Nowy etap ewolucji: Slash o radykalnej zmianie sprzętu gitarowego i nadejściu ery odrodzenia bluesa

W dalekich latach dziewięćdziesiątych, zaraz po odejściu z legendarnego składu Guns N' Roses, słynny gitarzysta ze swoim niezmiennym Les Paul na ramieniu regularnie odwiedzał lokalne bary i kluby Los Angeles, wykonując klasyczne standardy bluesowe. Ten projekt otrzymał nazwę The Blues Ball, i jak przyznaje sam muzyk, nie był pomyślany jako coś poważnego.

„W zasadzie był to po prostu świetny, zakrapiany powód, by wyjść na scenę i pograć dla przyjemności”, — szczerze opowiada Slash w wywiadzie dla magazynu Guitarist. Jednak po prawie trzydziestu latach jego pasja do bluesowych korzeni i sprzętu, który inspiruje do takiej muzyki, przerodziła się w jak najbardziej poważne hobby. Wynikiem tej ewolucji stał się album studyjny z 2024 roku pod tytułem Orgy Of The Damned — płyta z bluesowymi coverami, która zgromadziła całą konstelację gwiazdorskich gości, ogromną liczbę rzadkich gitar vintage, a także wzmacniacze typu combo Magnatone, które całkowicie wyparły z jego arsenału przyzwyczajenia do monumentalnych stacków od Marshall.

„Kombosy Magnatone dają znacznie bardziej gęsty, przestrzenny dół i brzmią czysto”, — dzieli się gitarzysta. — „Kiedy uderzasz akord, wyraźnie słychać każdą oddzielną nutę. Dla mnie stało się to kolosalnym przesunięciem w rozumieniu dźwięku”.

Wspierając wydanie Orgy Of The Damned muzyk przeprowadził zakrojoną na szeroką skalę trasę, której efektem stał się koncertowy album Live At The S.E.R.P.E.N.T. Festival. Wydawnictwo to idealnie uchwyciło gęstą bluesową magię, którą zespół odtwarzał na scenie, reinterpretując kultowe bluesowe standardy i klasyczne utwory rockowe. Nazwa samego festiwalu jest głębokim akronimem, wzywającym do solidarności, zaangażowania, pokoju, równości i tolerancji (Solidarity, Engagement, Restore, Peace, Equality N' Tolerance), a wszystkie dochody z imprezy zostały przekazane na wsparcie różnych fundacji charytatywnych.

W głównym składzie zespołu koncertowego znaleźli się pierwszorzędni muzycy: Teddy 'Zig Zag' Andreadis (instrumenty klawiszowe i harmonijka ustna), Tash Neal (gitara rytmiczna), Johnny Griparic (gitara basowa) i Michael Jerome (perkusja). Oczywiste jest, że obecne przedsięwzięcie znaczy dla lidera grupy znacznie więcej niż jego stare barowe jamy z lat 90., jednak skupienie na czystej przyjemności z procesu nigdzie nie zniknęło.

„Wcale nie próbuję udawać wypalonego bluesmana”, — z uśmiechem zauważa Slash. — „Wielu muzyków rockowych grzeszy tym: grają całe życie ciężki rock, a potem nagle oświadczają, że są prawdziwymi bluesmanami. Ja po prostu proponuję własną interpretację tych utworów, które wywarły na mnie fundamentalny wpływ w momencie, gdy pierwszy raz wziąłem do ręki instrument”.

Bluesowa podstawa zawsze była nieodłączną częścią twojego unikalnego stylu, ale wydawnictwo koncertowe Live At The S.E.R.P.E.N.T. Festival demonstruje zupełnie inny, głębszy poziom.

Trafiliście w punkt. Kiedy dopiero zaczynałem opanowywać gitarę, moimi pierwszymi idolami stali się zorientowani na bluesa rock'n'rollowcy z lat sześćdziesiątych i początku siedemdziesiątych. Jednak trochę później babcia zapoznała mnie z twórczością wielkiego B.B. King, ponieważ była już po prostu śmiertelnie zmęczona tym, że w nieskończoność słucham tych samych brytyjskich rockmanów. Stanowczo oświadczyła: „Oto prawdziwe źródło”. Otworzyła przede mną te drzwi, pokazując bezpośredni związek między grą takich mistrzów jak Eric Clapton, a korzeniami, z których czerpali inspirację. Więc blues zawsze pozostawał głównym fundamentem mojego stylu.

Potem, na tle muzycznych wydarzeń lat osiemdziesiątych, zintegrowałem ten wpływ we współpracy z bardzo różnymi muzykami. Kiedy uformował się klasyczny skład Guns N' Roses, był to prawdziwy stop wielu polarnych stylów, który stworzył unikalne oblicze grupy. Ale osobiście dla mnie kręgosłupem zawsze pozostawał stary, dobry blues.

