Od domowych nagrań po legendarne trio: jak 22-letnia gitarzystka podbiła Alice Cooper i Johnny Depp

Dla Anna Cara, 22-letniej gitarzystki z Newcastle (Anglia), tymczasowe zastępstwo Nita Strauss w składzie grupy Alice Cooper jest poważnym i odpowiedzialnym wyzwaniem. Materiał muzyczny, który Anna Cara wykonuje wraz z Alice Cooper, w swoim czasie tworzyli tacy wielcy gitarzyści jak Dick Wagner, Steve Hunter, Kane Roberts, Vinnie Moore, Orianthi i oczywiście sama Nita Strauss, która udała się na urlop macierzyński. Wszystko to sprawia, że ta praca jest jeszcze bardziej znacząca.

Jednak Anna Cara nie zostaje sama z tym zadaniem. Potężne wsparcie zapewniają jej gitarzyści Ryan Roxie, występujący z Alice Cooper od 1996 roku, oraz Tommy Henriksen, który zasilił szeregi zespołu w 2012 roku. Ogromne doświadczenie tych muzyków, obejmujące współpracę z takimi gigantami jak Slash oraz Joe Perry, czyni ich idealnymi partnerami dla Anna Cara, która całe swoje życie obserwowała występy zespołu.

„Podziwiałam Orianthi oraz Nita Strauss” — przyznaje Anna Cara. — „W dzieciństwie jamowałam do ich nagrań wideo, więc nawet nie potrafię znaleźć słów, by opisać swoje obecne uczucia. To szaleństwo”.

„Trzeba potrafić filigranowo wykonywać najszersze spektrum muzyki” — zauważa Ryan Roxie. — „Kiedy po raz pierwszy usłyszałem grę Anna Cara, od razu zrozumiałem: jest ulepiona z wyjątkowej gliny. Z łatwością gra szybkie techniczne pasaże, a w następnej chwili błyskawicznie przełącza się w tryb klasycznego rocka”.

W pełni zgadza się z nim Tommy Henriksen, który osobiście odkrył talent Anna Cara i porównuje jej brzmienie gitary, wibrato i wszechstronność do kunsztu Gary Moore: „Powtarzałem Ryan Roxie: "Gościu, musisz posłuchać, jak gra ta dziewczyna". Ma w sobie tę wyjątkową iskrę. Nie potrafię tego wyjaśnić słowami, ale mało kto posiada taką gitarową intuicję, a ona ją ma”.

Będąc osobą skromną, Anna Cara dopytywana opisuje istotę tego talentu: „Lubię wkładać w grę emocje i uczucia. Kocham szybki shred, ale dla mnie najważniejsza jest ekspresja i podanie. Właśnie to sprawia mi przyjemność i sprawia, że nie wypuszczam gitary z rąk”.

Dopóki Nita Strauss nie dokona swojego triumfalnego powrotu, Anna Cara jest w trasie koncertowej z Alice Cooper — na scenie, gdzie nie ma miejsca na playback i zabezpieczenia. „Żadnego nagranego podkładu” — podkreśla Ryan Roxie. — „Jeśli wieczór był ciężki, widz usłyszy wszystko tak, jak jest. To jest prawdziwy rock-and-roll: żywe gitary, surowy wokal, wszystko jest prawdziwe”.

„Mam przed sobą jeszcze ogrom pracy” — mówi Anna Cara. — „Nigdy nie uważam, że osiągnęłam limit. Ciągle myślę o tym, jak wejść na nowy poziom i przewyższyć samą siebie. Trudno opisać szok emocjonalny: to spełnienie mojego największego marzenia. Kiedy podczas występu Alice Cooper odwraca się i wskazuje na mnie podczas solówki, wydaje się to surrealistyczne”.

Ze swojej strony, doświadczony Ryan Roxie radzi młodej gitarzystce, by cieszyła się chwilą: „Jeśli będziesz ciężko pracować, twoja szansa na pewno przyjdzie. My z Tommy Henriksen dostaliśmy swoją szansę wiele lat temu i do dziś wyciskamy z niej maksimum. Teraz przyszła kolej na Anna Cara, a przed nią otworem stoi cały świat”.

