🔥 Wzlot markowych marek gitarowych — oczami Oli Englunda, założyciela SOLAR

„Raz po raz zderzałem się z przestarzałymi modelami biznesowymi, które nie działają w erze mediów społecznościowych”

Jak artyści tworzą własne marki gitarowe i dlaczego to w nich leży przyszłość — opowiada Ola Englund

Dziś na rynku jest więcej instrumentów sygnowanych niż kiedykolwiek, a cały ruch marek gitarowych zarządzany jest przez samych muzyków. Aby zrozumieć, jak rozwijała się kultura instrumentów sygnowanych, zwróciliśmy się do założyciela SOLAR Guitars — Oli Englunda.

Jeśli cofniemy się w czasie o dwie i pół dekady, modele sygnowane, stworzone we współpracy z największymi muzykami świata, były absolutnie powszechnym zjawiskiem.

Wchodząc do dowolnego luksusowego sklepu muzycznego, można było zobaczyć Gibsona Les Paul, dopracowanego przez takie legendy jak Slash, Joe Perry i Gary Moore, lub Fendera Strata z nazwiskami Erica Claptona, Yngwiego Malmsteena i Jeffa Becka na gryfie.

Nieco dalej, przy ścianie z Ibanezem, czekały na ciebie modele stworzone wspólnie ze Stevem Vaiem, Joe Satrianim i George’em Bensonem, a w innych salach można było spotkać ESP, zaprojektowane specjalnie dla fanów George’a Lyncha, Ronniego Wooda i Stephena Carpentera.

I nie chodziło tylko o gitary. Od dawna przywykliśmy do tego, że artyści projektują własne wzmacniacze, efekty, przetworniki, wtyczki, slidery i struny — wszystko to daje fanom jeszcze więcej możliwości przybliżenia się do brzmienia swoich idoli.

Lata minęły i teraz wydaje się, że muzycy każdego szczebla mają własny sygnowany sprzęt: od młodego wirtuoza akustycznego Marcina i australijskiej piosenkarki i autorki piosenek Tash Sultany po współczesnych bluesowych bohaterów Jareda Jamesa Nicholsa i Tylera Bryanta, którzy nadal zapisują swoje nazwiska w historii.

I nie chodzi tylko o shred-wirtuozów, jazzowych improwizatorów i mistrzów pentatoniki. W ostatnich latach pojawiły się sygnowane Fender-gitary dla gwiazd mainstreamowego R&B, takich jak Bruno Mars, Steve Lacy i Raphael Saadiq — co wyraźnie pokazuje, jak bardzo rozszerzyło się pole dla modeli artystycznych.

Narodziny autorskich marek

Jednym z głównych fenomenów ostatniej dekady stał się wzrost tak zwanych „marek signature”. Falę tę zapoczątkował Zakk Wylde, który w 2015 roku zakończył wieloletnią współpracę z Gibsonem oraz Marshallem i założył własną firmę Wylde Audio we współpracy ze Schecterem.

Dwa lata później Tosin Abasi z Animals As Leaders poszedł tą samą drogą, rezygnując z kontraktu z Ibanezem i uruchamiając Abasi Concepts. Podobnie postąpił Ola Englund z The Haunted, rozstając się z Washburnem i zakładając SOLAR Guitars. Nuno Bettencourt również opuścił Washburna i ogłosił uruchomienie Nuno Guitars.

Więc co zmusza muzyka z obowiązującym kontraktem do zaczynania wszystkiego od zera — już w roli dyrektora generalnego własnej firmy?

„Szczerze mówiąc, wszystko zaczęło się od frustracji”

„Jeśli mam być szczery, wszystko wyszło z frustracji — mówi Englund. — Przed SOLAR Guitars miałem modele sygnowane z innymi markami, ale ciągle widziałem przestarzałe modele biznesowe i metody dystrybucji, które kompletnie nie pasują do nowoczesnego, szybkiego świata żyjącego w mediach społecznościowych. Czułem, że istnieje lepszy sposób na bezpośrednią komunikację z muzykami i dostarczanie im gitar bez tych wszystkich starych barier”.

Podczas gdy większość marek stara się objąć jak najszersze spektrum stylów, brzmień i muzyków, Englund postawił na wąską specjalizację — i właśnie to pozwoliło skupić się na tym, co najważniejsze.

Jak mówi stare powiedzenie, człowiek od wszystkiego często nie staje się mistrzem w niczym — a w świecie sprzętu gitarowego, zdaniem wizjonerów takich jak Englund i Abasi, jest to szczególnie aktualne.

„Nasza główna siła to skupienie”

„Nasza główna siła to skupienie — mówi Englund, który jest również znany jako tester sprzętu i przeprowadzający wywiady na swoim popularnym kanale YouTube. — Nie próbujemy robić gitar dla wszystkich gatunków. Tworzymy instrumenty dla społeczności metalowej. Cała nasza energia jest tam skierowana i myślę, że muzycy czują to oddanie w każdym instrumencie, który wypuszczamy”.

Zauważa, że tendencja odchodzenia artystów od dużych marek na rzecz tworzenia własnych firm jest w pełni uzasadniona. Dziś łatwiej niż kiedykolwiek jest znaleźć komponenty i pracować bezpośrednio z fabrykami, praktycznie eliminując pośredników.

Wolność i elastyczność, które daje bezpośredni kontakt między projektantem a zespołami produkcyjnymi w Indonezji, Chinach, Francji i Hiszpanii, to coś, czego nie da się zignorować.

Bezpośredni kontakt z fanami to główny silnik

„Myślę, że wielu artystów czuje to samo co ja — mówi Englund. — Mają już platformę i odbiorców, znają tych odbiorców, ponieważ komunikują się z nimi przez media społecznościowe. Jednym z największych problemów w branży jest przebicie się do ludzi na przesyconym rynku. Bezpośredni kontakt z fanami staje się trampoliną do uruchomienia własnej marki”.

Teraz, kierując własną firmą, Englund może wdrażać pomysły od razu — bez czekania na zatwierdzenia, uzgodnienia budżetowe i nieskończone negocjacje.

„Jestem dumny z tego, co osiągnęliśmy”

W rezultacie linia SOLAR rozszerzyła się do wielu kształtów gitar, gitar basowych, efektów i akcesoriów. W katalogu pojawiły się modele artystyczne dla takich muzyków jak riff-mistrz Kirk Windstein z Down i Crowbar, Anders Björler z At The Gates i Marcus Siepen z Blind Guardian — a także własne modele Englunda.

„Nasz najlepiej sprzedający się instrument to Type A — dodaje. — To nowoczesna interpretacja Superstrata. Kiedy ją widzisz, od razu wiesz: ta gitara została stworzona do metalu. Bardziej ekstremalne kształty, takie jak Type X, również stały się bardzo popularne — wizualnie się wyróżniają, ale przy tym są w pełni zorientowane na scenę i wydajność.

Jestem dumny z tego, co osiągnęliśmy. Jesteśmy firmą bez zbędnych ceregieli, z prawdziwym duchem wspólnoty. Nie ma tu miejsca na biurokrację, dealerów i dystrybutorów. Sprowadzam wszystko z powrotem do poziomu muzyków i myślę o tym, czego ludzie naprawdę potrzebują”.