Steve Vai ujawnia największe wyzwanie gitarowe w swojej karierze — i wcale nie chodzi o Van Halen

Legendarny gitarzysta Steve Vai przyznał, że w swojej karierze mierzył się z wieloma trudnymi zadaniami, ale jedno z nich okazało się prawdziwie wyjątkowe — na tyle, że przerosło nawet pracę nad materiałem Eddie Van Halen i Robert Fripp.

Muzyk nie raz znajdował się w sytuacjach wymagających maksymalnych umiejętności: od wykonywania partii Van Halen wraz z David Lee Roth po odtwarzanie progresywnej magii Robert Fripp w projekcie Beat. Jednak, jak twierdzi Vai, najtrudniejszym wyzwaniem był czas, gdy dołączył do Whitesnake.

Jak wiadomo, David Lee Roth osobiście wybrał byłego gitarzystę Frank Zappa — Steve'a Vaia — do swojego solowego projektu, wierząc, że jest on w stanie przebić samego Eddie Van Halen. W późniejszych latach Vai napotkał również trudności techniczne i fizyczne, wykonując partie w stylu Fripp.

I chociaż z powodzeniem poradził sobie z tymi zadaniami, to właśnie próba odtworzenia brzmienia John Sykes okazała się dla niego najtrudniejsza.

„Zrozumiałem, że odtworzenie jego brzmienia było trudniejsze niż kogokolwiek innego” — opowiedział Vai w rozmowie z Eddie Trunk.
„Kiedy nagrywał albumy Whitesnake, wszystko zgrało się idealnie. Dał z siebie wszystko — zarówno w pisaniu partii, jak i w ich aranżacji oraz, oczywiście, w brzmieniu”.

John Sykes, znany również z pracy z Thin Lizzy (album Thunder and Lightning), zmarł w zeszłym roku. Brał udział w tworzeniu dwóch wydawnictw Whitesnake — Slide It In (1984) oraz imiennego albumu z 1987 roku. Później, w 1989 roku, jego miejsce zajął Vai, gdy zespół nagrywał Slip of the Tongue. I jak przyznaje sam gitarzysta, zastąpienie Sykesa było niezwykle trudne.

„Jego brzmienie było niesamowicie gęste” — wspomina Vai.
„Próbowałem zrozumieć, jak działa jego harmonizer, jak powstaje to przestrzenne brzmienie. Przy tym nie było wrażenia, że użyto tam wielowarstwowych nakładek. Ale dźwięk zajmował ogromną przestrzeń — wszystko brzmiało idealnie”.

W procesie eksperymentów Vai doszedł do wniosku, że nowa wersja Whitesnake musi brzmieć inaczej. Zamiast dokładnego kopiowania stylu Sykesa, wybrał bardziej twórcze podejście.

„Kiedy graliśmy jego klasyczne utwory na żywo, używałem presetów, które czyniły dźwięk szerszym” — tłumaczy.
„Ale trzeba oddać mu sprawiedliwość — to, co zrobił na tamtym albumie, jest po prostu wybitne. Jego brzmienie, frazowanie, vibrato, dobór nut i same kompozycje — wszystko było na najwyższym poziomie”.

John Sykes, znany nie tylko ze swojego stylu, ale i legendarnego czynu — pewnego razu rzucił się w płonący samochód, aby ratować swoją gitarę Gibson Les Paul z 1976 roku — pozostaje jednym z najbardziej niedocenianych gitarzystów w historii rocka. Po jego śmierci wielu muzyków, w tym członkowie Guns N’ Roses, oddało mu hołd. Wśród fanów jego talentu był także Steve Vai.

Swoją drogą, gitarzysta Doug Aldrich niedawno opowiedział, jaka dokładnie gitara najlepiej pomaga odtworzyć firmowe brzmienie Sykesa — już w okresie jego pracy z Whitesnake w latach 2000.