Tom Araya ze Slayer: „Wiele riffów Slayer nie jest po prostu przeznaczonych dla basistów” — historia ikony metalu

Są legendy metalu i są prawdziwi bogowie — ci, którzy prowadzą muzykę w otchłań, skąd nie ma już powrotu. Kiedy w 1981 roku w Los Angeles pojawił się zespół Slayer, jego członkowie postawili sobie za cel doprowadzenie wpływu nowej fali brytyjskiego heavy metalu do absolutnej granicy.

Dziś są prawdziwymi weteranami wojennymi, kultowym zespołem z niemal religijną armią fanów na całym świecie. Ich muzyka to miażdżące riffy, bezlitosne rytmy i mroczne historie o ludzkim okrucieństwie.

Wokalista i basista Tom Araya urodził się w 1961 roku w chilijskim mieście Viña del Mar, ale już w połowie lat 60. jego rodzina przeprowadziła się do Kalifornii. To właśnie jego brat John zapoznał go z muzyką — razem grali na taniej gitarze elektrycznej za 20 dolarów i rozstrojonej akustycznej z czterema strunami. Bardzo szybko Tom zrozumiał, że muzyka to jego droga.

„Mój pierwszy prawdziwy bas był tanią kopią Höfnera, taką jak miał Paul McCartney, którą kupiłem w lombardzie” — wspominał Araya. „Przez dwa lata z rzędu dorabiałem w szkolnym warsztacie, robiłem podstawki i za te pieniądze kupiłem sobie Precision”.

Wśród jego wczesnych bohaterów są The Beatles, The Rolling Stones oraz ZZ Top. Razem z bratem rozkładał na czynniki pierwsze piosenki Deep Purple, wypisując nuty i odnajdując je na gryfie — tak uczył się grać.

Młodość Arayi mijała dość spokojnie: „Byłem zwykłym facetem, siedziałem z przyjaciółmi na ławce i obserwowałem świat. Nie byłem częścią „fajnego” towarzystwa. Zawsze miałem długie włosy — raz musiałem je ściąć przed wyjazdem do Chile w czasach Pinocheta”.

Później poznał Kerry'ego Kinga, który zaprosił go do nowego zespołu. Po burzliwych próbach z piwem w weekend uformował się trzon Slayer: Araya, King, Jeff Hanneman oraz Dave Lombardo. Kwestia wokalisty rozwiązała się szybko — Araya wziął tę rolę na siebie.

W 1983 roku grupa podpisała kontrakt z Metal Blade i wydała debiutancki album Show No Mercy, sfinansowany przez samego Arayę i ojca Kinga. Kolejne wydawnictwa tylko wzmacniały ich brzmienie, a wraz z premierą Reign In Blood zespół stał się niepowstrzymany.

Albumy South Of Heaven (1988) i szczególnie Seasons In The Abyss (1990) ostatecznie ugruntowały status Slayer jako tytanów thrash metalu.

„Pierwsze albumy były pod silnym wpływem Venom, ale kiedy usłyszeliśmy Reign In Blood, sami byliśmy w szoku” — mówi Araya. „Właśnie wtedy zacząłem grać kostką, aby uzyskać większy atak i czytelność. Producent Rick Rubin bardzo pomógł „oczyścić” nasze brzmienie”.

Mimo kultowego statusu Reign In Blood, Araya jest szczególnie dumny z albumu Seasons…, ponieważ aktywnie uczestniczył w pisaniu materiału.

Jeśli chodzi o instrumenty, Araya zawsze stawiał na prostotę: „Potrzebuję tylko potencjometru głośności — i tyle”. Grał na różnych basach, ale ostatecznie zatrzymał się przy instrumentach ESP, które produkują jego serię sygnowaną.

Podstawę jego brzmienia tworzy wzmacniacz Marshall Lemmy Kilmister Signature Super Bass: „To właśnie wzmacniacz nadaje mi główny charakter brzmienia — czysty, wyraźny, z takim „pianistycznym uderzeniem” w dole”.

Mimo statusu legendy, Araya pozostaje twardo stąpającym po ziemi człowiekiem z autoironią: „Nie uważam się za wybitnego basistę. Po prostu gram i śpiewam — a to trudne, trzeba upraszczać partie”.

Przyznaje, że na żywo czasem gra prościej niż na płycie: „Niektóre riffy Slayer po prostu nie pasują do basu — za dużo nut. Adaptuję je tak, żeby brzmiało to lepiej razem z perkusją. Najważniejszy jest groove”.

Chociaż w thrash metalu było wielu wybitnych basistów, takich jak Cliff Burton z Metallica czy David Ellefson z Megadeth, Araya nie czuł konkurencji: „Myślę o zespole, a nie o tym, kto lepiej gra”.

Przyznaje również, że nie rozgrzewa się przed koncertami i w ogóle nie przestrzega surowej dyscypliny — co, jak sam twierdzi, jest „okropnym przykładem”.

Pomimo ekstremalnej muzyki, Araya słucha najróżniejszych gatunków: od funku po country. Wyróżnia linię basu w piosence You Can Call Me Al Paula Simona i lubi albumy Stinga, Joe Jacksona, a także wykonawców country, takich jak Randy Travis, George Strait oraz Dwight Yoakam.

Mówiąc o przyszłości ciężkiej muzyki, wyróżnia System of a Down jako zespół, który naprawdę go zadziwił: „Usłyszałem ich demo od Ricka Rubina i pomyślałem — to coś całkowicie nowego”.

A jednak, według niego, Slayer pozostają unikalni: „Gramy tak długo, że mamy już swój własny dźwięk. Ludzie od razu wiedzą — to Slayer”.