Paul Stanley: „Zespoły powinny grać swoje hity dokładnie tak, jak pokochali je fani”

Dla każdego muzyka, który marzy o przywróceniu do programu koncertowego dawno zapomnianego rzadkiego utworu, znajdzie się fan, który przyszedł usłyszeć właśnie tę piosenkę, która kiedyś zmieniła jego życie.

Legendarny frontman KISS Paul Stanley uważa, że artyści nie powinni męczyć się swoimi najbardziej znanymi kompozycjami, a tym bardziej radykalnie zmieniać ich na scenie. Jego zdaniem koncert przede wszystkim powinien spełniać oczekiwania widzów, a nie służyć jako pole do realizacji twórczej nudy muzyków.

W nowym wywiadzie dla wydania Vulture gitarzysta i wokalista KISS podzielił się swoim punktem widzenia na to, jak należy odnosić się do głównych hitów zespołu. Kategorycznie nie zgadza się z opinią, że wykonywanie popularnych piosenek może stać się rutyną lub obowiązkiem.

Kiedy dziennikarz poprosił o wymienienie kompozycji, do której ma stosunek w duchu „kocham i nienawidzę”, Paul Stanley odpowiedział:

„Może zabrzmi to banalnie, ale nigdy nie odbierałem wykonywania naszych piosenek jako ciężkiego obowiązku. To właśnie one uczyniły mnie tym, kim jestem dzisiaj, i szczerze kocham każdą z nich”.

Wypowiedzi muzyka ponownie podnoszą stary spór o to, czego fani mają prawo oczekiwać od występów na żywo ulubionych zespołów.

Jedni wykonawcy traktują koncerty jako okazję do przemyślenia starego materiału, zaprezentowania nowych wersji znanych piosenek lub zwrócenia uwagi publiczności na mniej popularne kompozycje ze swojego katalogu. Inni zaś uważają, że widzowie kupują bilety przede wszystkim dla tych piosenek, które uczyniły zespół sławnym.

Dla Stanleya zbyt silne odejście od oryginalnych wersji może zepsuć wrażenie z koncertu.

Wspomina własne doświadczenia z uczestnictwa w występach innych artystów:

„Kiedy przychodziłem na koncert jakiegoś zespołu i widziałem, że muzycy znudzili się własnym materiałem na tyle, że przerabiali ciężką rockową piosenkę na utwór reggae, czułem ogromne rozczarowanie i czułem się poszkodowany. Zapłaciłem pieniądze, żeby usłyszeć ulubioną piosenkę dokładnie w takiej formie, w jakiej ją pokochałem”.

Zdaniem muzyka osobiste znużenie wykonawcy nigdy nie powinno stawać się ważniejsze niż oczekiwania publiczności, zwłaszcza jeśli mowa o kompozycjach, dzięki którym artysta osiągnął sukces.

Kontynuując swoją myśl, Paul Stanley stwierdził:

„Dla mnie jest całkowicie nie do pomyślenia wyjść na scenę przed wyprzedaną salą i okazać brak szacunku widzom tylko dlatego, że chciałem zaspokoić własne potrzeby lub pozbyć się nudy”.

Dodał:

„Wykonujcie piosenkę tak, jak znają ją ludzie. Tak, jak stała się sławna. Okazujcie jej taki sam szacunek, jaki czuliście w momencie jej pisania”.

Według muzyka większość takich zmian dzieje się wyłącznie dlatego, że artyście nudzi się granie znanego materiału.

„Odchodzicie od oryginału tylko dlatego, że znudziliście się jego wykonywaniem. Dla mnie to nie ma żadnego znaczenia. Najostrzejsze porównanie, jakie mogę przytoczyć: jeśli wygraliście na loterii, nie warto narzekać na podatki”.

Jednak taką pozycję podziela daleko nie każdy znany rockowy muzyk.

Frontman Metalliki James Hetfield wcześniej wielokrotnie mówił o znaczeniu tego, by od czasu do czasu rzucać wyzwanie oczekiwaniom publiczności i włączać do setlisty mniej znane kompozycje z bogatego katalogu zespołu.

Podobny punkt widzenia wyznaje także wokalista Avenged Sevenfold M. Shadows, który uważa, że nadmierne uzależnienie od głównych hitów może prowadzić do twórczego zastoju.

Zauważył:

„Są takie zespoły jak Metallica i Iron Maiden, które nieustannie wykonują nowy materiał i kontynuują przemyśliwanie swojej twórczości. Tak, czasami irytuje to część fanów, ale za to pozwala muzykom zachować zainteresowanie tym, co robią”.

Z drugiej strony, basista Mötley Crüe Nikki Sixx w dużej mierze wspiera pozycję Paula Stanleya i uważa, że programy koncertowe powinny zawierać maksymalną liczbę znanych piosenek.

W wywiadzie dla stacji radiowej Utah’s 103.5 The Arrow powiedział:

„Bardzo nie lubię, kiedy zespół wychodzi na scenę i ignoruje swoje główne hity”.

Jako przykład wspomniał występ Davida Bowiego:

„Pamiętam, jak kiedyś tak zrobił David Bowie, i pomyślałem: to jeden z moich ulubionych artystów. Wcale nie chcę słuchać drugoplanowych kompozycji z albumów, które kocham. Chcę usłyszeć takie piosenki, jak Rebel Rebel”.

W ten sposób spór między zwolennikami niezmiennych wersji koncertowych a fanami twórczych eksperymentów trwa już wiele lat. Jednak pozycja Paula Stanleya pozostaje niezwykle jasna: jeśli piosenka przyniosła zespołowi światową sławę, należy ją wykonywać dokładnie tak, jak pokochały ją miliony słuchaczy.