Jak Simon McBride tchnął nowe życie w legendarne brzmienie Deep Purple: Sekrety brzmienia, improwizacji i szacunku do tradycji

Zajęcie miejsca na scenie, które niegdyś należało do takich tytanów jak Ritchie Blackmore oraz Steve Morse, mogłoby stać się prawdziwym testem wytrzymałości dla każdego muzyka. Jednak gdy Simon McBride dołączył do składu Deep Purple, nie miał nawet cienia wątpliwości. Co więcej, kultowy utwór "Smoke on the Water" wykonuje wyłącznie w swoim własnym stylu.

Można śmiało powiedzieć, że Simon McBride obecnie urzeczywistnia swoje największe marzenie. Sam muzyk wspomina, że w czasach jego młodości muzyczny świat opierał się na trzech filarach: Led Zeppelin, Black Sabbath oraz Deep Purple. Gdyby trzynastoletniemu nastolatkowi powiedziano wtedy, że w przyszłości zostanie pełnoprawnym członkiem Deep Purple, uznałby to po prostu za żart. Niemniej jednak, po trzech dekadach ten irlandzki wirtuoz znalazł się właśnie tam.

Gitarzysta z uśmiechem przyznaje, że czuje się niezwykle szczęśliwy, bo granie w legendarnej grupie rockowej to wymarzony cel niemal każdego, kto bierze do ręki instrument. Teraz cieszy się każdą sekundą tego procesu, zdając sobie sprawę, jakim wielkim zaszczytem i przywilejem jest zapisanie swojego nazwiska w historii tak wielkiego zespołu.

Oczywiście, dołączając do grupy w 2022 roku, Simon stanął przed kolosalną odpowiedzialnością. Miał zastąpić Steve Morse — kultowego mistrza szybkiego kostkowania i gitarzystę, który najdłużej w historii grupy utrzymał tę pozycję. Występy na żywo stawiały przed nim jeszcze trudniejsze zadanie: wykonywanie klasycznego dziedzictwa lat siedemdziesiątych, w tym takich hitów jak "Highway Star", "Black Night" i, oczywiście, "Smoke On The Water". Wszystkie te utwory noszą na sobie unikalny i niepodrabialny ślad Ritchie Blackmore, jednego z najbardziej cenionych gitarzystów na planecie.

Niemniej jednak, za plecami Simon McBride miał ogromny bagaż doświadczeń, w tym współpracę z innymi członkami grupy — wokalistą Ian Gillan i klawiszowcem Don Airey. Uzbrojony w swoją niezawodną gitarę PRS, podjął to wyzwanie. Dziś, po dwóch latach, światło dzienne ujrzał jego debiutancki album studyjny w składzie zespołu.

Ta płyta zatytułowana "=1" stała się dwudziestym trzecim wydawnictwem studyjnym w bogatej dyskografii Deep Purple. Proces pracy nad nią okazał się dla nowego członka zaskakująco komfortowy i pozbawiony jakiegokolwiek stresu.

Simon opowiada, że nie musiał się jakoś specjalnie nastawiać. Rozumiał, że grupa ma nagrać nowy materiał, a sama myśl o stworzeniu albumu z Deep Purple wprawiała go w zachwyt. Przy tym nie było żadnej presji ze strony kolegów co do tego, jaki powinien być ostateczny wynik. Muzycy po prostu zebrali się razem w jednym pomieszczeniu. Z punktu widzenia gitarzysty wszystko poszło maksymalnie łatwo — po prostu włączył się w proces i dał z siebie wszystko.

Kiedy znajdujesz się w miejscu, w którym przed tobą tworzyli tacy mistrzowie jak Blackmore i Morse, jak bardzo wpływa to na psychikę?

Według Simon McBride, w każdej twórczej sytuacji najważniejsze jest pozostanie sobą. Jeśli ciągle oglądasz się wstecz i myślisz o poprzednikach, nieuchronnie ograniczy cię to muzycznie. Próba konkurowania ze Steve Morse lub Ritchie Blackmore jest absolutnie bezsensowna, bo nikt nie zagra ich partii lepiej od nich samych. Gitarzysta otwarcie to przyznaje i nie próbuje kopiować ich stylu.

Zauważa, że koledzy z zespołu cenią w nim właśnie indywidualność i własny charakter pisma. Jednocześnie Simon z ogromnym szacunkiem odnosi się do klasycznego materiału. Fragmenty stworzone przez Ritchie i Steve, stanowią fundamentalną bazę tych piosenek i zmienianie ich byłoby niewłaściwe. Jednak podczas pisania nowego materiału każdy uczestnik wnosi swoje własne pomysły muzyczne i inspiracje. Właśnie ten brak sztywnych reguł w procesie tworzenia piosenek zawsze przyciągał go w twórczości grupy.

Tworzenie własnej kompozycji to proces równie pracochłonny, co opanowanie samego instrumentu, ale ciągła nauka od innych muzyków daje ogromny impuls do rozwoju. Studiując wczesne prace Ritchie Blackmore, gitarzysta często łapał się na myśli, że sam nigdy nie wpadłby na takie rozwiązania, a teraz z łatwością stosuje je w swojej praktyce.

Styl, który prezentował Steve Morse, odznaczał się większą progresywnością. Choć ten kierunek nie jest do końca bliski Simon, zdołał wyciągnąć z niego wiele korzyści, rozumiejąc logikę użycia określonych skal i technik. Chłonąc informacje jak gąbka, muzyk bierze to, co najlepsze od każdego mistrza i przekształca to we własny styl.

