Zapalcie wszystkie światła! Las Vegas zamienia się w „Lars-Vegas”: Metallica rozpoczyna spektakularną rezydenturę w The Sphere

To pierwszy występ ich długo wyczekiwanej rezydentury, w ramach której będą występować w każdy czwartek i sobotę w tym wyjątkowym miejscu przez 24 tygodnie, z obietnicą, że przez każdą parę wieczorów piosenki nie będą się powtarzać. „Czy na pewno chcecie to zagrać?” — pyta James Hetfield swoich partnerów z zespołu.

Ogromny, zakrzywiony dach kopuły — o wysokości 112 metrów i szerokości 157 metrów, prawdziwy kolos — świeci bladym terakotowym światłem za ich plecami, kiedy James mówi.

„Ta piosenka jest taka sobie — kontynuuje, a jego gigantyczna kopia unosi się w samym centrum krzywizny ekranu. — Chyba parę osób ją nawet lubi. To nie jest nasza najlepsza robota. Napisaliśmy ją, gdy byliśmy małymi dziewczynkami. Mieliśmy około 12 lat, a teraz mamy, typu, 112, to szaleństwo. I muszę powiedzieć: jak na nowoczesną technologię i starych facetów grających głośną muzykę, to cholernie fajne”.

Podjudza publiczność riffem, żeby widzowie zrozumieli, co zaraz się wydarzy, po czym zaczyna stałą wymianę kwestii z salą przed „Seek & Destroy”. W tym momencie matowo-pomarańczowe tło za plecami zespołu — zbyt ogromne, by nazwać je po prostu tłem, raczej apokaliptyczne niebo — zmienia się w otwierające się drzwi garażowe, za którymi widać skromny pokój prób, przypuszczalnie wzorowany na tym, który Metallica miała na początku swojej drogi. Scena utrzymana jest w czarno-białej tonacji, symbolizując przeszłość, a wkrótce obraz przenosi wszystkich na okoliczne zrujnowane ulice miasta, a 20-tysięczny tłum podróżuje razem z zespołem, podczas gdy brzmi piosenka.

To kolejny fenomenalny moment wśród wielu fenomenalnych momentów. Oszałamiających momentów. Momentów z kategorii „Cholera! Czy ja naprawdę to widzę?”. Przez dwie godziny James, Kirk Hammett, Rob Trujillo oraz Lars Ulrich prezentują serię oszałamiających, immersyjnych widowisk, które na nowo definiują, czym są koncerty na żywo i do czego są zdolne. W końcu przez większość czasu — jeśli tylko nie stoisz tuż przy scenie — po prostu nie da się oderwać wzroku od spektakli rozgrywających się ze wszystkich stron wokół ciebie.

Jeszcze zanim zespół zaczyna grać, otoczenie zniekształca twoje postrzeganie rzeczywistości. Ponieważ przed tobą scena zastawiona gitarami, basami, perkusjami, pianinem, tekturową figurą Lemmy, automatem do pinballa, a wszystko to na tle mnóstwa fanowskich flag i transparentów Metalliki, ciągnących się gdzieś w nieskończoność. Znajduje się tu też głowa i ręka rzeźby Lady Justice z albumu „...And Justice For All”, wyglądające tak, jakby te detale były gotowe do wysłania do muzeum.

Wszystko to wygląda boleśnie realistycznie, ale potem przypominasz sobie, że one nie są po prostu ogromne — no, rzeczywiście ogromne — one są przecież po prostu na ekranie. Delikatnie mówiąc, to zwala z nóg. Kiedy set startuje, gałka głośności jest przekręcona na 11. Otwierający utwór „Battery” zaczyna się od człowieka biegnącego przez spokojny krajobraz usiany domowej roboty drewnianymi grobami, po czym „Creeping Death” otwiera mistyczny świat, spustoszony przez czas, pogodę, deszcz i błyskawice wypełniające sztuczne niebo nad zespołem i widzami. Obiekt zamienia się w kościół podczas „Now That We're Dead” — powiększeni członkowie zespołu pojawiają się wewnątrz witrażowych okien, które wydają się być tysiąc, jeśli nie milion razy większe od swoich prawdziwych odpowiedników, a „Wherever I May Roam” zamienia się w przyprawiającą o zawrót głowy przejażdżkę pociągiem przez różne miasta.

