„Tonewood to mit!”: Zakk Wylde wyjaśnił, dlaczego gatunek drewna nie wpływa na brzmienie gitary elektrycznej

Aby gitarzyści zaczęli się ze sobą kłócić, nie potrzeba wielkiego powodu. Jednak niewiele tematów potrafi rozpalić tak gorące debaty, jak dyskusje o „tonewood” – wpływie gatunku drewna na brzmienie instrumentu.

Niektórzy muzycy są gotowi do upadłego bronić opinii, że korpus z mahoniu (mahogany) sprawia, że gitary elektryczne i akustyczne mają cieplejsze i pełniejsze brzmienie, podczas gdy inni nazywają to absolutnym mitem. W najlepszej tradycji dyplomacji ci pierwsi usłyszą od drugich, że to wszystko psychosomatyka, a mózg po prostu oszukuje słuch. W mniej uprzejmych słowach usłyszą wprost, że wygadują bzdury. I tak w koło.

Przy tym nikogo nie obchodzi fakt, że Paul Reed Smith, który wie o budowie gitar absolutnie wszystko, dobiera drewno z taką samą jubilerską precyzją, z jaką szef kuchni restauracji z gwiazdkami Michelin wybiera najświeższe owoce morza i dziczyznę. Część gitarzystów i tak pozostaje nieugięta, a jednym z takich sceptyków jest Zakk Wylde, posiadający swoją drogą własną markę gitar Wylde Audio.

W swoim niedawnym wywiadzie dla magazynu Guitar World Zakk Wylde rozważał, jak dokładnie dobierał drewno do nowej linii gitar akustycznych Wylde Audio. Seria instrumentów o korpusie Grand Auditorium stała się pierwszym krokiem w świat gitar akustycznych dla marki, która do tej pory specjalizowała się wyłącznie w gitarach elektrycznych o najbardziej agresywnych i ekstremalnych kształtach dostępnych na rynku. Zakk Wylde przyznał, że jego poglądy na tonewood z biegiem lat uległy znacznym zmianom.

„Istnieją sprawdzone przez czas gatunki drewna do budowy gitar, a w przypadku akustyków jest to aktualne w jeszcze większym stopniu niż przy elektrykach — mówi Zakk Wylde. — Pamiętam, jak będąc młodszym czytałem wywiad z Yngwie Malmsteen, w którym opowiadał o różnym brzmieniu gitar Fender Stratocaster, wykonanych z różnych gatunków drewna. Opisywał też, jak wymieniał klonową szyjkę na palisandrową i wyraźnie słyszał, jak zmieniał się charakter dźwięku”.

Cóż, Yngwie Malmsteen — to właśnie jeden z tych, na których zawsze może polegać pan Smith z Maryland w kwestii obrony koncepcji tonewood. Jednak Zakk Wylde jest przekonany, że w gitarze elektrycznej te wszystkie niuanse nie mają absolutnie żadnego znaczenia.

„W gitarach elektrycznych wasze przetworniki działają jak zwykły mikrofon — wyjaśnia gitarzysta. — Widziałem film u jednego gościa, który przeprowadził eksperyment: zdjął przetworniki ze swojej gitary, przymocował je do bloczka betonowego z przykręconą szyjką — i dźwięk wyszedł absolutnie identyczny!”

Podobne nagrania faktycznie istnieją w sieci. Są też znacznie bardziej radykalne przykłady — niewiarygodnie dziwne eksperymenty, mające na celu obalenie mitu o tonalnych zaletach grubego topu z wzorzystego klonu klasy AAA nałożonego na wyselekcjonowany mahoń. Wszystkie one jasno dowodzą, że całą główną pracę wykonuje właśnie przetwornik.

„To właśnie stamtąd bierze się lwia część waszego brzmienia — zauważa Zakk Wylde. — To wszystko kompletnie rozbija argumenty ludzi, którzy całe życie spierają się o to, co brzmi lepiej: jesion, klon, olcha, mahoń czy palisander. Jeden gość przykręcił nawet przetworniki razem z gryfem gitary do zwykłej kuchenki mikrofalowej! I kiedy zrobił bezpośredni test A/B przeciwko swojej prawdziwej gitarze elektrycznej, brzmiały identycznie”.

Jednak nie warto zapominać, że Zakk Wylde — to również skuteczny sprzedawca. Jak więc być z jego nowymi gitarami akustycznymi z serii Grand Auditorium, ozdobionymi firmowymi skandynawskimi wężami i grafiką w formie tarczy (bullseye)?

„Jeśli wsłuchać się bardzo, bardzo uważnie, na pewno usłyszycie różnicę w tonie — żartuje Zakk Wylde. — Przychodzą do mnie znajomi i mówią, że nie widzą żadnej różnicy. Ale ja odpowiadam: po prostu zbyt mało uważnie słuchacie! [Śmieje się]. Chociaż tutaj wszystko może zależeć od liczby napojów dla dorosłych wypitych wieczorem — słyszałem, że to też silnie wpływa na postrzeganie dźwięku!”