Ekskluzywny wywiad z gitarowym trio:

Tommy, czy to prawda, że Anna Cara trafiła na orbitę Alice Cooper dzięki tobie?

Tommy Henriksen: Znalazłem Anna Cara do swojego projektu Crossbone Skully. Stale monitoruję Instagram i YouTube w poszukiwaniu talentów. Kiedy zbierałem Crossbone Skully, chciałem znaleźć świetnych domowych gitarzystów i wyciągnąć ich na wielką scenę.

Co dokładnie przykuło twoją uwagę w jej grze na gitarze?

Tommy Henriksen: Nigdy nie pokazywała swojej twarzy — tylko gitarę i palce. Żadnego pozowania ani zbędnych głupot. Napisałem do niej: „Bardzo podoba mi się twoja gra. Masz niesamowite, zmysłowe wibrato. Czy mogę zadzwonić do ciebie i twoich rodziców?”. Nawet nie wiedziałem, ile ma lat (śmieje się). Zadzwoniłem do nich przez FaceTime i powiedziałem: „Wasza córka to urodzony gitarzysta. Brzmi jak Gary Moore, ma wibrato 55-letniego doświadczonego bluesmana”. Nigdy nie słyszałem, żeby dziewczyny — niech mnie dobrze zrozumieją! — posiadały takie wibrato, z wyjątkiem Orianthi. Na pytanie, kto ją tego nauczył, odpowiedziała: „Mój tata!”.

Jak Anna Cara ostatecznie dołączyła do składu Crossbone Skully?

Tommy Henriksen: Powiedziałem jej: „Zbieram zespół. Bądź gotowa na wylot do Los Angeles”. Kilka miesięcy później zadzwoniłem i zapytałem: „Gotowa? Wylatujemy robić wideo. Spotkam cię na lotnisku”. Zabrałem ją z lotniska i od razu zawiozłem do domowego studia Johnny Depp. Wyobraźcie sobie: dziewczyna nigdy nie wyjeżdżała z Newcastle, a nagle znajduje się w domu u Johnny Depp! Sam Johnny Depp powiedział: „Niech bierze każdą moją gitarę”. Podałem jej instrument Johnny Depp, i tak rozpoczęła się nasza współpraca.

Później Nita Strauss powiadomiła Alice Cooper o tymczasowym odejściu, co otworzyło drogę dla Anna Cara.

Anna, czy to był dla ciebie prawdziwy wir wydarzeń?

Anna Cara: Kiedy Tommy Henriksen zauważył mnie w 2022 roku, miałam 19 lat. Od tego czasu minęły lata rozwoju, bardzo rozwinęłam się jako muzyk i wykonawca koncertowy. Ale nadal nie mogę uwierzyć w to, co się dzieje, bo jeszcze w wieku 14 lat rozgrzewałam palce przy koncertach Alice Cooper.

Ryan, pracujesz z Alice Cooper najdłużej. Jakie wrażenie wywarła na tobie Anna Cara i czy pasowała do grupy duchem?

Ryan Roxie: Absolutnie. Kompatybilność psychologiczna w zespole jest nie mniej ważna niż mistrzostwo. Poziom gry musi być najwyższy, ale u nas trzeba łączyć wiele ról. Trzeba łatwo dostosowywać się do przeróżnych stylów. Kiedy usłyszałem Anna Cara, zdumiałem się: jak taki sound może wydobywać się z palców 22-letniej dziewczyny? Zazwyczaj głębokie brzmienie formuje się przez lata pracy w zadymionych barach, ale ona uformowała je dzięki niekończącym się godzinom ćwiczeń w swoim pokoju i nagrywaniu filmików.

Tommy, czy to właśnie ty zaproponowałeś Alice Cooper kandydaturę Anna Cara?

