„Gitary, ból i odrodzenie: Steven Dale Petit, Eric Clapton i powstanie albumu, który zmienił wszystko”

Kiedy muzyka staje się ratunkiem: historia Stevena Dale'a Petita, nowego albumu Be The Love oraz solo samego Erica Claptona

Dla Stevena Dale'a Petita jego nowy album Be The Love stał się prawdziwą emocjonalną eksplozją. Bluesowy gitarzysta pochodzący z USA, od dawna zadomowiony w Wielkiej Brytanii, wspomina, jak ta płyta stała się najbardziej osobistym i ważnym projektem w jego życiu.

Petita nazywano kiedyś „bluesowym chuliganem”, a od czasu debiutu Guitararama w 2008 roku faktycznie wstrząsnął tradycyjnym bluesem. Ale tym razem sytuacja jest inna: Be The Love powstawał na tle ciężkich przeżyć — rozstania i walki z poważną chorobą.

W 2022 roku muzyk dowiedział się o diagnozie — nowotworze. Stało się to zaledwie kilka miesięcy po rozpoczęciu prac nad albumem. Początkowo Petit nawet wątpił, czy zdoła dokończyć płytę. „Muzyka stała się jedyną rzeczą, która utrzymywała mnie na powierzchni” — wspomina. Przestał myśleć o czyichkolwiek oczekiwaniach i postanowił: album musi być uczciwy i maksymalnie szczery.

O piosenkach i uczuciach

Kompozycje na Be The Love nie są poświęcone chorobie — narodziły się z bólu rozstania. Relacja zakończyła się ciężko, tym bardziej że jego partnerka była również członkinią jego zespołu. Piosenka Cherish A Ghost powstała dosłownie ze świeżej rany — Petit mówi, że grał i płakał jednocześnie.

Każda kompozycja odzwierciedla nową emocję.
A Better Man — próba odnalezienia siebie po zerwaniu.
A Sky Scraper — symbol nowego początku, jedyny utwór poświęcony innej osobie.

O gitarze, jako o sposobie mówienia

Dziś dla Petita najważniejsza jest siła emocji w grze. Nie szybkość, nie technika, a zdolność sprawienia, by słuchacz coś poczuł. Mówi, że można inspirować nie tylko smutkiem, ale i energią, radością i napięciem.

Instrumenty, wykorzystane na albumie

Główny wzmacniacz — jego ulubiony Marshall JTM45 z 1965 roku, który nazywa „samodzielnym instrumentem muzycznym”. Unika technologii cyfrowych i preferuje całkowicie analogowy, „ręczny” dźwięk.

Wśród gitar na nagraniu brzmią:

• czerwony Gibson ES-355 (główny),

• reedycja z lat 70. w stylu BB Kinga,

• Firebird z 2008 roku,

• L-4 CES do podstawowych ścieżek,

• trójprzetwornikowy Firebird Non-Reverse 2012 z pedałem Zvex Woolly Mammoth,

• efekty Small Clone, Mojo Vibe i Klon.

Do wzmocnienia użyto Lazy J 20 i J 10.

Dlaczego Firebird — to jego znak

Według słów Petita, Firebird idealnie pasuje do jego budowy ciała i wydaje się niemal nieważki. Poza tym zakochał się w jego wizerunku jeszcze w młodości, kiedy widział, jak na takich gitarach grali Clapton i Johnny Winter.

Wpływy i inspiracja

Petit często wraca do brzmienia lat 60. — jasnego, ostrego, eksperymentalnego. Wspomina, jak niesamowicie brzmiały hity Beatles, Yardbirds, Cream. Czasem proponuje muzykom wyobrażenie sobie, że kultowe riffy jeszcze nie istnieją — to pomaga myśleć bardziej swobodnie.

O nagrywaniu najbardziej ambitnych utworów

Kompozycje Sky Scraper i Low And Tight powstawały jako „żywe” aranżacje — bez zapisów i schematów. Basista Jim Mortimore i perkusista Sam Walker grają razem od młodości, a ich wzajemne zrozumienie wnosi magię do muzyki. Petit porównuje to do tego, jak dzieci malują palcami — czysta, szczera twórczość.

Do pracy dołączyli również wybitni muzycy i technicy:
— współproducent Vance Powell,
— multiinstrumentalistka i aranżerka Charlotte Glasson.

Jasne momenty i goście albumu

Diamond — jedyna optymistyczna piosenka. Jest poświęcona miłym wspomnieniom i zagrana między innymi na zabytkowym J-200 Boza Boorera. Na początku utworu brzmi basowe diddley-bow — struna na desce, zagrana ciężkim slide'em.

Wśród gości:
— legendarny Albert Lee, który ozdobił piosenkę How Much Love?,
— i, oczywiście, Eric Clapton, który wykonał solo w A Better Man.

O momencie z Claptonem

Clapton nagrywał solo na stojąco zaledwie dwie stopy od Petita. Kiedy skończył, ten niemal się popłakał. Clapton zostawił w studiu kilka swoich instrumentów — w tym niesamowitego ES-335 z 60. roku, i pozwolił Petitowi grać na nich w nocy. „Jeśli to nie jest prawdziwa miłość gitarzystów, to co nią jest?” — śmieje się Steven.

Choć Petit czasami myślał, że mógłby grać w zespole Claptona, przyznaje: nigdy nie dążył do bycia „gitarzystą do wynajęcia”, a poza tym Eric potrzebuje osoby bez skłonności do samouwielbienia na scenie.

Choroba i przyszłość

Pomimo ciężkiego stanu, problemów ze słuchem i skutków chemioterapii, Steven pozostaje zdeterminowany. Chce grać te piosenki na scenie i ma nadzieję, że jeszcze będzie miał taką możliwość.