Tommy Emmanuel: 🎸 „Siedziałem w garderobie, kiedy wpadł jak wściekły pies”

Tommy Emmanuel o wieczorze, w którym próbował zagrać skromnie przed Les Paul — i od razu został ustawiony do pionu

Les Paul miał już ponad dziewięćdziesiąt lat, ale nikt nie myślał o nim jak o „staruszku”.

Kiedy Tommy Emmanuel został zaproszony do wspólnego jamowania z Les Paul podczas jego wieloletniej rezydencji w Nowym Jorku, australijski wirtuoz gitary akustycznej bardzo szybko zrozumiał: ma przed sobą człowieka, z którym lepiej nie żartować.

Tak, Les Paul zapisał swoje nazwisko w historii gitary dzięki rewolucyjnej gitarze elektrycznej — i o mało nie rozpoczął współpracy z Leo Fenderem, zanim jego sojusz z Gibsonem stał się prawdziwie legendarny. Ale jako muzyk również nie był drugorzędny.

Legendarne wieczory w klubie Iridium

Od 1995 do 2009 roku — aż do śmierci w wieku 94 lat — Les Paul organizował regularne koncerty w małym, przytulnym klubie jazzowo-bluesowym Iridium w Nowym Jorku. Sala na 180 miejsc każdego wieczoru była wypełniona po brzegi fanami pragnącymi zobaczyć maestro i jego gości.

Uwielbiał zapraszać muzyków, by dzielili z nim scenę. Przez te lata występowali z nim Paul McCartney, Eric Clapton, Jeff Beck, Keith Richards, Billy Gibbons i wielu innych wirtuozów sześciostrunowej magii.

Zaledwie na dwa wieczory — przypuszczalnie w 2007 roku, kiedy Les Paul był już w dziesiątej dekadzie życia — w tym świętym kręgu znalazł się także Tommy Emmanuel.

Pierwszy wieczór: zbyt skromnie

Według Emmanuela pierwszy koncert, jak mu się zdawało, przebiegł bez zarzutu. Jednak bardzo szybko zrozumiał, że gospodarz wieczoru nie był zachwycony jego zachowaniem na scenie klubu przy 1650 Broadway.

„Zagrałem krótką solówkę, potem przekazałem partię jemu, potem zagrałem kolejny numer — coś w rodzaju Caravan — a następnie ukłoniłem się i zszedłem ze sceny” — wspomina Emmanuel w wywiadzie dla Q104.3 New York.
„Nie chciałem robić z tego wydarzenia i zachowywałem się maksymalnie skromnie”.

Ale, jak się okazało, skromność to było coś, czego zupełnie nie oczekiwał Les Paul.

Rozmowa w garderobie

„Kiedy zakończył się pierwszy koncert, siedziałem w garderobie, a on wpadł tam jak wściekły pies” — kontynuuje Tommy.
„Powiedział: »Wiem, co robisz! Myślisz, że jestem stary. Nigdy więcej się nie powstrzymuj na scenie. Kiedy cię wołam — wychodzisz i dajesz z siebie wszystko! Dajesz wszystko, co masz!«”

„Spojrzałem mu prosto w oczy i powiedziałem: »Dobrze, Les. Tak właśnie zrobię«”.

Drugi wieczór: na pełnej głośności

I dotrzymał słowa. Drugi wieczór był zupełnie inny.

„Zawołał mnie na scenę, wybiegłem, podkręciłem wzmacniacz i od razu zacząłem Classical Gas” — opowiada Emmanuel.
„Pod koniec sala eksplodowała. Ludzie zerwali się z miejsc, krzyczeli, panował ogłuszający hałas. Prawdziwe szaleństwo”.

Przez chwilę Tommy pomyślał, że to on został bohaterem wieczoru. Ale ostatnie słowo i tak należało do gospodarza sceny.

Ostatni żart od maestro

„Kiedy publiczność w końcu nieco się uspokoiła, Les wziął mikrofon i powiedział:
„No proszę! Czyli czekał, aż się zestarzeję, żeby wyjść i mnie pobić!”

Dziedzictwo i lekcja

Wcześniej w wywiadzie dla Guitar Player Emmanuel dzielił się swoimi głównymi radami dla gitarzystów, wyjaśniając, dlaczego uczenie się od innych muzyków jest „częścią muzycznego dialogu” i dlaczego covery mogą odkryć w twojej grze to, o czym nie miałeś pojęcia.

A w kwietniu opowiedział również o swoim surowym trybie przedkoncertowym — metodzie, która na pewno nie jest dla osób o słabych nerwach.