Tommy Henriksen: Alice Cooper szukał gitarzysty, a ja zapytałem: „Potrzebujesz faceta czy dziewczyny? Mam opcje”. Ale najpierw wysłałem wideo Ryan Roxie. Posłuchał i odpowiedział: „Wszystko widzę i słyszę, to jest to, czego potrzeba”. Alice Cooper pomysł też się spodobał i zaproponował: „Przywieźcie ją na show do Vegas, niech zanurzy się w atmosferę”.

Anna, na czym polega sekret tego „gitarowego czucia”, o którym mówi Tommy? To wrodzone czy wypracowane?

Anna Cara: Na początku podstawy przekazał mi ojciec. Jamowaliśmy razem, choć dla niego gitara była tylko hobby. Ucząc mnie techniki, zawsze kładł nacisk na rytm i prawidłowe wibrato, mówiąc: „Opracuj to do perfekcji, zanim zaczniesz uczyć się szybkiego shredowania”. Następnie uczyłam się na grze takich mistrzów jak Tony Iommi, Eddie Van Halen oraz Gary Moore. Zawsze pociągały mnie gitarzystki z bogatym brzmieniem i czuciem instrumentu.

Ryan Roxie: Najbardziej zadziwiające jest to, że mam 60 lat, a Anna Cara — 22, ale wychowywaliśmy się na tej samej muzyce. Ten oldschoolowy wpływ jest wyraźnie widoczny w jej podaniu.

Jak rozdzielacie między sobą partie gitarowe?

Ryan Roxie: Alice Cooper uwielbia solówki gitarowe, dlatego w każdej piosence są minimum dwie lub trzy. Każdy zdąży wyszaleć się (śmieje się). Osobiście wolę partie rytmiczne. Mogę zagrać solówkę, ale z natury jestem raczej Malcolm Young.

Sama dyskografia podpowiada podział ról: jeśli to glam rock lat 80. w stylu Kane Roberts, partię przejmuje Anna Cara. Jeśli potrzeba cięższego klasycznego rocka — do akcji wkracza Tommy Henriksen. A ja zajmuję się stylami pośrednimi. Naszym celem jest zachowanie ducha oryginalnych utworów.

Tommy Henriksen: Tak, kocham rytm. Solówki dla mnie to kilka wyuczonych sztuczek, które po prostu zamieniam miejscami (śmieje się).

Ryan Roxie: Nie bądź taki skromny, Tommy Henriksen — to najbardziej rozwijający się gitarzysta, jakiego znam! Przyszedł do nas jako basista, ale gdy chwycił za gitarę elektryczną, rozwijał się z każdym rokiem.

Anna Cara: Nasz gitarowy triumwirat jest silny tym, że każdy ma swoje unikalne mocne strony. Na próbach ciągle budujemy ciekawe harmonie.

Wymieńcie swoje ulubione piosenki Alice Cooper do grania na gitarze.

Tommy Henriksen: Caught in a Dream przez bujający rytm, który jest znacznie trudniejszy, niż się wydaje. Oraz Cold Machines w stroju Drop D z jej industrialnym metalowym brzmieniem.

Anna Cara: Feed My Frankenstein! Rytm i nasze wspólne solo z Ryan Roxie — to czysta radość. Jeszcze Poison za fantastyczne harmoniczne solówki.

Ryan Roxie: Najciekawsze są skomplikowane rzeczy. Wykonujemy Chasing Rainbows (piosenka z 1917 roku, którą Alice Cooper nagrał na albumie Goes to Hell z 1976 roku). Pierwotnie była tam partia fortepianu, a przeniesienie jej na trzy gitary do występów na żywo było niesamowicie pasjonujące.

Opowiedzcie o swoim sprzęcie gitarowym i instrumentach.

Tommy Henriksen: Obecnie gram na gitarach B.C. Rich. Swego czasu zobaczyłem Joe Perry — a to najfajniejszy gitarzysta na świecie — z gitarą B.C. Rich na koncercie Live! Bootleg, i zapaliłem się do tego pomysłu. Kupiłem vintage'owe B.C. Rich Bich oraz B.C. Rich Mockingbird z 1980 roku od sąsiada za 5000 dolarów. Później znalazłem jeszcze B.C. Rich Warlock z lat 80.

