„Co ja zrobiłem?!” — Joe Perry o swoim legendarnym Gibson Les Paul Junior, który przetrwał wszystko

„Kiedy gitara poszybowała w górę, pomyślałem: „Cholera, to wygląda niesamowicie!” A kiedy zaczęła spadać — w głowie miałem tylko: „Co ja zrobiłem?!”” — Joe Perry o swoim legendarnym Gibson Les Paul Junior, który przetrwał wszystko

Gitarzysta Aerosmith opowiedział historię kultowego Gibson Les Paul Junior z lat 50. z unikatową intarsją z masy perłowej, podzielił się przemyśleniami o swojej „idealnej” gitarze. 

Jeśli choć raz widziałeś Joe Perry'ego na scenie z jego solowym projektem, The Hollywood Vampires lub, oczywiście, z Aerosmith, to z pewnością zauważyłeś jego słynnego czarnego Gibson Les Paul Junior z efektowną intarsją z masy perłowej, której nie da się pomylić z żadną inną gitarą.

Co ciekawe, w takiej formie instrument nigdy nie opuścił fabryki Gibson w latach 50. Co więcej, kiedy Perry nabył tę gitarę pod koniec lat 70., wyglądała ona zupełnie inaczej. Sam muzyk wcale nie planował zmieniać jej w tak niezwykły instrument. Wszystko zmieniło się po pewnym rock-and-rollowym incydencie na koncercie Aerosmith, kiedy gitara doznała poważnych uszkodzeń, a Steven Tyler prawie wyrzucił jej szczątki prosto w tłum fanów.

Właśnie wtedy rozpoczęło się drugie życie kultowego Juniora — historia, którą Joe Perry wspomina do dziś.

Jak powstał słynny czarny Gibson Les Paul Junior?

„O ile pamiętam, to model mniej więcej z 1956 roku” — opowiada Joe Perry.
„Początkowo była to klasyczna wersja w wykończeniu wiśniowym. Nie sunburst — po prostu nasycony cherry finish. Ma zamontowany jeden przetwornik P-90. W połowie lat 70. miałem dwie takie gitary — mniej więcej takie same używali Johnny Thunders oraz Leslie West. To po prostu fantastyczne instrumenty. Tylko pokrętło głośności, ton i jeden P-90 — ale brzmienie dosłownie krzyczy. Miałem ogromne szczęście, zdobywając od razu dwie”.

Ten sam koncert, po którym wszystko się zmieniło

Tak, jedna z tych gitar ucierpiała podczas występu.

„Graliśmy na festiwalu i pod koniec utworu podrzuciłem gitarę do góry. Wtedy nie było jeszcze systemów bezprzewodowych, więc instrument był podłączony zwykłym kablem. Gitara poleciała, naciągnęła przewód, a potem runęła prosto na gryf — i główka gryfu po prostu się odłamała”.

Muzyk wspomina ten moment z uśmiechem:

„Kiedy leciała w górę, pomyślałem: „Nie mogę uwierzyć, jak fajnie to wygląda”. Ale kiedy zaczęła spadać, w głowie miałem już: „Boże, co ja narobiłem?!””

Prawdziwy chaos zaczął się jednak po upadku.

„Kiedy gitara się rozbiła, Steven Tyler chwycił ją i chciał rzucić szczątkami w publiczność. Musiałem dosłownie walczyć z nim o instrument! Wiedziałem przecież, że da się ją naprawić”.

Intarsja z masy perłowej i nowe życie instrumentu

Po koncercie Perry postanowił nie tylko naprawić gitarę, ale kompletnie przemyśleć jej wygląd.

„Na podwórku domu, w którym wtedy mieszkałem, stały marmurowe gargulce. Zrobiłem kilka zdjęć polaroidem i wysłałem je do Gruhn Guitars w Nashville, żeby sprawdzić, czy można wykorzystać te obrazy do ozdobienia gitary”.

Tak powstała słynna intarsja.

