🔥 Jak Paul Reed Smith oferował swoje gitary firmom Kramer i Yamaha — i dlaczego zmieniło to historię PRS na zawsze

Gdy wszyscy powiedzieli „nie”: 

«Al Di Meola dzwonił do Yamaha i innych firm i mówił: »Myślę, że powinniście zwrócić uwagę na to, co się tu dzieje«” — tak Paul Reed Smith wspomina początki marki PRS, która dziś jest jednym z najbardziej wpływowych producentów gitar na świecie.

Zanim założył własną firmę, Paul Reed Smith rozważał zupełnie inny scenariusz rozwoju. W szczerej rozmowie z Zackiem Kuhn wyznał, że początkowo nie planował tworzyć własnego biznesu, a chciał projektować gitary dla już istniejących dużych producentów.

Na początku rozmowy Smith sam proponuje przeprowadzającemu wywiad, by „zacząć z grubej rury”, a Kuhn nie traci czasu. Pyta wprost: czy to prawda, że Paul Reed Smith oferował swoje projekty gitar firmie Kramer, i że pierwotny plan zakładał sprzedaż projektów innym markom?

„Tak, dokładnie tak” — potwierdza Smith. — „Trzeba pamiętać, że w tamtym czasie Kramer był jedną z największych firm gitarowych na świecie, a tremolo Floyd Rose było w zasadzie ich wizytówką. Dlatego musiałem stworzyć prototyp, który potraktowaliby poważnie — z zamontowanym Floyd Rose”.

W szczytowym momencie popularności Kramer dominował na scenie shred, w dużej mierze dzięki bliskim związkom z Eddie Van Halen. Paul Reed Smith uważał, że współpraca z uznanymi markami będzie rozsądniejsza niż ryzyko rozpoczynania wszystkiego w pojedynkę.

„Poszedłem do Ovation, poszedłem do Yamaha, poszedłem prawie do wszystkich i pytałem: »Chcecie się tym zająć?«” — kontynuuje. — „Jedna osoba powiedziała mi: »Podobają mi się blokowane klucze, odniesiesz z tym sukces«. A ja odpowiedziałem: »Wcale nie o to mi chodzi!«. W efekcie nie mieliśmy wyboru, musieliśmy robić wszystko sami”.

Mimo to, Paul Reed Smith zawsze był człowiekiem, który sam doszedł do wszystkiego. Wczesne lata spędził budując gitary ręcznie i dosłownie koczując pod arenami, mając nadzieję, że wręczy instrument znanemu muzykowi. Wśród jego pierwszych klientów byli Carlos Santana oraz Al Di Meola — i to tylko wzmocniło jego wiarę we własne pomysły.

„Szczerze mówiąc, byłem oszołomiony” — mówi Smith, wspominając odrzucenie przez duże firmy. — „Wierzyłem, że mamy coś naprawdę wyjątkowego. Miałem endorsementy od Carlos Santana, Al Di Meola oraz Howard Leese. Co więcej, Al Di Meola sam próbował mi pomóc. Dzwonił do Yamaha, do innych firm i mówił: »Powinniście zwrócić uwagę na to, co się tu dzieje«”.

Ale wszystkie te próby ostatecznie utknęły w martwym punkcie.

„Nie przyjęła mnie ani Yamaha, ani Kramer — ofert albo nie było wcale, albo były zbyt słabe” — wyjaśnia Smith. — „Jeśli chciałem zarobić wystarczająco, by posłać dzieci na studia, musiałem naprawdę zarabiać. To, że Carlos Santana i Al Di Meola grali na moich gitarach, było wielkim wydarzeniem. Byłem pewien, że moje pomysły mają wartość”.

Wspomina jeszcze jedną znamienną sytuację:
„Pewnego razu w moim warsztacie pojawił się sam Walter Cronkite. Próbowałem przekonać go do zainwestowania. A on odpowiedział: »Nie wiem… Właśnie sprzedałem firmę gitarową«. I wtedy zrozumiałem, że zasiadał w zarządzie CBS i właśnie sprzedał Fendera. Pomyślałem: »Cóż, więcej go o to nie zapytam«”.

Mimo wszystkich dobrych intencji i żelaznej determinacji, Paul Reed Smith został zmuszony do pójścia własną drogą. A po 40 latach można śmiało powiedzieć — decyzja okazała się przełomowa. Dziś PRS jest w szczytowej formie: John Mayer z modelem Silver Sky stał się jednym z najpopularniejszych modeli sygnaturowych ostatnich lat, Herman Li został przejęty od Ibaneza, a firma z powodzeniem wypuszcza wysokiej klasy gitary w segmencie do 1000 USD.

A Kramer, Fender oraz Yamaha w międzyczasie mogą jedynie żałować zaprzepaszczonej okazji.