Ten jedyny Gibson – historia mojego Les Paula

Pewnie każdy, kto kupuje swoją pierwszą gitarę, kieruje się swoimi upodobaniami muzycznymi i wyglądem. Jednym podobają się Explorery, bo jarają się Metalliką, inni kochają Straty – a-la Ritchie Blackmore, trzeci świrują na punkcie Nirvany i uwielbiają Jaguary... Tę listę można ciągnąć w nieskończoność. Od dziesiątego roku życia jestem fanem zespołu Guns N’ Roses… a to już 23 lata. Oczywiście już w świadomym wieku 16 lat, kiedy wziąłem gitarę do ręki, marzyłem, jak pewnie większość gitarzystów, o Gibsonie Les Paul. Było to nieosiągalne marzenie ze względu na sytuację finansową rodziny. Na 16 urodziny jednak tata z mamą podarowali mi mojego pierwszego Les Paula. Był to indonezyjski J&D Brothers Les Paul Standard w kolorze Sunburst. Dlaczego akurat ten? Proste – wszedłem i zobaczyłem tę ślicznotkę w sklepie, kiedy wybieraliśmy gitarę, krzyknąłem „O! Jak u Slasha!”. To był wtedy powód wyboru – na brzmieniu się nie znałem, na firmach też nie. Cena też nie była zbyt dotkliwa dla portfela – tata dał wtedy około 250 $, a ja, zadowolony z prezentu, zaniosłem nową gitarę do domu. Po „Formancie” ta gitara była boska – pamiętam, jak przecierałem ją po każdej próbie, dmuchałem na zimne i prawie płakałem z powodu każdej nowej ryski. Pamiętam, jak koledzy, obserwując, jak skrupulatnie przecieram każdy centymetr gitary po próbie, śmiali się ze mnie jak z fanatyka, ale ja po prostu nie zwracałem na to uwagi. 

zdjęcie ze stycznia 2011 roku

Czas płynął… na tej gitarze grałem około 7 lat. Swoją drogą, przetworniki były pierwszą rzeczą, która przestała działać - zaczęły gwizdać, sprzęgać, wymieniłem je na niedrogie od jakiegoś Washburna gitarzysty grupy "Rasswiet". Okazja, by wziąć pierwszą dobrą gitarę, nadarzyła się dopiero w 2011 roku – wybór padł oczywiście na Gibsona. Oczywiście było to Studio – najbardziej optymalny model w stosunku do ceny dla gitarzysty, który już potrafi całkiem nieźle grać. Przeszukałem cały internet. Wielu do dziś wspomina, jak niekompetentnie męczyłem swoimi pytaniami użytkowników lokalnego forum "perekrestok" i "froster". Ale faktem jest, że mimo wszystko go wziąłem. Kolor winny, stan jak nowy. Prosto z USA.

zdjęcie z lutego 2011 roku

 

Wrażeń po otrzymaniu pierwszej takiej gitary nie da się przekazać słowami. Zachwyt! Nic lepszego nie słyszałem itp…. Ale dziecięce marzenia nie dawały mi spokoju… chciałem Gibsona Les Paul Standard Tobacco Burst, jak u Slasha w teledysku November Rain. Od razu zacząłem poszukiwania tej gitary… właściwie, w wyniku tych poszukiwań odkryłem swoje ulubione zajęcie i zacząłem sprowadzać gitary z USA dla siebie i na sprzedaż. Właśnie od stycznia 2011 zaczęło się to wszystko, niedługo jubileusz i będę miał co powiedzieć i pokazać w 2021 roku! Zostańcie ze mną, przyjaciele! A więc.. szukałem Les Paula około 3 lata – prosiłem znajomych, pośredników, kolegów, ale ceny lub towar nie odpowiadały moim wymaganiom. Zresztą zyski z gitar, szczerze mówiąc, nie były zbyt duże, nie udawało się zaoszczędzić pieniędzy, żeby to się jakoś poważnie rozkręciło. Kto pamięta moje początki, ten wie, że w posiadaniu przez pierwsze dwa lata miałem zazwyczaj około 5 gitar, z których jedna zawsze była używana przeze mnie na koncertach i w studiu, a reszta była wymieniana lub sprzedawana. 

zdjęcie z 2012 roku

   

