Jak wyrzucony album Jimi Hendrixa zmienił historię blues-rocka: droga Stevie Ray Vaughana od nastolatka z gitarą do legendy

Historia sukcesu Stevie Ray Vaughan wcale nie zaczęła się od drogich kolekcji płyt ani od rad doświadczonych mentorów. Przełomowe spotkanie z muzyką Jimi Hendrix wydarzyło się zupełnie przypadkiem – dzięki płycie znalezionej w śmieciach.

W wywiadzie dla magazynu Guitar Player w 1989 roku Stevie Ray Vaughan wspominał, że pewnego razu jego brat, Jimmie Vaughan, wrócił do domu po występie w Dallas z albumem Jimi Hendrix, który znalazł za jednym z lokalnych klubów bluesowych.

„Po raz pierwszy usłyszałem nazwisko Jimi Hendrixa dzięki mojemu bratu. Przyniósł do domu jego płytę. Myślę, że było to około 1967 roku. Jimmie znalazł ją w kontenerze na śmieci. Znał nazwisko muzyka, ponieważ wcześniej widział krótką notkę o Jimi Hendrix w jakimś magazynie i zrozumiał, że ten facet wywołuje prawdziwą sensację”.

Kiedy położyli płytę na gramofonie, wrażenie było natychmiastowe.

„Włączył nagranie, a jedyną możliwą reakcją było powiedzieć: "Tak!" — śmiał się Stevie. — Byłem w szoku”.

Dla młodego muzyka to znalezisko stało się prawdziwym objawieniem.

Jak nastolatek uczył się muzyki Hendrixa godzinami

W tamtym czasie Stevie Ray Vaughan był jeszcze bardzo młody — miał zaledwie piętnaście lat. Jak wielu gitarzystów jego pokolenia, uczył się instrumentu nie z podręczników ani lekcji wideo. Jego metodą było bezustanne słuchanie ulubionych nagrań, dopóki każda fraza, każdy chwyt i każda intonacja nie stawały się zrozumiałe.

Muzyka Jimi Hendrix stała się dla niego osobistą szkołą gry na gitarze.

„Pamiętam, jak dostałem mały gramofon Airline z kartonowymi kolumnami. Podłączałem go przez system Shure PA, który stał u mnie w sypialni.

Przed niektórymi ze swoich pierwszych koncertów wypożyczałem nawet cztery osobne pogłosy (reverb) i ustawiałem cały ten sprzęt u siebie w pokoju. Oczywiście rodzice byli wtedy w pracy. Wchodziłem tam, rozkręcałem głośność na maksimum, ubierałem się tak cool, jak tylko potrafiłem i próbowałem uczyć się jego partii”.

To była nauka bez nauczycieli i podpowiedzi — tylko upór, nieskończone powtórki i chęć zrozumienia każdego niuansu muzyki brzmiącej z gitary elektrycznej.

Dla Vaughana Hendrix był nie tylko wirtuozem, ale kontynuatorem bluesowej tradycji

Jednak wpływ Jimi Hendrix na Stevie Ray Vaughana nie ograniczał się do techniki wykonawczej.

Dla Vaughana Hendrix stał się dowodem na to, że blues jest w stanie wyjść daleko poza utarte ramy i stale się rozwijać.

Później, kiedy Stevie Ray Vaughan sam stał się światowej sławy muzykiem, często występował przeciwko opinii, że muzyki Jimi Hendrix nie można wykonywać przez innych artystów.

Zdaniem Vaughana Hendrix nigdy nie był oderwany od bluesowych korzeni. Wręcz przeciwnie, reprezentował jedno z najbardziej odważnych rozwinięć tej tradycji.

„Niektórzy ludzie nie postrzegają Jimi Hendrixa jako muzyka bluesowego. Ale ja słyszę bluesa dosłownie w każdym jego podejściu do muzyki. Owszem, kompletnie nie bał się robić rzeczy po swojemu i iść nową drogą, jednak korzenie starego stylu bluesowego są w jego grze bardzo wyraźnie słyszalne”.

Dlaczego Vaughan nie bał się grać kompozycji Hendrixa

Takie rozumienie muzyki bezpośrednio przekładało się na twórczość samego Stevie Ray Vaughana.

Kompozycje Jimi Hendrix nie były dla niego czymś nietykalnym. Regularnie włączał je do swoich programów koncertowych i nigdy nie uważał tego za kontrowersyjną decyzję.

Podczas wywiadu w londyńskiej limuzynie w 1988 roku mówił:

„Z jakiegoś powodu istnieje opinia, że granie muzyki Jimi Hendrixa to prawie świętokradztwo. Ale wydaje mi się, że on sam nazwałby to kompletnymi bzdurami.

Możliwe, że się mylę, ale zawsze wydawało mi się, że chciałby, aby jego muzyka dalej żyła i była dostępna dla wszystkich tak samo swobodnie, jak muzyka każdego innego wykonawcy”.

Następnie Vaughan wyjaśnił swój stosunek do muzycznych inspiracji:

„Hendrix nigdy nie bał się czerpać inspiracji od innych muzyków i wplatać ich w swoją własną twórczość. Niektórzy nazywają to kopiowaniem. Ale jeśli dodajesz coś od siebie, jeśli muzyka przechodzi przez twoją osobowość i wychodzi na zewnątrz w nowej formie, zyskuje zupełnie inny charakter”.

Własna droga Stevie Ray Vaughana

Właśnie tak przez całą swoją karierę postępował Stevie Ray Vaughan.

Oddawał hołd Jimi Hendrix, ale jednocześnie tworzył własny rozpoznawalny styl, który uczynił go jedną z najważniejszych postaci blues-rocka.

Jego kunszt robił wrażenie na takich muzykach jak David Bowie oraz Eric Johnson, a legendarny Jeff Beck tak wysoko cenił talent Vaughana, że porównywał go do swojego starego przyjaciela — Jimi Hendrix.

Ostatni koncert i symboliczne zakończenie historii

Więź między Stevie Ray Vaughanem a Jimi Hendrixem utrzymywała się do samego końca.

Muzyka Hendrixa pozostawała ważną częścią repertuaru koncertowego Vaughana przez całą jego karierę.

Szczególnie symboliczne jest to, że ostatni występ na żywo Stevie Ray Vaughana zakończył się wykonaniem utworu „Voodoo Child (Slight Return)”.

Ten moment stał się swoistym domknięciem koła: płyta znaleziona kiedyś w kontenerze na śmieci za klubem w Dallas zainspirowała nastolatka do sięgnięcia po gitarę i w rezultacie pomogła światu zyskać jednego z najwybitniejszych muzyków bluesowych swojego pokolenia.