„Zakkie, dziękuję ci za wszystko”: historia wyjątkowej przyjaźni Zakk Wylde’a i Ozzy’ego Osbourne’a

W historii rocka było wielu wielkich gitarzystów grających u boku charyzmatycznych frontmanów, ale więź między Zakk Wylde a Ozzym Osbourne’em wykracza daleko poza zwykłą współpracę. Tak, Ozzy zawsze miał legendarnych gitarzystów — Tony’ego Iommiego, Randy’ego Rhoadsa, Jake’a E. Lee, Brada Gillisa, Gusa G. — ale to właśnie Wylde stał się częścią rodziny.

Wkraczając w świat Ozzy’ego w 1987 roku, Zakk Wylde niemal natychmiast udowodnił: to nie tylko praca. „To było znacznie głębsze niż granie w zespole” — wspomina.

To właśnie jego gitara w dużej mierze ukształtowała brzmienie albumów No Rest for the Wicked, No More Tears oraz Ozzmosis. Wylde nigdy nie ukrywał, że jego fundamentem muzycznym jest Black Sabbath. „Lord Iommi jest zawsze w moim DNA” — mówi.

Wychowany w New Jersey Wylde, podobnie jak wielu muzyków jego pokolenia, był zainspirowany erą Ozzy’ego z Randym Rhoadsem i Jakiem E. Lee. Kiedy Lee opuścił zespół, Wylde zajął jedno z najbardziej pożądanych miejsc w świecie rocka.

„Ozzy był niesamowitym człowiekiem” — mówi. — „Miałem ojca, weterana drugiej wojny światowej, i był Oz — jak starszy brat. Różnica wieku była duża, ale zawsze był blisko, gdy potrzebowałem rady”.

Ich relacje wykraczały poza scenę. „Tak, dobrze się bawiliśmy, piliśmy, ale jeśli chodziło o życie — był kimś, do kogo można było się zwrócić”.

Muzycznie wszystko przychodziło łatwo i naturalnie. „Jeśli muzyka zamienia się w obliczenia — nic z tego nie wyjdzie. Z Ozzym wszystko było instynktowne”.

Przez lata 90. i początek 2000. Wylde odchodził i wracał, ostatecznie dołączając do Ozzy’ego w 2017 roku na trasę No More Tours II. Był obecny także podczas ceremonii wprowadzenia Ozzy’ego do Rock and Roll Hall of Fame w 2024 roku oraz na ostatnim koncercie 5 lipca 2025 roku w Birmingham.

„To było jak zwykle — mówi Wylde — najważniejsze było upewnić się, że z Ozzym wszystko w porządku”. Właśnie wtedy widział go ostatni raz na scenie.

Za kulisami Wylde świadomie dał Ozzy’emu przestrzeń. „Jestem po prostu wdzięczny. Wszystko inne byłoby egoizmem”.

Koncert stał się wielkim wydarzeniem charytatywnym. „Pomagał ludziom, a nie zarabiał pieniądze. Co za życie. Co za człowiek”.

Ich więź była rodzinna w każdym tego słowa znaczeniu. Ozzy został ojcem chrzestnym najstarszego syna Wylde’a. „Gdyby Sharon zadzwoniła i poprosiła o pilnowanie domu — zrobiłbym to bez zadawania pytań”.

Ich przyjaźń pojawiła się natychmiast. „Lwy lgną do lwów” — uśmiecha się Wylde. — „Ozzy był prosty, ciepły i prawdziwy”.

Często dzielił się lekcjami życia — czasem w dość specyficzny sposób. „Potrafił wskazać palcem i powiedzieć: “Życie jest skomplikowane!”. A potem wysłać mnie po kanapkę”.

Na pytanie, dlaczego Ozzy wybrał właśnie jego po takich legendach, Wylde żartuje: „Przez moje kanapki z szynką!”. Ale potem dodaje: najważniejsza jest chemia i łatwość.

Praca nad No Rest for the Wicked była żywa i surowa. Ich pierwszą wspólną piosenką stała się Miracle Man. „Wszystko, co Ozzy zaśpiewał jako pierwsze — najczęściej zostawało”.

No More Tears wielu fanów stawia w jednym rzędzie z wczesnymi arcydziełami. Wylde uważa to za naturalny rozwój. „Nie da się od razu podnieść 500 kg — dochodzisz do tego krok po kroku”.

W jego grze pojawiły się odcienie country i południowe, szczególnie widoczne w I Don’t Want to Change the World oraz Mama, I’m Coming Home.

Nawet gdy nie pracowali razem, więź nie została przerwana. „Ozzy mówił: “Zakk wyfrunął z gniazda”. I miał rację”.

Ostatni koncert na zawsze pozostał w pamięci Wylde’a. „To był chaos. Najważniejszy koncert — a wszystko działo się na żywo”.

Ostatnia wiadomość od Ozzy’ego brzmiała prosto i szczerze:
„Zakkie, przepraszam, tam był kompletny chaos. Nie widziałem cię. Dziękuję ci za wszystko”.

„Po prostu powiedzieliśmy sobie: “Kocham cię, bracie” — mówi Wylde. — „I tyle”.

Rozmyślając o życiu bez Ozzy’ego, Zakk Wylde jest pewien: „Muzyka dała mi sens. Ozzy dał mi kierunek. To zostanie ze mną na zawsze”.