Czy istnieje dla ciebie zasadnicza różnica między wykonywaniem bluesa a ciężkiej muzyki rockowej?

Podchodzę do bluesowych utworów dokładnie tak samo, jak do klasycznego rock'n'rolla: dla mnie na pierwszym miejscu zawsze stoją osobiste odczucia i poczucie groove'u. Nie należę do kategorii radykalnych bluesowych purystów, którzy ściśle przestrzegają kanonów; po prostu gram tak, jak potrafię. Przynosi mi to ogromną przyjemność i służy jako doskonały emocjonalny wentyl. W latach 90. zebraliśmy zespół The Blues Ball, który w zasadzie był wysokiej klasy grupą coverową. Występowaliśmy po klubach Los Angeles, a potem przerodziło się to w pełnoprawne trasy po barach. Właśnie odszedłem z Guns N' Roses i znajdowałem się w przerwie między solowymi projektami, więc był to świetny i zabawny sposób na wypełnienie pauzy.

Przenieśmy się o wiele lat do przodu: znowu jestem w składzie Guns N' Roses, i mieliśmy przerwę między trasami koncertowymi. W mojej głowie przemknęła myśl: „Byłoby świetnie zebrać się i utrwalić te fajne piosenki w studio”. Zadzwoniłem do chłopaków, wybraliśmy sprawdzone przez czas kompozycje z naszego starego repertuaru, dodaliśmy kilka nowych rzeczy i nagraliśmy album Orgy Of The Damned.

Podczas nagrywania świeżego koncertu i w trakcie całej bluesowej trasy używałeś imponującego arsenału instrumentów i sprzętu, którego nigdy nie widzimy na koncertach Guns N' Roses. Czy to wpływ samej muzyki bluesowej?

Zdecydowanie. Podczas sesji studyjnych dla Orgy Of The Damned całkowicie przypadkowo użyłem wzmacniacza typu combo Magnatone, który po prostu stał u mnie nieużywany, i ten sprzęt dosłownie wywrócił moje wyobrażenie o gitarowym brzmieniu. Właśnie z powodu tego skromnego kombosa M-80 podjąłem decyzję o całkowitej zmianie marki wzmocnienia, rezygnując z wieloletniej współpracy z Marshall. Oprócz tego rozpakowałem wiele moich unikalnych gitar vintage, ponieważ dokładnie wyobrażałem sobie, jaki właśnie charakter dźwięku chcę uzyskać na nagraniu.

Mniej więcej rok wcześniej kupiłem świetną półakustyczną Gibson ES-335 w słynnym sklepie Norman's Rare Guitars w dolinie San Fernando. Wyjąłem ją z futerału, dodałem do niej klasyczny Fender Stratocaster, Fender Telecaster, parę starych kultowych Gibson Les Paul, a także modele Gibson Explorer i Gibson Firebird. Właśnie ten luksusowy zestaw ukształtował brzmienie albumu studyjnego.

Oczywiście, wożenie wszystkich tych bezcennych skarbów vintage w pełnoprawną trasę koncertową byłoby szaleństwem. Dlatego do występów na żywo używałem ich dokładnych nowoczesnych kopii — wspaniałych replik serii Custom Shop. Jednak tę samą półakustyczną ES-335 wziąłem ze sobą, i stała się ona moim głównym, bazowym instrumentem przez całą trasę i w trakcie nagrywania albumu koncertowego, wraz z parą modeli Firebird. Swoją drogą, te Firebird, wyposażone w specyficzne mini-humbuckery (które ze względu na swój charakter są bliskie singlom), brzmią po prostu oszałamiająco. Z klasycznych modeli Les Paul na trasie używałem tylko dwóch instrumentów: standardowego modelu Standard i reedycji '59 reissue. Jeśli chodzi o model Explorer, to ze mną w trasie była wspaniała replika legendarnej gitary z 1958 roku z fenomenalnym brzmieniem. Właśnie na niej nagrałem utwór "Born Under A Bad Sign" i z nią wychodziłem na scenę.

Tak, mało nie zapomniałem: do gry slide używałem instrumentu marki Travis Bean, a w kompozycji "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" użyłem gitary pedal-steel od marki Jackson. To całkowicie zaspokajało wszystkie moje potrzeby. W połączeniu z potężnymi dwugłośnikowymi wzmacniaczami typu combo Magnatone M-80 2x12 to był ten sam wzorcowy dźwięk.

Biorąc pod uwagę, że przez dziesięciolecia byłeś głównym ambasadorem wzmacniaczy Marshall, co dokładnie przykuło twoją uwagę w dźwięku Magnatone?

