma (David Grissom), „gitarzysty dla gitarzystów”, artysty solowego, mistrza sesyjnego, który grał z Johnem Mellencampem (John Mellencamp), a ponadto był byłym felietonistą magazynu Guitar World.

Jego gitara PRS DGT słusznie uważana jest za jedną z najlepszych gitar elektrycznych nowoczesnej ery, mocno zakorzeniwszy się zarówno w amerykańskiej serii Core, jak i w indonezyjskiej serii SE firmy z Maryland. Instrument powstał dzięki wieloletniej przyjaźni Grissoma i Smitha. W niedawnym wywiadzie dla magazynu Guitarist Grissom i Smith wspominali, jak ewoluował model DGT.

„David chciał gitary McCarty z tremolo, chciał, żeby wszystko było idealne” — wspomina Smith. Specyfikacje Grissoma zostały ucieleśnione w prototypach, które muzyk każdej nocy starannie testował w warunkach bojowych. Model DGT „narodził się z tysięcy koncertów i setek sesji”. Udział Grissoma był tak głęboki, że w PRS zaczęto nawet zmieniać technologię woskowania przetworników. Grissom obawiał się, że dziesięciominutowa kąpiel w wosku zabija jakiś ważny składnik ich brzmienia.

Ale wywiad ujawnia także głębsze szczegóły: Grissom mógł otrzymać sygnowaną gitarę PRS znacznie wcześniej. Smith zaangażował go do pracy, gdy testował specyfikacje dla instrumentu, który później stanie się modelem McCarty — gitarą nazwaną przez Smitha na cześć byłego prezesa Gibsona i wybitnego projektanta gitar Teda McCarty (Ted McCarty), który nadzorował powstanie złotego funduszu marki.

Grissom był zaufanym pilotem testowym i głównym ekspertem PRS, a jego pomysły doprowadziły do szeregu zmian w konstrukcji, w tym grubszego korpusu z mahoniu i designu przetworników. Jednak wtedy skromnie odmówił, by jego nazwisko widniało na gitarze.

„Wtedy wyraźnie rozumiałem, że nikt mnie nie zna i nie chcę swojego nazwiska na gitarze” — mówi Grissom. „Wiele pomysłów, które próbowałem przenieść do PRS, to w rzeczywistości pomysły, które Ted McCarty wdrożył jeszcze w Gibsonie, i uważałem to za niezwykle stosowne. Latami wymienialiśmy się pomysłami i ciągle wymyślaliśmy coś nowego”.

Ale w rękach Grissoma model PRS McCarty miał ulec zmianie. Chciał instrumentu zaprojektowanego dokładnie pod jego styl gry, a Smith obiecał go stworzyć. Kiedy mówimy o sukcesie modelu sygnowanego, właśnie tutaj wszystko się rozstrzyga — w szczegółach, w fizycznej geografii instrumentu. Model DGT wykroczył poza ramy zwykłego ulepszenia następnej generacji McCarty: każdy drobiazg został starannie przemyślany, od przetworników w poszukiwaniu „słodkiego punktu” balansu ciepła i czystości po wykończenie progów.

„Zmieniliśmy układ elementów sterujących, aby regulator głośności przetwornika przy mostku znajdował się bliżej mojego małego palca, ponieważ ciągle z nim pracuję” — opowiada Grissom. „Dość długo, przez kilka lat, pracowaliśmy nad profilem gryfu, sprawdzając wiele prototypów”.

Pełny wywiad z Davidem Grissomem i Paulem Reedem Smithem można przeczytać w najnowszym numerze magazynu Guitarist, który jest już dostępny do zamówienia bezpośrednio u wydawcy — zasubskrybuj i zaoszczędź mnóstwo pieniędzy… Co z pewnością przyda się, jeśli planujesz nabyć PRS DGT.