Skakałem od modelu do modelu. Marzeniem stały się sygnatury Slasha typu Custom Shop – AFD (ale rudy kolor jakoś mi nie siedział) i CS w kolorze Tobacco z przetwornikiem piezo. Znajdowałem je nieraz i to w bardzo atrakcyjnych cenach. Ale po przeczytaniu masy opinii, przesłuchaniu demek – zrozumiałem, że to wszystko nie to! Ani Joe Perry, ani Slash, ani Jimmy Page nie nagrywali na Custom Shopach! Oni grali na zwykłych seryjnych Standardach, ale starych z lat 70. Dlatego za cel postawiłem sobie już konkretne poszukiwania Gibsona Les Paul Standard w kolorze Tobacco z obu stron, ze wszystkimi oryginalnymi częściami z lat 70. Z lat 70., bo lata 50.-60. są nieosiągalne cenowo – to kosmos (25-500 tys. dol.), a lata 80. już miałem i zrozumiałem, że to nie dla mnie, podobnie jak Gibson Les Paul Custom po 74 roku (lubię Customy tylko pełnowymiarowe i z mahoniowym gryfem z lat 68-74). Bardzo lubię palisandrową podstrunnicę na klonowym gryfie. Szukałem długo i mozolnie. Wszystko na marne – albo stan zajeżdżony, albo nieoryginalne przetworniki. Odpuściłem…

21 października 2013 roku przypadkiem zajrzałem na eBay, przeglądając oferty, zobaczyłem pięknego LP Standard. Dokładnie w kolorze Tobacco i z obu stron. Zacząłem oglądać zdjęcia … i zamurowało mnie! To było to, czego szukałem 3 lata i o czym marzyłem od dzieciństwa. Co więcej, gitara była w idealnym stanie. Ale w czym haczyk… trwała licytacja Gibsona Les Paul Standard z 2004 roku. Miałem już doświadczenie i zrozumiałem, że to na pewno nie 2004 rok, jak podał sprzedawca! Sprawdziłem tego Gibsona na stronie guitar-damp-project po numerze seryjnym i okazało się, że jest z 1977 roku (ciekawostka: przy sprawdzaniu można nie zaznaczyć odpowiednich opcji i rzeczywiście pokaże rok 2004). Oprócz numeru seryjnego widać, że gitara nie jest z 2004 roku – napisy, kształt główki, woluta, korpus kanapkowy, gałki… wszystko! W sumie osoba, która ją dostała, najwyraźniej nie bardzo się znała. Myślę, że najprawdopodobniej gitara przeleżała w domu jako relikwia, właściciel zmarł i po prostu ją sprzedali. Tak czy inaczej, w takim stanie ta gitara była warta nawet w tamtych czasach 4-5 tys. dol., teraz już 5-7. 

Wygrałem aukcję i czekałem na tę ślicznotkę. Kiedy przyjechała, jeszcze tak naprawdę nic nie rozumiałem i nie doceniłem tego, co trzymałem w rękach.

zdjęcie z 2013 roku

Zagrało szczęście, znowu spełnienie dziecięcego marzenia. Gitara była nawet w oryginalnym futerale, w dodatku zamawianym Artist. Wszystkie detale wyglądały na oryginalne. Odkręciłem tylko maskownicę elektroniki, żeby zajrzeć do środka – i zdziwiłem się, gdy po zdjęciu plastiku zobaczyłem ochronną metalową płytkę, na której dwa wkręty były w białym pyle czasu… nawet nigdy nie były odkręcane.

Nie dawało mi spokoju pytanie, czy wszystko w gitarze jest tak oryginalne, jak się wydaje? Zacząłem odkręcać przetworniki… wkręty wykonane z bardzo wysokiej jakości metalu – rowki nie wyrabiają się, bliżej wejścia wkręty miały coś w rodzaju lekkiej korozji lub rdzy na 1 mm, myślę, że to oryginalne wkręty. Plastikowa ramka też trochę odkształciła się z czasem. Gdy odkręciłem, zobaczyłem, jak idealnie wszystko jest spasowane – długość przewodu do przetwornika była w sam raz! Ledwo mogłem zrobić zdjęcie. Rozszyfrowałem napisy wygrawerowane pod przetwornikami – na obu napisano PAT NO 2737842, na ramce też na dole z boku znalazłem napis 13 884 – myślę, że ramki też są oryginalne. Pod przetwornikiem przy gryfie jakieś litery i cyfry – widać tylko …BR… i cyfrę 25 ukośnie. Pod przetwornikiem przy mostku na drewnie był też wybity jakiś symbol – nie odczytałem. Pod osłoną pręta regulacyjnego były dwie litery PK. Co to wszystko znaczy – na razie nie wiem, ale myślę, że to ROCK :) Co jeszcze zadziwia – praca potencjometrów jest idealna - nic nie trzeszczy i płynnie zwiększa ton oraz głośność w obu przetwornikach nawet dzisiaj. Szczerze mówiąc, jestem w szoku, jak to wszystko mogło się tak zachować!!! To wyraźny wskaźnik wysokiej jakości wykonania instrumentu, skoro do dziś tak idealnie stroi i brzmi pod każdym względem.

