Jak powstawał EVH 5150 III — wzmacniacz, który przeżył swojego twórcę i stał się standardem metalu

„Po prostu rozkręcił wszystko na maksimum i wyszedł”:

Od legendarnej intuicji Eddiego Van Halena do bezlitosnych testów zderzeniowych — historia narodzin EVH 5150 III z pierwszej ręki
Wolfgang Van Halen i Matt Bruck (EVH Gear) — o skomplikowanej drodze do stworzenia nowoczesnej ikony lampowej i, być może, najlepszego metalowego wzmacniacza naszych czasów

Kiedy w 2007 roku na rynek wszedł EVH 5150 III, Wolfgang Van Halen miał zaledwie 16 lat. Od tamtej pory wzmacniacz, który zbudował markę jego ojca — Edwarda Van Halena, stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i pożądanych wzmacniaczy gitarowych na świecie.

Dzisiaj 5150 to nie tylko model, a w zasadzie standard brzmienia ciężkiej muzyki.
Jak przyznaje Wolfgang w rozmowie z Guitar World:

„Wydaje mi się, że nie da się grać w zespole metalowym i nie mieć 5150 — lub przynajmniej jego kopii”.

Zgadza się z tym całkowicie Matt Bruck, człowiek, który stał u początków projektowania wzmacniacza razem z Eddiem:

„To jedna z najbardziej udanych marek wzmacniaczy w historii. Dziedzictwo trwa. Mieliśmy niesamowite szczęście pracować z Edem przez tyle lat. Czuję ogromny szacunek do tego, czym stał się ten wzmacniacz, a jednocześnie wcale nie jestem zdziwiony jego sukcesem”.

Dla samego Wolfganga 5150 III to nie tylko rodzinna marka, ale żywa część historii muzyki:

„Jest w tym szczególna duma. Bez wahania używam tych wzmacniaczy zarówno na scenie, jak i w studio. To dziecko mojego ojca i Matta. Jestem po prostu szczęśliwy, widząc, jak wszystko to stało się rzeczywistością”.

Jak w ogóle powstawał ten wzmacniacz?

Matt Bruck:
Proces był długi i skomplikowany. Nie ulepszaliśmy istniejącego układu — wzmacniacz projektowany był od zera. Trzeba było stworzyć zupełnie nową platformę, na której potem można było budować całą resztę.

Oznaczało to projektowanie nowego chassis i transformatorów. Wyszły niesamowicie wytrzymałe — dosłownie „jak czołg”. Świadomie zakładaliśmy zapas mocy i niezawodności. Jeśli chcesz stworzyć naprawdę wybitny wzmacniacz, inaczej się nie da.

Wolfgang Van Halen:
Doskonale pamiętam, jak ojciec testował go w studio. Z dołu, z innej części domu, słychać było lekki feedback. Im bliżej podchodziłeś do studia, tym stawał się głośniejszy.

Otwierasz drzwi do pierwszego pokoju — głośniej. Otwierasz drzwi do samego studia — a tam stoi gitara, wszystkie gałki rozkręcone na maksa, wzmacniacz wpada w nieskończoną pętlę sprzężenia.

Zostawił to wszystko włączone przez cały tydzień. Tylko po to, żeby sprawdzić, czy nie wybuchnie.
[Śmiech] Myślę, że to był najcięższy test, jaki w ogóle może przejść wzmacniacz.

Matt Bruck:
Nawet zapisywałem wszystkie techniczne szczegóły, żeby nie zapomnieć, ale historia, którą teraz opowiedział Wolf, to stuprocentowa prawda. Prace trwały prawie dwa lata, a finałowy etap nazywaliśmy między sobą „testowaniem zderzeniowym”.

„Test zderzeniowy” — to określenie wymyślił Eddie?

Matt Bruck:
W zasadzie tak. Dla niego oznaczało to próbę zniszczenia sprzętu.
[Śmiech]
Pomysł był prosty: jeśli wzmacniacz to wytrzyma, to znaczy, że na scenie i w trasie na pewno nic mu się nie stanie.

Rozkręcił wszystko na maksimum, przystawił głowę do kolumny i wywołał nieskończoną pętlę feedbacku. Byłem pewien, że dom spłonie.

A jak reagował na to sam Eddie?

Matt Bruck:
Mówiłem mu: „Przegrzeje się. Wybuchnie. Wywołamy pożar”.
A on spokojnie odpowiadał: „Nie przejmuj się. Zobaczymy, ile wytrzyma”.

Po pięciu dniach powiedział: „Dobra, test zaliczony”.

To świetnie pokazuje, jakim niestandardowym geniuszem był Ed. Myślał zupełnie inaczej niż wszyscy pozostali.

Wolfgang Van Halen:
To było jak testowanie kontrolerów do gier, gdzie robot naciska przycisk kilka milionów razy, dopóki się nie zepsuje. Tylko w wersji dla wzmacniacza lampowego.
[Śmiech]