„Wiele osób myśli, że to tylko naklejka, ale w rzeczywistości wszystko jest wykonane ręcznie z naturalnej masy perłowej. Co najważniejsze — gitara do dziś brzmi wybitnie. Zabieram ją zarówno do studia, jak i w trasy”.

Jednocześnie Perry zachował drugiego Les Paul Junior.

„Jej „siostra” wciąż jest u mnie. Wszystko jest tam oryginalne, poza kluczami Grover z chromowanym wykończeniem. W latach 50. i 60. prawie każdy montował takie w swoich Gibson, ponieważ fabryczne klucze z czasem zaczynały się psuć”.

O „głównej gitarze całego życia”

Mimo ogromnej kolekcji instrumentów, Perry ma swojego faworyta.

„Mój Burned Strat — ten sam „opalony” Stratocaster — praktycznie zaspokaja wszystkie moje potrzeby”.

Muzyk uważa, że instrumenty vintage potrzebują czasu, by w pełni się otworzyć.

„Gitary potrzebują czasu, by się „ułożyć”, ponieważ początkowo tworzono je z myślą o grubszych strunach. Dotyczy to zarówno Stratocastera, jak i Les Paula. Założę się, że w latach 50. nowe Telecastery w ogóle miały fabrycznie struny flatwound”.

Z uśmiechem dodaje:

„Pewnie Joe Bonamassa wie o tym nawet więcej ode mnie”.

Dlaczego lekkie struny i Vega-Trem zmieniły wszystko

Według Perry'ego, przejście na cieńsze struny i zastosowanie systemu Vega-Trem pomogły jego legendarnemu Stratocasterowi pokazać się z nowej strony.

„Im cieńsze struny — tym trudniej uzyskać stabilną pracę tremolo. Każdy instrument typu Strat z takim mostkiem wymaga czasu, żeby wszystko się zbalansowało. Być może w tym tkwi część magii”.

Dlatego muzyk tak bardzo ufa tej gitarze na scenie.

„Wiem, że utrzyma strój. Oczywiście nikt nie jest bezpieczny od pękniętej struny, a jeśli dzieje się to na ruchomym mostku — robi się bardzo wesoło” — śmieje się Perry.

„Najważniejsze to służyć piosence”

Dla Joe Perry'ego technika i sprzęt są zawsze drugorzędne względem samej muzyki.

„Zawsze prowadzi mnie piosenka”.

Ma przy tym kilka żelaznych zasad dotyczących występów na żywo.

„Kiedy grasz koncert — zawsze podążaj za wokalistą. Jeśli piosenka zaczyna się rozpadać przez czyjś błąd, po prostu trzymaj się wokalu. Wtedy publiczność zauważy to znacznie mniej”.

I dodaje:

„Niewielki chaos na scenie czasami nawet dodaje uroku. Przynajmniej dowodzi to, że nie gramy z playbacku”.

O poszukiwaniu idealnego brzmienia

Perry jest przekonany, że nie ma „złych” brzmień.

„Może być nieodpowiednie brzmienie dla konkretnej piosenki — ale nie brzmienie złe w ogóle. Trzeba po prostu szukać dalej”.

Dlatego w jego arsenale znajdują się instrumenty kupione dosłownie za grosze.

„Mam gitary, za które dałem sto dolarów, a to właśnie one brzmią na niektórych naszych najbardziej znanych nagraniach. Po prostu w tamtym momencie pasowały idealnie do muzyki”.

Dlaczego Joe Perry wciąż czyta Guitar World

Mimo dekad kariery, legendarny gitarzysta wciąż uważnie śledzi nowy sprzęt.

„Nieustannie czytam magazyny gitarowe. Dostaję Guitar World, przeglądam ostatnie strony z nowymi efektami, głośnikami i innym sprzętem. Lubię eksperymentować”.

Jednocześnie Perry przyznaje, że nie prowadzi żadnych cyfrowych katalogów ani archiwów.

„Nie jestem na tyle zorganizowany, żeby trzymać wszystko w komputerze. Ale zawsze pamiętam, gdzie można znaleźć określone brzmienie lub odczucie. Ostatecznie wszystko sprowadza się do jednego — czy to służy piosence”.