Dla mnie było to najważniejsze wydarzenie. Kiedy tylko weszliśmy do studia i zaczęliśmy preprodukcję, opracowując aranżacje, złapałem się na myśli, że kategorycznie nie chcę używać swojego przyzwyczajonego, rozpoznawalnego przesteru Marshall. W mojej dyspozycji w studio było kilka urządzeń Fender Twin, para combo Fender Deluxe, półstack od Vox i vintage kombos tej samej marki. Był ze mną również mój stary wierny 50-watowy Marshall i ten sam Magnatone M-80.

Wszystko wydarzyło się spontanicznie: przed rozpoczęciem pracy nad kolejnym utworem w myślach modelowałem połączenie gitary i sprzętu, próbując bardzo różnych wariantów. Kiedy kolej doszła do kombosa Magnatone, który ktoś mi kiedyś podarował, ale ani razu go nie włączałem, stało się coś nieprawdopodobnego — w efekcie nagrałem przez niego absolutnie każdą piosenkę na płycie.

I teraz ten dźwięk przeszedł na twoje koncerty bluesowe na żywo, a nawet na stadionowe koncerty Guns N' Roses.

Byłem wierny marce Marshall tak długo, że po prostu nie zwracałem uwagi na produkty innych marek. Nawet nie dawałem im szansy, uważając, że są pozbawione tego samego firmowego, przebijającego się środka Marshalla. Ale w dźwięku Magnatone odkryłem coś takiego, co zadziałało idealnie. Nagrałem album, zabrałem te kombosy w trasę, i pokazały się z jak najlepszej strony.

Co więcej, w tajemnicy przed wszystkimi na kolejnej wielkiej trasie stadionowej Guns N' Roses całkowicie wymieniłem swoje zwykłe stacki na urządzenia Magnatone, i stało się to moją nową dźwiękową wizytówką. Trochę później oficjalnie połączyliśmy siły z inżynierami marki i wspólnie opracowaliśmy potężny 100-watowy, sygnowany model SL-100, którego z dumą używam na scenie właśnie teraz.

Wspomniałeś, że jesteś kojarzony przez publiczność z konkretnym sygnowanym brzmieniem, ale teraz na scenie składasz hołd takim tytanom jak Peter Green, Albert King i innym największym mistrzom, będąc przy tym samemu supergwiazdą. To bardzo subtelna równowaga.

Absolutnie słusznie. Ale trzeba przyznać: my wszyscy razem z wami przeżywamy teraz prawdziwy okres renesansu gitary bluesowej. Na scenie pojawiła się ogromna liczba niesamowitych bluesowych purystów — niewiarygodnie wykształconych, technicznie obeznanych, wspaniałych muzyków, którzy aktywnie promują tę kulturę. Blues teraz przeżywa tak potężny rozkwit, jakiego nie widział przez ostatnie dwadzieścia lat. Z mojego punktu widzenia, to jest prawdziwe odrodzenie.

Zresztą sam po prostu robię to, co kocham, i staram się nie traktować tego zbyt poważnie. Właśnie dlatego w naszym programie koncertowym są niektóre covery, które balansują na granicy banalności i były wykonywane miliony razy. Wszystkie te piosenki to gigantyczne stopnie mojego własnego rozwoju, i bardzo chciałem je zagrać. Po prostu dążę do tego, by troskliwie zachować oryginalne melodie wokalne i gitarowe, wyrażając szacunek dla pierwotnych autorów.

Braliśmy te struktury, dodawaliśmy swój własny styl i w ogóle się nie przejmowaliśmy. Muzycy z mojego zespołu zajmują się tą muzyką całe swoje świadome życie, grają z samym Walter Trout, więc to prawdziwi, korzeniowi bluesmani. A ja otrzymuję wspaniałą możliwość nawlekania swojego firmowego stylu na tę żelbetonową podstawę, i to jest niewiarygodnie zabawne.

Słuchając albumu koncertowego staje się oczywiste, że czerpaliście ogromną przyjemność z trasy. Czy fani mogą spodziewać się kolejnych bluesowych wydawnictw w przyszłości?

W tej chwili muszę lawirować między napiętym grafikiem koncertowym z Guns N' Roses a pracą studyjną. Mam już całkowicie gotowy do wydania świeży album studyjny z moim solowym projektem The Conspirators, który ujrzy światło dzienne na samym początku 2027 roku. Zaraz po tym planuję znaleźć wolne okno twórcze, aby usiąść do stworzenia kolejnej bluesowej płyty. Mam już na oku kilka bardzo fajnych kompozycji, które marzę, by przearanżować. Ponadto, musimy koniecznie przywieźć nasz bluesowy program do Europy, ponieważ stamtąd płynie ogromne zapotrzebowanie od oddanych fanów.