Mówiąc o kształtowaniu swojego gitarowego brzmienia, Simon McBride zauważa, że w studio stosuje ten sam zestaw sprzętu, co na koncertach, którego podstawę stanowią wzmacniacze Engl. Ponieważ wychował się na klasycznym hard rocku, ten wzorcowy ton na zawsze zakodował się w jego głowie. Nawet jeśli musi podłączyć się do combo Fender lub Vox, to wciąż podświadomie dąży do uzyskania gęstego brzmienia w duchu Marshall.

Jeśli chodzi o studyjny pedalboard, czasami muzyk używa procesora DigiTech Whammy do tworzenia różnych efektów. Niemniej jednak, główna część ścieżek nagrywana jest przez wzmacniacze Engl, a do niektórych dogrywek stosuje się Vox AC30. Niezmiennym elementem pozostają gitary elektryczne PRS. Do dyspozycji gitarzysty są dwa sygnowane instrumenty (model 408 z korpusem single-cut), wykonane dla niego przez firmę PRS, które wyróżniają się niesamowitą uniwersalnością. Również w procesie nagrywania cyfrowego w studio używany jest procesor gitarowy Quad Cortex, który pozwala znacznie przyspieszyć procesy pracy.

Podejście do nagrywania solówek gitarowych u Simon bywa dwojakie. Około połowa wszystkich partii solowych na świeży album została zarejestrowana dosłownie za pierwszym podejściem. Muzyk po prostu wchodził do studia, grał i ścieżka była gotowa. Znany producent Bob Ezrin zazwyczaj woli nagrywać dwie lub trzy alternatywne wersje, aby mieć możliwość wyboru podczas miksu. Jednak w niektórych przypadkach gitarzysta stanowczo twierdził, że lepiej od pierwszego dubla już nie zagra. W efekcie na płycie obecne są zarówno całkowicie żywe, improwizowane solówki, jak i bardziej opracowane rzeczy, jak w utworze "Pictures Of You", gdzie brzmią harmoniczne partie gitarowe i wyraźna linia melodyczna.

Proces tworzenia riffów, zdaniem muzyka, podlega swoim dziwnym prawom. Celowe usiadnięcie z gitarą i zmuszenie się do wymyślenia fajnego riffu jest praktycznie niemożliwe. Można spędzić na tym długie godziny, szarpiąc struny, ale w efekcie uzyskiwać jedynie przeciętne pomysły. Najciekawsze i najmocniejsze riffy rodzą się wtedy, gdy wyłączasz głowę i po prostu zaczynasz grać zaraz po podłączeniu kabla do wzmacniacza.

Kryzysy twórcze zdarzają się również gitarzyście tego kalibru. Aby wydostać się z rutyny, Simon McBride stara się próbować radykalnie nowych podejść lub zgłębia teorię muzyki, na przykład różne skale. Mimo dobrej wiedzy teoretycznej przyznaje, że ta sfera jest nieograniczona. Szukanie nowych pozycji na gryfie czy przenoszenie partii o oktawę w górę lub w dół pomaga wyjść poza ramy przyzwyczajeń. I choć początkowo może to brzmieć dziwnie, takie poszukiwanie zawsze pozostaje ważną częścią procesu twórczego.

Czy styl gitarowy muzyka zmienił się po przejściu w szeregi legend rocka? Z technicznego punktu widzenia zmiany nie nastąpiły, ponieważ sama technika nie sprawiała mu trudności. Jednak sposób gry Steve Morse radykalnie różni się od wczesnego stylu Ritchie Blackmore. Z powodu starej kontuzji nadgarstka Steve nie mógł już grać tak, jak w czasach Dixie Dregs — Simon żartuje, że gdyby wymagano od niego odegrania tamtych partii, po prostu by się poddał.

Przy tym dziedzictwo Ritchie wymaga precyzji: partii w "Highway Star" zmieniać nie można. Kiedy wielotysięczny stadion jednogłośnie śpiewa każdą nutę twojego solo, wiesz, że podjąłeś absolutnie właściwą decyzję, pozostawiając ją w oryginalnej formie. Natomiast w "Smoke On The Water" gitarzysta pozwolił sobie na przerobienie struktury i dodanie do wykonania własnego kolorytu.

Wśród niedawnych ciekawych odkryć w dziedzinie efektów gitarowych Simon wyróżnia pedał Boss Slicer [SL-2]. Na scenie musi aktywnie przełączać efekty, a to urządzenie, tworzące kontrolowany dźwiękowy chaos, świetnie nadaje się do szalonych, hałaśliwych partii w utworze "Black Night", urządzając prawdziwą bitwę modulowanych sygnałów.

W przeciwieństwie do Steve Morse, który w trasach często budował skomplikowany system Wet/Dry (rozdzielenie czystego i przetworzonego sygnału), Simon McBride wcześniej preferował klasyczne brzmienie stereofoniczne. Teraz jednak również przeszedł na konfigurację Wet/Dry, ponieważ otwiera ona więcej przestrzennych możliwości. W jego ogromnym pedalboardzie znajdują się również pedały marki JAM pedals (w tym analogowy chorus Analog WaterFall), vintage'owy phaser MXR Phase 90 oraz oktawer MXR Octavia. Na pytania zdziwionych krytyków o to, czy używa całej tej różnorodności pedałów, gitarzysta zawsze odpowiada twierdząco. Każdy pedał znajduje swoje zastosowanie, nawet jeśli tylko na kilka taktów, ponieważ pozwala to pomalować ogólne brzmienie nowymi kolorami, uczynić je bardziej dynamicznym dla słuchacza i zadowolić własnego wewnętrznego gitarowego geeka.