Kiedy Kirk Hammett przynosił Joemu Satrianiemu sekretne dema Metalliki: jak powstawał najbardziej złożony metalowy album lat 80.

Każdy nauczyciel gry na gitarze ma parę życiowych historii. Ktoś latami pracuje z nowicjuszami i dziećmi, które potrafią zrobić najbardziej szalone rzeczy. Zdarzało nam się słyszeć o nauczycielach, którzy musieli celować plastikowym laserowym pistoletem w głowę ucznia, żeby ten w końcu skupił się na ćwiczeniu. Zawsze znajdzie się też to trudne dziecko, któremu po prostu niebezpiecznie jest dawać do rąk nawet kawałek litego drewna.

Ale pomyślcie, kogo uczył sam Joe Satriani. Lista jego absolwentów czyta się jak prawdziwy przewodnik po złotym funduszu rockowej i metalowej gitary. Czego wart jest chociażby jego dawny przyjaciel Steve Vai. Dodajcie do tego całe pierwsze pokolenie sceny thrash metalowej z rejonu zatoki San Francisco: takich muzyków jak Larry LaLonde (w tamtym czasie grający w Possessed, a obecnie występujący w Primus), Alex Skolnick z Testament, Rick Hunolt z legendarnych Exodus i oczywiście jeszcze jeden były gitarzysta Exodus Kirk Hammett, który osiągnął ogromny sukces w składzie Metallica.

W wywiadzie dla magazynu Guitar World, udzielonym w grudniu 1995 roku, Satch zauważał, że praca z tak utalentowanymi uczniami dawała unikalne przywileje. Na przykład w te momenty, kiedy Hammett wpadał na zajęcia i przynosił ze sobą najświeższe nagrania studyjne tego, nad czym Metallica pracowała w tamtej chwili.

Jedna szczególnie pamiętna seria zajęć przypadła na sam koniec kariery pedagogicznej Satrianiego, kiedy Hammett i Metallica właśnie ślęczeli nad swoją najbardziej ambitną płytą ...And Justice for All. I materiał ten był doprawdy z pogranicza możliwości.

«Kirk Hammett był moim ostatnim uczniem pod koniec 1987 — na początku 1988 roku i regularnie przynosił na lekcje te same sekwencje harmoniczne, nad którymi pracowała Metallica», — wspominał Satriani.

«To były niesamowicie dziwne rzeczy. Przed nami była grupa, która pewnie wyprzedzała wszystkich pozostałych na polu muzycznym, jednak on pytał mnie: "Jak myślisz, co powinienem zagrać do tego wszystkiego?"»

Album ...And Justice for All stał się ucieleśnieniem najbardziej śmiałych ambicji Metalliki, która właśnie wychodziła z najgłębszego kryzysu spowodowanego tragiczną śmiercią ich basisty Cliffa Burtona, który zginął w wypadku autokarowym w 1986 roku.

Burton był utalentowanym muzykiem, doskonale znał się na teorii muzyki i był głównym motorem napędowym komplikującej się myśli muzycznej Metalliki połowy lat 80.

W wywiadzie dla magazynu Guitar World w 2016 roku Hammett przyznawał, że wiedza Burtona znacznie przewyższała jego własną.

«Cliff studiował muzykę w koledżu, — opowiadał Hammett. — Miałem podstawowe zrozumienie teorii muzyki dzięki Joemu, ale Cliff zanurzył się w tym temacie z głową i dogłębnie zbadał całą teorię i harmonie. I był fanem harmonii».

«James głęboko poczuł koncepcję dwugłosowych harmonii i wziął ją sobie do serca. Uczynił z tego swój znak rozpoznawczy, chociaż początkowo pomysł należał do Cliffa. Co więcej, Cliff mocno inspirował Jamesa w kwestiach kontrapunktu i konstrukcji rytmicznych».

Kiedy Metallica dopiero zaczęła nabierać szalonego tempa po wydaniu swojego miażdżącego debiutanckiego albumu Kill 'Em All, Hammett nadal regularnie jeździł na lekcje do Satrianiego — tyle że nie miał samochodu. Dopóki Metallica tworzyła materiał do Ride the Lightning, Hammett kręcił pedałami roweru aż do samego sklepu gitarowego, gdzie wykładał Satch.

«Droga zajmowała mi ponad półtorej godziny, bo mieszkałem około 25 mil stamtąd, — opowiadał. — Jechałem całą drogę tam — zdyszany i spocony — i od razu chwytałem gitarę ze ściany. Po zakończeniu lekcji zabierałem swoje notatki i kręciłem pedałami z powrotem te same 25 mil! [Śmieje się] To było przezabawne. Czułem się jak jakiś Lincoln, który pieszo pokonywał 18 mil dla nauki».

Satriani po prostu nie wierzył własnym uszom, kiedy słyszał to, co wymyślali Metallica. Hammett szukał pomysłów dla swoich przyszłych solówek, a Satch miał cały niezbędny bagaż teoretyczny, żeby nakierować go na odpowiednie tory. Chociaż, jak sam mówił, Hammettowi i tak trzeba było wyznaczać własną drogę.

«Nie mogłem mu powiedzieć: "Zagraj to", chociaż moje rozumienie teorii pozwalało mi proponować różne warianty, — mówił Satriani. — On brał tę informację i na jej podstawie tworzył album».

Na tym kariera pedagogiczna Satrianiego w styczniu 1988 roku dobiegła końca. Oczywiście wkrótce miał się ponownie połączyć ze swoim drugim najsłynniejszym uczniem — Stevem Vaiem. Jakim uczniem był drugi uczestnik wirtuozerskiego duetu z projektu Satch/Vai Band? Zdolnym, zapewnia Satriani. Bardzo zdolnym.

«Steve był wspaniałym uczniem, niesamowicie zmotywowanym i utalentowanym, — wspominał Satriani. — Przed spotkaniem ze mną grał na akordeonie, więc podstawy muzyczne już posiadał, chociaż na gitarze zaczynał praktycznie od zera. Kiedy wzięliśmy się do roboty, robił takie postępy, że opanował instrument z oszałamiającą prędkością».