„Bas, który przetrwał epokę: jak pewien Fender Jazz Bass przeszedł przez Woodstock, ręce Hendrixa i trzy albumy UFO”

Historia Leo Lyonsa to nie tylko droga utalentowanego basisty grupy Ten Years After, ale także los wyjątkowego instrumentu, który był świadkiem całej epoki muzycznej.

Pierwsze kroki i niespodziewana wymiana

Muzyka weszła w życie Leo wcześnie. Jego pierwszy zespół desperacko potrzebował basisty, a on bez wahania sprzedał swój rower i gitarę, aby kupić pierwszy bas — Höfner. Później los zaprowadził go do Fender Precision z 1960 roku, z którym pojechał grać do Niemiec do słynnego Star-Clubu.

Ale punkt zwrotny nastąpił w 1962 roku. Na jednym z koncertów zauważył u muzyka z supportu Jazz Bass — instrument z wąskim gryfem i chromowanymi detalami, o którym marzył. Porozmawiali i ostatecznie wymienili się instrumentami, dopłacając zaledwie 15 funtów.

Dopiero później stało się jasne, jak przełomowa była ta wymiana: drugim muzykiem okazał się Ian Hunter, przyszły założyciel Mott the Hoople.

Instrument, który pracował bez przerwy

Otrzymawszy Jazz Bass praktycznie nowy, Leo grał na nim przez dziesięciolecia. Lakier został starannie wytarty przez jego dłonie, a na korpusie pojawiły się głębokie ślady od pracy koncertowej — o takim „zużyciu” marzyłby każdy lutnik custom shopu.

Ten bas brzmiał:

• na wszystkich albumach Ten Years After,
• na scenie Woodstock,
• w studiu razem z UFO,
• w rękach samego Jimiego Hendrixa.
  
  

Hendrix, kluby i historia od kulis

Pod koniec lat 60. muzycy często spotykali się w tych samych klubach i na festiwalach. Pewnego razu Leo spotkał Jimiego Hendrixa i Chasa Chandlera w pubie. Zaproponowano mu nawet grę w zespole Hendrixa — pensja była przyzwoita jak na tamte czasy — ale Lyons odmówił ze względu na lojalność wobec Ten Years After.

Później Hendrix kilkakrotnie grał na legendarnym Jazz Bassie — w Londynie i Nowym Jorku.

Woodstock: nikt nie spodziewał się takiej skali

Lyons wspomina, że Woodstock początkowo wydawał się zwykłym festiwalem. Dopiero przelatując nad terenem helikopterem, muzycy zobaczyli gigantyczne morze ludzi. Po premierze filmu wszystko się zmieniło: Ten Years After zaczęli grać koncerty stadionowe dla 50 tysięcy osób.

To właśnie Jazz Bass Leo stał się częścią tej kulturowej eksplozji.

Studia, produkcja i UFO

W połowie lat 70. Lyons zajął się produkcją i kierowaniem Wessex Studios. Jego Jazz Bass stał się ulubionym instrumentem wielu muzyków. Na przykład Pete Way z UFO stale wybierał właśnie ten bas zamiast swojego Gibsona Thunderbirda.

Rzadkie znaleziska i powrót do korzeni

Mimo lojalności wobec Jazz Bass, Leo w ciągu życia zebrał około 26 instrumentów — w tym najrzadszy Precision z 1955 roku, kupiony razem z Billym Gibbonsem w teksańskim lombardzie.

Później brytyjskie Bass Centre stworzyło dla niego oficjalną kopię — „Woodstock Bass” — której używa teraz w trasach koncertowych, aby nie ryzykować oryginałem.

Instrument jako część historii

Obecnie Leo ma 81 lat. Przyznaje: Jazz Bass stał się tak cenny, że boi się zostawić go dzieciom bez zrozumienia, co z nim zrobić.

„Ten bas to żywa historia” — mówi. „Przeszedł ze mną przez wszystko. Ale być może nadszedł czas, by przekazać go komuś, kto zdoła zachować jego przyszłość”.