Muzyczne objawienia Dave'a Mustaine'a: od Davida Bowie do złotej klasyki heavy metalu
Tłumaczenie automatyczne. Rosyjski oryginał
Smak bez granic: jakie albumy ukształtowały genialnego lidera Megadeth?
Lider i niezmienny frontman amerykańskich tytanów thrash metalu Megadeth Dave Mustaine na prośbę opiniotwórczego brytyjskiego pisma Metal Hammer podzielił się intymną playlistą swojego życia. Do tej ekskluzywnej listy trafiły płyty, które położyły fundament pod jego gust muzyczny, inspirowały do tworzenia kultowych riffów gitarowych i towarzyszyły muzykowi w najbardziej wyrazistych momentach jego burzliwej biografii.
David Bowie – Changesonebowie (1976)
Pierwszy album, który kupiłem…
«Moją pierwszą płytą był album Hotter Than Hell od Kiss, ale... ukradłem go — szczerze przyznaje Dave. — W liceum, do którego chodziłem, było sporo świetnych muzyków w moim kręgu towarzyskim. Dzieliliśmy się na "mięśniaków" i "nieformalnych narkomanów", przy czym ci drudzy naprawdę szaleli na punkcie muzyki i często sami grali w zespołach. Szczególnie wszyscy szanowali Davida Bowie. Utwór Diamond Dogs był jednym z moich ulubionych, a Rebel Rebel po prostu zwalał z nóg. Muszę przyznać, że teksty Diamond Dogs niewiarygodnie głęboko we mnie uderzyły w kontekście tego, dokąd zmierzało wtedy moje życie: “As they pulled you out of the oxygen tent, you asked for the latest party…” Trudno o wers, który lepiej opisałby moje odczucia w tamtym okresie!»
UFO — Phenomenon (1974)
Album, który przypomina mi czasy liceum…
«Tutaj wybór jest między Phenomenon od UFO a Let There Be Rock autorstwa AC/DC — to dwie płyty, które zajeździliśmy na śmierć. Oczywiście słuchałem też Black Sabbath, chociaż trudno teraz przypomnieć sobie konkretny album... Chyba ten, na którym była piosenka Changes (przyp. — mowa o płycie Vol. 4). Zazwyczaj jaraliśmy jointa i wtedy leciało Changes. Szczerze mówiąc, była to moja najmniej ulubiona piosenka "Sabbathów", dlatego tak zapadła mi w pamięć. Ale na czasy szkolne i tak wybiorę UFO. Katowaliśmy ten krążek bez przerwy».
Led Zeppelin — Presence (1976)
Mój ulubiony album wszech czasów…
«Wybór jednej jedynej płyty wszech czasów to zadanie niemożliwe. Brytyjska grupa Diamond Head znaczyła dla mnie niewiarygodnie wiele, to samo dotyczy nagrań Mercyful Fate. Doskonale pamiętam, jak śmigaliśmy z Jamesem Hetfieldem autostradą, puszczając na cały regulator Venom i Motörhead — to były dwa główne składy, które nas kręciły. Ale gdyby przystawić mi pistolet do głowy i zażądać wskazania absolutnego faworyta, odpowiem: to Presence od Led Zeppelin. Ukazał się dokładnie wtedy, gdy zacząłem na ich punkcie naprawdę szaleć, bo na premierach ich wcześniejszych płyt byłem po prostu za mały».
Judas Priest — Sad Wings of Destiny (1976)
Jeden album, który można nazwać drugim Ja ciężkiej muzyki…
«Co dla mnie uosabia prawdziwy metal? Wszystkie drogi niezmiennie prowadzą do koncertówki No Sleep Till Hammersmith od Motörhead — ta płyta stała się najczystszym ucieleśnieniem zuchwałego buntu, wolności i szalonych riffów gitarowych. Ale jeśli mówić o kanonicznym heavy metalu, to Sad Wings Of Destiny od Judas Priest — bez wątpienia jeden z największych arcydzieł w historii. Usłyszeć synchroniczną grę gitarzystów Glenna Tiptona i K.K. Downinga, a także to, co wyczyniał przy mikrofonie Rob Halford... Kto w ogóle potrafi tak śpiewać? Nikt inny na świecie! Tak zajarałem się "Priestami", że nawet poszedłem do sklepu z kapeluszami, żeby kupić sobie dokładnie taką samą fedorę, w jakiej Glenn Tipton pozował na rozkładówce winyla. Prawda jest taka, że przez moje kręcone włosy kapelusze trzymały się fatalnie, więc długo go nie ponosiłem».
Motörhead – Ace Of Spades (1980)
Album, który zmusza do wciśnięcia gazu do dechy…
«I znów wracam do Motörhead! Choć nie można odmówić zasług solówkom gitarowym na albumie Killers od Iron Maiden — to też była dla mnie ważna rzecz, tyle że tempo kompozycji Maiden nie do końca dorównywało szalonym prędkościom wczesnych utworów Motörhead. Oto idealny akompaniament muzyczny, żeby wcisnąć pedał gazu do oporu... albo z gwarancją trafić za kratki!»