Z zewnątrz naprawdę nie było wad – wszystko tak, jak chciałem, takiego stanu nie spotka się nawet w nowych gitarach, nie mówiąc o prawie 40-letniej. Bardzo różni się wagą nawet od tych z lat 80. Bardzo ciężka. Sustain jest szalony, i co zdziwiło – oryginalne klucze są żelazne – trzymają strój jak zamurowane! Korpus z dwóch idealnie równych sklejonych ze sobą kawałków mahoniu, między nimi warstwa klonu, klonowy top na wierzchu korpusu z początku wydawał mi się nawet jednoczęściowy, dopiero później pod odpowiednim kątem dostrzegłem dwa ledwo widoczne szwy. Klonowy top – 3-częściowy, idealnie dopasowany pod względem rysunku i rozmiarów. Gryf również z 3 kawałków klonu, idealnie równych od początku do końca. Lakierowanie tytoniowe z obu stron zrobione jako burst. Szczyt marzeń. Zalety tej gitary odkrywam w sobie prawie każdego dnia.
Brzmienie.. brzmienie zrozumiałem, gdy wpiąłem się w Marshalla, tak dokładnie w Marshalla, uważam, że to wzmacniacz stworzony właśnie dla Gibsona LP, tak samo jak Mesa dla PRS. Włączyłem i zakochałem się… każda nuta była przypomnieniem tego samego brzmienia z ulubionych albumów Guns N’ Roses, Aerosmith, Led Zeppelin! Dosłownie nie odchodziłem od gitary od rana do wieczora grając na niej wszystko, co znałem. To był najlepszy z Gibsonów, jakie miałem w rękach, a miałem już baaardzo dużo gitar. Co więcej, do dziś nie znalazłem nic lepszego z LP.

Postanowiłem zostawić gitarę dla siebie i bardzo się z tego cieszę. Słuchało jej już mnóstwo ludzi – gitarzystów, kolekcjonerów. Oferowano mi za nią straszne sumy – ponad 5000 $ jeszcze 7 lat temu i już niejedna osoba, wymiany na R9… odmawiałem. Każdy, kto słuchał gitary, odkrywał w niej swoje własne brzmienie. Tak oto jedna osoba skręciła ton na zero przy gryfie i zagrała mi Money For Nothing idealnie równo ze studyjnym nagraniem Dire Straits. Inny – Cinderella. Ja oczywiście Page’a i Slasha. Pewien muzyk, który objechał pół świata, w tym Europę i USA, wysuwał przypuszczenia, że może gitara należała wcześniej do jakiegoś artysty w USA, bo „za takimi gitarami uganiają się nawet tam”. Właściwie nie trzeba daleko szukać, myślę, że wielu zna historię o gitarze Perry'ego, którą miał Slash. Mogę z całą pewnością powiedzieć, że jej nie sprzedam. Ponieważ znalazłem to, czego szukałem i raczej nie znajdę takiej samej. Po przestudiowaniu tematu zrozumiałem, że standardy z lat 70. ze wszystkimi oryginalnymi częściami w kolekcjonerskim stanie są bardzo dużą rzadkością i często kosztują więcej niż Customy z tych samych lat, a rzadziej się je spotyka i sprzedaje w cenie 5-7 tys. w doskonałym stanie. 

