Uli Jon Roth (ex. Scorpions) : «Zbyt wielu gitarzystów brzmi jak maszyny do pisania»

Uli Jon Roth: dlaczego pogoń za techniką zabija indywidualność gitarzysty

Legendarny gitarzysta o głównym problemie współczesnych muzyków
W niedawnym wywiadzie z 2025 roku dla North Coast Music Beat, opublikowanym na YouTube, kultowy niemiecki gitarzysta Uli Jon Roth podzielił się swoim spojrzeniem na rozwój młodych muzyków i udzielił ważnych rad tym, którzy szukają własnego brzmienia.

Mniej kopiowania — więcej własnego głosu
Zdaniem Uli Jon Roth, początkujący gitarzyści nie powinni zbytnio sugerować się innymi wykonawcami. Technika jest z pewnością ważna, ale skupianie się wyłącznie na niej to błąd.

Zauważył, że obecnie na świecie jest ogromna liczba utalentowanych muzyków, jednak wielu z nich podąża drogą nadmiernego dążenia do technicznej doskonałości. W rezultacie traci się to, co najważniejsze — indywidualność, wyrazistość i „ludzkie” brzmienie instrumentu.

«Zbyt wielu gitarzystów brzmi jak maszyny do pisania»
Muzyk obrazowo opisał współczesną scenę: jego zdaniem wielu wykonawców zaczyna przypominać maszyny do pisania — szybko, dokładnie, ale bez duszy. Jednocześnie podkreślił, że nie chce nikogo deprecjonować: utalentowanych gitarzystów jest naprawdę wielu.

Jednak tym, którzy chcą się wyróżnić, radzi pójść w przeciwnym kierunku:
grać mniej nut, ale czynić je jak najbardziej wyrazistymi i emocjonalnymi.

Z wiekiem, jak mówi, sam zaczął dążyć nie do szybkości, lecz do sensu każdej nuty. Porównał to do mowy: nie jest ważne, jak szybko mówisz, lecz to, co dokładnie chcesz powiedzieć. Szybka, ale pusta mowa to po prostu bezsensowny potok słów.

Jak znaleźć swój styl: rady od mistrza
Uli Jon Roth zaleca młodym muzykom:
— rozwijać własny głos i nie kopiować innych
— uczyć się nie tylko gam i arpeggio, ale także harmonii, rytmu i struktury muzyki
— głęboko czuć muzykę i nawiązywać z nią wewnętrzną więź
— stawać się mistrzem w swoim fachu, ale nie tracić indywidualności

Jego zdaniem to właśnie inspiracja i głębokie zrozumienie muzyki ostatecznie kształtują prawdziwy styl.

Stosunek do metalu i dynamiki dźwięku
W innym wywiadzie dla podcastu Scars And Guitars Uli Jon Roth opowiedział o swoim stosunku do muzyki metalowej i własnym wpływie na ten gatunek.

Mimo że grał w SCORPIONS, nie uważa się za przedstawiciela sceny metalowej. Na początku kariery grupa była postrzegana raczej jako melodyjny zespół hardrockowy, a sam termin „heavy metal” pojawił się później.

Muzyk zauważył, że współczesny metal często wydaje mu się nadmiernie przesterowany i pozbawiony dynamiki. W przeciwieństwie do lat 60. i 70., kiedy takie grupy jak LED ZEPPELIN, Jimi Hendrix, CREAM, potrafiły łączyć moc z niuansami dynamicznymi, dzisiaj dźwięk często pozostaje na jednym poziomie intensywności.

Jego zdaniem ciągłe przesterowanie gitar i maksymalna głośność wszystkich instrumentów zmieniają muzykę w dźwiękową „kakofonię”. Choć przyznaje, że w gatunku powstają świetne dzieła, ogólnie nie jest to jego środowisko muzyczne.

Wpływ na muzykę rockową i kulturę gitarową
Odpowiadając na pytanie o swój wpływ na rozwój muzyki gitarowej wraz z Michael Schenker, Uli Jon Roth zauważył, że nie ma skłonności do przeceniania swojej roli.

Podkreślił, że ich pokolenie opierało się na poprzednich wielkich muzykach:
Eric Clapton, Jimi Hendrix, a także grupach takich jak LED ZEPPELIN, Rory Gallagher, MOUNTAIN.

Niemniej jednak lata 70. stały się erą odkryć, kiedy przestrzeń na eksperymenty była praktycznie nieograniczona. Wśród gitarzystów-innowatorów wyróżnił:
Jan Akkerman, Ritchie Blackmore, Brian May, David Gilmour, Allan Holdsworth, Gary Moore, Hank Marvin, George Harrison, Jimmy Page, Jeff Beck.

Zauważył, że to właśnie brytyjska scena stała się prawdziwym centrum gitarowej rewolucji, gdzie uformowała się ogromna liczba wpływowych muzyków.

Dziedzictwo i wkład w rozwój gitary
W ostatnich latach Uli Jon Roth ponownie powrócił do wczesnego materiału z okresu SCORPIONS, co doprowadziło do wydania projektów Scorpions Revisited oraz Tokyo Tapes Revisited.

Dziś słusznie uważany jest za jednego z największych gitarzystów w historii. Jego styl stał się nowatorski dzięki połączeniu wirtuozerskiej techniki z głęboką melodyjnością i emocjonalnością.

Był jednym z pierwszych gitarzystów rockowych, którzy wprowadzili złożone arpeggio i elementy neoklasyczne, faktycznie redefiniując podejście do instrumentu. Szczególnie wyraźnie objawiło się to nie tylko w czasach SCORPIONS, ale także w jego projekcie ELECTRIC SUN.