Aztec Camera – Love (1987)
Nikt nie uwierzy, że w mojej kolekcji jest ten album…
«Było to w Paryżu, w pokoju hotelowym leciało MTV. Byłem wtedy mocno chory, a Roddy Frame z ekranu z natchnieniem wykonywał Deep And Wide And Tall. On jest niesamowitym kompozytorem pop! Jeśli się przyjrzeć, najbardziej utytułowani i długowieczni metalowcy to goście, którzy słuchają muzyki daleko poza granicami ciężkiego gatunku i czerpią inspirację z zewnątrz. Jeśli będziemy ślepo kopiować kolegów po fachu, nigdy nie ruszymy z martwego punktu. Mam jeszcze gdzieś singiel Scritti Politti z utworem Wood Beez. Zapomniano go razem z odtwarzaczem w wynajętym mieszkaniu, które dzieliłem z Davidem Ellefsonem, i po prostu przywłaszczyłem sobie tę płytę. Prawda, ta piosenka jest jednak zbyt popowa jak na mój gust».
Pink Floyd – Wish You Were Here (1975)
Najlepszą oprawę graficzną powinien mieć album…
«Tu wybór jest wręcz oczywisty. Oczywiście to Wish You Were Here z legendarną okładką, gdzie dwóch mężczyzn podaje sobie ręce, a jeden z nich jest w płomieniach. Storm Thorgerson — genialny artysta! Tak dobry, że jego podopieczny Hugh Syme później projektował dla Megadeth okładki płyt Countdown To Extinction i Youthanasia. Zawsze chcieliśmy czegoś głębokiego i prowokacyjnego, a nie banalnych obrazków. Ciążył na nas ciężar oczekiwań fanów — wszyscy dookoła męczyli pytaniami: “A gdzie jest Vic?” (przyp. — kultowa maskotka grupy Vic Rattlehead). Okładka Youthanasia w ogóle zszokowała publiczność: niektórzy na serio myśleli, że powiesiliśmy prawdziwe niemowlęta na sznurku do bielizny na potrzeby sesji! W rzeczywistości zaprosiliśmy do studia mamy z dziećmi, kładliśmy maluchy na białym, podświetlanym od dołu stole i prosiliśmy mamy o delikatne przytrzymywanie dzieci za paluszki u nóg, tworząc iluzję latania. Moim zdaniem wyszło genialnie».
Angel — Angel (1975)
Najbardziej niedoceniany album wszech czasów…
«Ta banda wydawała płyty w labelu Casablanca Records. W tamtych czasach byli takimi yin i yang razem z Kiss: tamci stroili się na czarno, a Angel — wyłącznie na biało. Grał u nich niesamowity gitarzysta Punky Meadows, z którego, co prawda, swego czasu otwarcie szydził Frank Zappa. Ale napisali kilka arcydzielnych rzeczy, takich jak Tower i Any Way You Want — to był praktycznie prog-rock najwyższej próby. Całe życie marzyłem, żeby zrobić cover Tower. Ich wokalista miał absolutnie szalony głos: żeby docenić jego styl, potrzeba niezwykłej tolerancji dla dźwięku ze względu na szalone, szybkie vibrato, które wielu osobom rani słuch. Ale w moim dzieciństwie byli jedną z moich ulubionych grup»
Johnny Winter – Still Alive And Well (1973)
Chcę, żeby na moim pogrzebie wybrzmiał ten album…
«Na ten temat zawsze żartuję. Wcale nie zamierzam umierać! I nie boję się śmierci – raz już dosłownie byłem na tamtym świecie. Ale jakże nie chcę tracić życia, tracić szansy na dzielenie się jego radościami! Szalenie kocham moją rodzinę, uwielbiam mój zespół, czerpię frajdę z tego, co dzieje się dzisiaj, a moja kariera jest w szczytowym momencie. Szczerze wierzę, że społeczność metalowa jest teraz na fali wznoszącej – wahadło wychyliło się w pozytywną stronę dla nas wszystkich. I nie chodzi tylko o "Wielką Czwórkę", ale ogólnie o wszystkich utalentowanych gości!»
Megadeth – Dystopia (2016)
Chcę, żeby zapamiętano mnie dzięki temu albumowi…
«Biorąc pod uwagę mój osobisty poziom władania instrumentem, moc utworów, triumfalne zjednoczenie z Davidem Ellefsonem oraz obecność w składzie takiego nieziemskiego wirtuoza jak Kiko [Loureiro], w tamtym momencie zdecydowanie wybierałem Dystopia (przyp. red. – wywiad nagrywano w 2016 roku). Ale teraz, kiedy dołączył do nas Dirk Verbeuren, z biciem serca czekam na nowe osiągnięcia. Kiedy wchodzimy do sali prób, rozgrzewamy się i słyszę, jak Dirk odgrywa blast-beaty, mimowolnie myślę: jak właściwie będzie brzmiał Megadeth, kiedy nagramy nowy album z tak miażdżącą perkusją? To musi podnieść moją grę na niebotyczny, nadprzyrodzony poziom! Jestem niezwykle zainspirowany, bo mając za bębnami muzyka tej klasy, głęboką muzykalność Kiko i Ellefsona, trzymającego linię na basie, jesteśmy zdolni do wszystkiego. Zacząłem marzyć o kolejnej płycie w ten sam dzień, w którym wyszliśmy ze studia po pracy nad Dystopia!»