Tajemnica legendarnych ‘Burst’: dlaczego nie każda Gibson Les Paul Standard 1960 jest równie wielka

„Wśród ‘Burst’ są egzemplarze wybitne, średnie oraz takie, które nie robią wrażenia” — ta myśl doskonale oddaje rzeczywistość wokół kultowych gitar Gibson z końca lat 50. i początku 60.

Przed nami rzadki instrument — Gibson Les Paul Standard 1960, tak zwany Double-O. Dziś takie gitary uważane są za prawdziwe świętości dla kolekcjonerów, ale nie zawsze tak było. Swego czasu muzycy po prostu nie do końca rozumieli, na czym polega ich unikalność.

Czym jest Double-O i dlaczego to prawie 1959 rok

Kiedy ’59 Les Paul to nie do końca ’59? Odpowiedź jest prosta: kiedy mowa o Double-O.

Zazwyczaj gitary z 1960 roku kojarzą się z jasnym wykończeniem sunburst, odblaskowymi gałkami potencjometrów i cieńszymi gryfami. Jednak na początku 1960 roku te cechy nie były jeszcze standardem.

Firma Gibson nadal używała półfabrykatów z 1959 roku — gryfów, korpusów, a nawet przetworników. To właśnie takie instrumenty otrzymały nazwę Double-O, ponieważ pierwsze dwie cyfry ich numerów seryjnych to zera.

W zasadzie są one niemal nieodróżnialne od modeli z 1959 roku pod względem odczuć, brzmienia czy wyglądu.

Dlaczego sunburst kiedyś nie był ceniony

Dziś trudno w to uwierzyć, ale swego czasu gitary sunburst nie cieszyły się szczególną popularnością. Uważano je za drogie i dość ciężkie.

Ponadto czerwony pigment używany w wykończeniu (barwnik anilinowy) szybko blakł na słońcu. Wiele instrumentów wystawionych w witrynach sklepowych dosłownie „opalało się”, tracąc nasycenie koloru.

Prawdopodobnie wielu gitarzystów po prostu nie rozumiało potencjału tych instrumentów — do momentu, gdy Keith Richards nie pojawił się z taką gitarą w programie The Ed Sullivan Show. Po tym muzycy tacy jak Mike Bloomfield i Eric Clapton, uczynili Les Paul prawdziwie popularną.

Później, gdy pojawiły się trwalsze barwniki, Gibson zrezygnował z pigmentu anilinowego, a nowe wersje sunburst otrzymały przydomek „tomato soup” ze względu na swój nasycony kolor.

Konkretny instrument: charakter i cechy

Ten egzemplarz Gibson Les Paul Standard 1960 znajdował się w kolekcji przez około siedem lat. Jego kolor w dużej mierze przypomina rok 1959 — zachowała się znaczna ilość oryginalnego barwnika anilinowego.

Waga gitary wynosi 9 funtów 9 uncji (około 4,3 kg). Mimo to instrument jest dobrze wyważony i nie obciąża nadmiernie ramion.

Na tylnej części korpusu widoczne są ślady użytkowania — tak zwane „spaghetti marks”, a także niewielkie przetarcia w okolicach górnego rogu obok przełącznika.

Przetworniki są świetnie dobrane: gryfowy wykazuje rezystancję 8.23k, mostkowy — 8.32k. Oba mają podwójne czarne cewki, a ich puszki nigdy nie były zdejmowane.

Brzmienie można określić jako dość agresywne, ale wystarczy nieco zmniejszyć głośność (do 8–9), a staje się ono czyste i miękkie.

Oryginalność i stan

Główki kluczy zostały wymienione na produkty Uncle Lou’s, ponieważ oryginalne z czasem uległy zniszczeniu — to typowy problem dla takich instrumentów.

Poza tym gitara jest w pełni oryginalna, wliczając w to progi, które są w doskonałym stanie. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że instrument przeszedł wymianę progów, ale w rzeczywistości wszystko jest oryginalne.

Różne lata 60.: nie wszystkie są jednakowe

Gitary Double-O są naprawdę unikalne, choć wielu, słysząc „1960”, spodziewa się czegoś gorszego.

Jednak doświadczenie pokazuje, że instrumenty bardzo się od siebie różnią. Wczesne modele często mają dość grube i wygodne gryfy, podczas gdy w późniejszych wersjach z 1960 roku spotyka się skrajnie cienkie profile.

Zmiany te zachodziły stopniowo, a nie w jednym momencie.

Niektórzy uważają, że grubość gryfu wpływa na brzmienie, ale w praktyce wiele zależy od konkretnego drewna. Bywały przypadki, gdy cienkie gryfy brzmiały bogaciej niż bardziej masywne wersje z 1959 roku.

Najważniejsze są parametry i jakość drewna.

Rzeczywistość o ‘Burst’: prawda bez mitów

Można z pewnością powiedzieć: wśród ‘Burst’ są naprawdę wybitne instrumenty, są średnie, a są i mniej udane.

Ten konkretny egzemplarz jest powyżej średniego poziomu, choć nie jest absolutnym liderem wśród wszystkich, które miałem w rękach.

Jego wagę można uznać za jedyny kompromis — świetnie nadaje się do pracy studyjnej czy gry na siedząco, ale przy długich występach na stojąco może być nieco ciężkawy.

Rynek kolekcjonerski i poszukiwanie rzadkich egzemplarzy

Podczas gdy rynek kolekcjonerów skupiał się na modelach z 1959 roku, gitary z 1960 roku długo pozostawały w cieniu.

Pozwoliło to na ich wykupywanie, w tym rzadkich egzemplarzy Double-O. Często klasyfikowano je po prostu jako ’59 lub ’60, nie wnikając w szczegóły.

Szczególne zainteresowanie budziły wczesne wersje, zachowujące charakterystykę z 1959 roku, aż do pojawienia się numerów seryjnych z prefiksem 02.

Waga, zmienność i filozofia produkcji

Waga gitar z serii ‘Burst może się znacznie różnić. To jeszcze raz potwierdza, że Gibson produkował instrumenty, używając dostępnych w danym momencie materiałów.

Każdy instrument to unikalne połączenie drewna, konstrukcji i czasu, w którym został stworzony.