Jak brzmiały legendy: studyjne sztuczki producenta PANTERA
Tłumaczenie automatyczne. Rosyjski oryginał
Legendarny inżynier dźwięku i producent Terry Date, pracujący nad kultowymi płytami grupy PANTERA, pewnego razu podzielił się zdumiewającym wspomnieniem zza kulis pracy w studiu:
„W pełni nagrywaliśmy wszystkie gitary rytmiczne, starannie pakowaliśmy i chowaliśmy cały sprzęt studyjny, a bliżej samego finału pracy nad albumem Dimebag Darrell zazwyczaj podchodził i mówił: „Słuchaj, mam w głowie jeszcze jedną świetną partię, chcę ją pilnie dodać do kilku utworów”.
Wtedy szybko ustawialiśmy jeden jedyny cabinet gitarowy, wieszałem na nim standardowy mikrofon Shure SM57 — w końcu zakładano, że to tylko niewielki dodatek w tle, który trzeba nagrać na szybko. Ale kiedy słuchaliśmy ostatecznego utworu, okazywało się: to ujęcie brzmi potężniej, gęściej i lepiej niż główne gitary rytmiczne, na nagranie których straciliśmy tyle dni, kombinując z ustawianiem całego arsenału mikrofonów najbardziej egzotycznymi metodami.
Właśnie wtedy dotarło do mnie to, co najważniejsze: w przypadku Dimebaga nie trzeba budować żadnych skomplikowanych i ciężkich schematów. Wystarczy po prostu skierować na niego mikrofon. Im prostszy setup, tym czystszy, masywniejszy i lepszy rezultat”.
Lecz na tym studyjne sztuczki się nie kończyły. Terry Date podpatrzył jeszcze jeden genialny mikro-trik u innego kultowego kolektywu — Metal Church:
„Zanim przekroczyli próg studia, goście z Metal Church wyciągali swoje kostki i zaczynali zaciekle trzeć ich płaską stroną prosto o asfalt. Robiono to po to, by uczynić powierzchnię szorstką, a krawędzie — niewiarygodnie ostrymi, praktycznie jak ostrze łyżwy hokejowej. Zetrzesz środek — a krawędź od razu zyskuje agresywną ostrość. Dzięki temu podczas mocnego uderzenia w struny rodził się absolutnie dziki, przebijający miks atak.
Później ten trik z powodzeniem stosowałem także w pracy z Dimebagiem Darrellem. Braliśmy zwykłe ostrze i ręcznie obrabialiśmy płaską krawędź kostki, osiągając firmowe dźwięczne kliknięcie i maksymalną wyrazistość każdej nuty przy wydobywaniu dźwięku”.