Ryan Roxie: Wychowałem się na gitarach Gibson i zawsze kochałem ich klasyczne kształty: Gibson Flying V do rocka lat 80., Gibson Explorer do industrialnego brzmienia oraz Gibson Les Paul do klasyki lat 70. Obecnie nie wiąże mnie kontrakt endorserski z Gibson, więc wybieram wszystko, co dusza zapragnie. Bardzo podobają mi się instrumenty butikowej marki Rock N Roll Relics, którą założył Billy Rowe.

Oprócz tego wypuszczam sygnowany efekt podłogowy we współpracy z firmą Citadel pod nazwą Pin Sound — to potężny booster w stylu Eddie Van Halen z wbudowaną bramką szumów. A do setów akustycznych używamy świetnych gitar Alvarez.

Anna Cara: Na koncertach używamy procesorów Kemper — za ustawienie naszego brzmienia dziękuję Tommy Henriksen. Jeśli chodzi o gitary, gram na Ibanez X Series. Gitary customowe Ibanez leżą w dłoniach po prostu niesamowicie. Mam pseudonim sceniczny Blackthorn (Cierń), a kiedy Tommy Henriksen przysłał mi zdjęcie tej gitary Ibanez, naprawdę przypominała kolec!

Ale gram też na Gibson Les Paul, ponieważ wychowałam się na gitarach Gibson. Bardzo kocham Gibson SG, ale obecny Gibson Les Paul pożyczył mi syn Alice Cooper — Dash Cooper, za co jestem mu ogromnie wdzięczna.

Jaki jest sekret idealnej współpracy w zespole z trzema gitarzystami?

Ryan Roxie: To proste: dokładnie wiemy, czyje imię jest napisane na plakacie i nie jest to imię Ryan Roxie, Tommy Henriksen ani Anna Cara (śmieje się). Alice Cooper — to pewny siebie lider bez przerośniętego ego, daje każdemu gitarzyście możliwość zabłysnąć na scenie.

Tommy Henriksen: Najważniejsze to poczucie rytmu i timing. Kiedy trzy gitary łączą się w jedno, powstaje potężna ściana dźwięku. Gramy różne partie w różnych pozycjach na gryfie i brzmi to świetnie.

Anna Cara: Muzyka Alice Cooper jest ponadczasowa. Nie słucham współczesnego popu, preferując rock lat 70. i 80. Granie takiej muzyki razem z Ryan Roxie i Tommy Henriksen — to absolutne szczęście.

Jak to jest balansować między własną indywidualnością a interesami grupy?

Tommy Henriksen: Ciągle oglądam młodych gitarzystów na Instagramie i podpatruję nowe sztuczki. Ważne, by ciągle się uczyć i inspirować.

Ryan Roxie: Anna Cara dopiero zaczyna swoją drogę, a my z Tommy Henriksen chcemy, żeby nasza gitarowa podróż trwała jak najdłużej. Dopóki koła się kręcą, jesteśmy w grze. Jesteśmy indywidualnościami, ale na scenie tworzymy monolit. Rock'n'roll nie musi być sterylnie idealny — błędy zdarzają się każdemu, ale zawsze się nawzajem wspieramy.

Anna, co chciałabyś powiedzieć społeczności gitarowej na początku swojej wielkiej drogi?

Anna Cara: Jeden fan powiedział mi: „Widok młodej dziewczyny na głównej scenie jest niesamowicie inspirujący”. To wynik ciężkiej pracy. Nie można się poddawać. Ciągle wrzucałam filmiki do sieci, żeby zostać zauważoną. Gdybym poszła na łatwiznę i nie wrzuciła tego bluesowego coveru, który zobaczył Tommy Henriksen, nic by z tego nie było. Zadziałał efekt motyla.

Pracujcie nad sobą, róbcie to z miłością do muzyki, cieszcie się każdym dniem spędzonym z gitarą w rękach — to najważniejsze.