Jake E. Lee: powrót do gitary, pokonywanie bólu i pojednanie z Ozzym podczas legendarnego Back to the Beginning

Wywiad został nagrany jeszcze przed śmiercią Ozzy'ego Osbourne'a. Jeden z kluczowych gitarzystów epoki opowiada w nim o Charvel, problemach fizycznych, planach twórczych i o tym, jak udało mu się postawić emocjonalną kropkę w historii z legendarnym szefem.

Cicha cisza przed nowym zwrotem akcji

Po wydaniu dwóch albumów Red Dragon Cartel (2014 i 2018) wielu wydawało się, że Jake E. Lee ostatecznie powrócił do aktywności muzycznej. Ale pandemia przerwała trasy — i niejako ponownie wcisnęła pauzę w jego karierze.

Dodatkowym wyzwaniem była ciężka postać artretyzmu prawej ręki, przy której niemal zanikła warstwa chrzęstna. I choć granie stawało się coraz trudniejsze, wcale nie to było najsurowszym momentem ostatnich lat. Jesienią 2024 roku gitarzysta został napadnięty niedaleko swojego domu w Las Vegas i otrzymał kilka ran postrzałowych.

Po kursie rehabilitacji Lee odzyskał sprawność. Obrażenia okazały się nieprzyjemne, ale nie krytyczne, jednak lewą rękę odczuwał inaczej — i granie stało się bardziej bolesne.
Żartuje: „Ból znoszę. Od tego wymyślono alkohol” — ale jasne jest, że droga nie była łatwa.

Odpoczynek, który zmienił podejście

Po tym, jak COVID pozbawił Red Dragon Cartel możliwości kontynuowania trasy, Lee postanowił zrobić pauzę. Zaszył się w domu, zajmował rehabilitacją i… wyciągał stare gitary, których zgromadził „za dużo”.

Odkrył na nowo SG, swojego Les Paula z 1958 roku oraz różne modele typu hollow i semi-acoustic. Muzykę pisze, ale na razie jej nie nagrywa — za to niedawno zagrał bluesowe solo dla gitarowego przyjaciela, Stony'ego Curtisa.

A do tego — wziął udział w wielkim show Back to the Beginning w Birmingham 5 lipca, gdzie Ozzy Osbourne ponownie połączył siły z kolegami z Black Sabbath — Tonym Iommim, Geezerem Butlerem i Billem Wardem. To był historyczny moment.

Powrót do świata Ozzy'ego

Lee grał w zespole Ozzy'ego w latach 1982–1987 i nagrał albumy Bark at the Moon oraz The Ultimate Sin. Na show włączono go do pierwszej „supergrupy” wieczoru, złożonej przez Toma Morello (Rage Against the Machine).

Skład był oszałamiający:
Lzzy Hale, Mike Bordin, Nuno Bettencourt, David Ellefson, Adam Wakeman, David Draiman, Whitfield Crane i II ze Sleep Token.

Na YouTube dostępne są utwory The Ultimate Sin, Shot in the Dark, Sweet Leaf, Believer i Changes — ta ostatnia z udziałem Yungbluda.

Energia show stała się dla Lee symbolem nowych narodzin: mózg „pamięta, jak grać”, ale ciało musi adaptować się na nowo. I to… czyni proces interesującym.

O przerwach, bólu i szukaniu nowego podejścia

Lee nie pierwszy raz odchodził od gitary — zdarzało się to już wcześniej. Ale ta przerwa była najdłuższa: czasami miesiącami nawet nie dotykał instrumentu. Teraz przebudowuje technikę — oszczędza prawą rękę, wzmacnia lewą.

Aby zmniejszyć obciążenie, przeszedł na lekkie kostki i „siódemki” — ultracienkie struny, których używają Billy Gibbons, Tony Iommi i Brian May.

Mówi:
„Czasami wydaje się, że na nowo uczę się grać. Głowa wie wszystko, ale trzeba nauczyć ręce pracować na nowo”.

Jak przebiegło historyczne show

Drobne problemy techniczne wystąpiły — gitarę trzeba było nastroić, a pozycjonowanie na scenie okazało się chaotyczne. Ale w kulminacyjnym momencie Nuno Bettencourt wyprowadził go na scenę przy ogłuszających skandowaniach tłumu.

Lee wspomina:
„Tłum skandował moje imię. To mnie tak przytłoczyło, że dziwię się, że nie upadłem. Nie zagrałem idealnie, ale emocje były bezcenne”.

Nowe gitary, stare uczucia

W ostatnich miesiącach aktywnie przegląda kolekcję — wyciągnął stare SG, zainteresował się modelami hollowbody. Na koncercie w Birmingham grał na fioletowym customowym Charvel — rzadkiej kolorystyce, o której odtworzenie prosił przez długi czas.

Sam instrument również jest unikalny: menzura Gibson, kombinowane progi, „pieczony” klon, odchudzony korpus.

A za kulisami czekał na niego dar od losu:
Kirk Hammett pozwolił mu zagrać na Greeny — legendarnym Les Paulu. Lee mówi, że nie chciał wypuszczać instrumentu z rąk: „Ona śpiewa sama. Do dziś za nią tęsknię”.

Wzmacniacze, sprzęt i przygotowania do show

Lee używał swoich wzmacniaczy Friedman (JEL-20, JEL-50, IR-J), a żeby nie polegać na wynajmowanym sprzęcie, zabrał firmowy procesor IR.

Recenzja Friedman Amplification - All new Jake E Lee 50-Watt Head featuring Jordan Ziff

Pojednanie z Ozzym

Przed show odbyła się wielka sesja zdjęciowa, gdzie Lee porozmawiał z Sharon Osbourne, a potem — z Ozzym. Żadnych pretensji, żadnego napięcia — tylko szacunek.

Po show Ozzy osobiście do niego napisał: przeprosił, że nie zdążył porozmawiać dłużej i obiecał spotkanie w Los Angeles.

Dla Lee stało się to zakończeniem dawnej wewnętrznej historii:
„Nie chciałem, żeby naszą ostatnią rozmową pozostał rok 1987. Chciałem mu powiedzieć „dziękuję”. I to zrobiłem”.

Co dalej?

Kontynuuje zapisywanie pomysłów, czasami wstając w środku nocy, aby nagrać riff.

Plany — powrót do trasy z Red Dragon Cartel, przecież trasy Patina zostały przerwane z powodu pandemii. Po tym — być może nowe kolaboracje.

„Uwielbiam nagrywać sola dla przyjaciół — powiedzą szczerze, jeśli zagrałem słabo”.