Wiele osób, które mnie znają, wie również, że jestem totalnym fanem gitar PRS i mam trzy osobiste PRS-y. Ale tutaj ważny fakt – PRS-y są zupełnie inne – i tam wszystkie gitary brzmią bez wyjątku idealnie. Gibson niestety nie może się tym pochwalić, każdego LP trzeba na dobre przesłuchać, a większość to tak sobie grające gitary, zwłaszcza biorąc pod uwagę ich koszt! Ale mój Gibson LP77 do nich nie należy. To ten „ten jedyny Gibson”, o którym tak wiele piszą i który tak chwalą. To brzmienie, które każdy ma w głowie. Ten, na którym pisano i pisze się hity.

Dla mnie bardzo ważnym elementem jest miękkość dźwięku na przetworniku przy gryfie zarówno na czystym, jak i przesterowanym kanale – nie każda gitara może pochwalić się odpowiednim brzmieniem. Tak samo dźwięk ze skręconym tonem! Gitara powinna brzmieć nawet bez tonu – a ta brzmi anielsko. Kolejna rzecz – kiedy grasz na przesterze i musisz przejść na czysty kanał, a nie masz pod ręką footswitcha – używasz pokrętła głośności i skręcasz je prawie do zera. Prawdziwy Gibson da wtedy krystaliczne brzmienie z lekką chropowatością. I tak!!! Najważniejsze dla mnie – LP musi mieć chuligańskie, luźne, rozlazłe brzmienie! Wtedy to prawdziwy Gibson! Otrzymuję to wszystko na moim LP, grając na DOWOLNYM sprzęcie. Przy nagrywaniu brzmi tak samo, jak na żywo! Z innymi gitarami trzeba się męczyć, kręcić gałkami... tutaj wszystko jest idealnie – po prostu podłączasz i grasz. Nigdy wcześniej nie miałem tak, że bierzesz gitarę i od razu komponujesz piosenkę. Teraz, gdy tylko biorę do ręki mojego LP – nuty same płyną, wszystko pisze się lekko i bez wysiłku. Możecie uważać mnie za kogo chcecie, ale uważam, że gitara ma swoją duszę, tak jak człowiek, ma emocje, nastrój, a tutaj mój wewnętrzny świat muzyczny w pełni dopełnia się ze światem tej gitary. Nie wiem, nie da się tego wyjaśnić słowami. Dla przykładu – bierzesz gitarę, nagrywasz solówkę do jamu i brzmi ona idealnie, wszystkie nuty trafione i z duszą. 

Ta gitara wypełnia dla mnie styl oldschoolu – klasyczny rock, można by rzec, i nie ma dla mnie nic lepszego. Tutaj znalazłem SWÓJ DŹWIĘK. Swoją gitarę w tym stylu. Później kupiłem pierwsze wznowienie LP 59 (heritage 80 standard) z mahoniowym gryfem i te dwie gitary tworzą razem świetną paczkę, jednak są bardzo różne i takiej vintage'owej górnej średnicy jak w LP77 nie daje żadna inna gitara. 

Gitara znajduje się do dziś w mojej prywatnej kolekcji, nagrałem na niej wiele piosenek i zagrałem wiele koncertów. Ta gitara jest moim instrumentem do komponowania utworów – to właśnie na niej napisałem najciekawsze rockowe riffy i solówki, które usłyszycie na moim przyszłym solowym albumie z różnymi wokalistami. Za każdym razem biorę tę gitarę i komponuję rock-and-rollowy riff. Dla przykładu, oto link do odsłuchania singla, który niedawno wydałem, w szczególności solówka nagrana jest właśnie na tej gitarze – https://open.spotify.com/album/2YabfzgtMlmXfamqUc6fi6

Na tym utworze nagrywałem solówkę właśnie na tym Gibsonie, główne instrumenty to mój PRS Custom 22 Artist z przetwornikami Motor City Extreme i PRS Chris Henderson. Reamping przez Mesa Road King – https://soundcloud.com/ladkor/green-delirium-peace Ta piosenka zostanie zmiksowana ponownie i również znajdzie się na moim albumie z 2021 roku. 

A oto recenzja mojego LP77 autorstwa Tichona Lewczenki przez wzmacniacz Fendera z charakterystycznym "czakaczaka" 

Na zakończenie chcę życzyć wszystkim gitarzystom inspiracji i jak najkrótszego czasu poszukiwań własnego brzmienia oraz znalezienia tej jedynej gitary, która będzie Wam służyć wiernie i oddanie, a Wy będziecie odczuwać tę samą euforię grając na niej, co ja grając na swoim LP! 

Ladkor