Kompozycji „The Shortest Straw” towarzyszy bardzo pasujący automat do gier, na którym 8-bitowe wersje legend metalu grają tuż nad swoimi mięsnymi odpowiednikami, podczas gdy „The Call Of Ktulu”, dedykowana Cliffowi Burtonowi, pokazuje tytułowe mityczne stworzenie wynurzające się z wody za plecami zespołu. Następnie atakuje ono zarówno Las Vegas, jak i tłum, podczas gdy przelatujące samoloty ostrzeliwują je rakietami. Nieważne, że Las Vegas znajduje się na środku pustyni — to jeden z najbardziej zdumiewających, niewiarygodnych momentów obu wieczorów.

Pierwszy wieczór kończy się fenomenalnym wykonaniem „Master of Puppets”, kiedy ekran przenosi wszystkich w The Sphere na cmentarz z okładki albumu, który dał nazwę piosence, przy czym dekoracja wyrasta po tym, jak tysiące nagrobków spadają z nieskończonego nieba z góry. Członkowie zespołu pojawiają się na ekranie wewnątrz tych nagrobków w miarę rozwoju finału, a ich prawdziwe wersje wydają się na tym tle wielkości mrówek, i pojawia się uczucie — jak w wielu innych momentach wieczoru, — że naprawdę znajdujesz się wewnątrz piosenki.

Drugi wieczór, dwa dni później, zaczyna się dokładnie tak samo jak pierwszy — od tego samego spokojnego krajobrazu z domowej roboty grobami, — po czym zespół zrzuca na salę potężne „Blackened”, za którym natychmiast następuje dynamiczne „Fuel”. Ten burzliwy początek nadaje ton drugiemu wieczorowi, który jest odczuwany bardziej jako prawdziwy koncert w porównaniu do spektakularnego widowiska pierwszego dnia. Co nie oznacza, że podobnych momentów już nie ma. Są — w hipnotycznej scenie towarzyszącej „King Nothing” oraz w niepokojących, upiornych efektach wizualnych „Welcome Home (Sanitarium)”, a także w „The Outlaw Torn” z jej wizjami apokaliptycznej dystopii. Ta ostatnia kończy się tym, że publiczność pogrąża się w wirze, i powstaje pełne wrażenie, że dzieje się to naprawdę.

A jednak przez większą część drugiego wieczoru show jest skonstruowane bardziej jak zwykły koncert na żywo niż za pierwszym razem. Zespół częściej opuszcza scenę, na ogromnym ekranie częściej transmitowane jest wideo samych muzyków w trakcie gry i czuć, że grają bliżej ludzi i dla tłumu, a nie tylko udźwiękawiają warstwę wizualną. To sprawia, że wrażenia są zupełnie inne, godne analogu (i swego rodzaju sequela) pierwszego wieczoru.

Fakt, że drugiego wieczoru znacznie częściej schodzą ze sceny — czy to z zamysłu, czy z innego powodu — nieco niszczy magię immersyjnego doświadczenia The Sphere. Za pierwszym razem zdarza się to chyba tylko podczas „Nothing Else Matters”, którego najprostsza grafika przypomina wygaszacz ekranu z lat 90. Mimo to sama piosenka i jej wykonanie są wystarczająco potężne i piękne, by wyczarować własną magię.

Aspekt immersyjny powraca z nową siłą: najpierw, gdy wykonują jeden po drugim „For Whom The Bell Tolls” i „One” na tle oszałamiających obrazów wizualnych, obnażających okropności wojny, a następnie — podczas wielkiego finału „Enter Sandman”, gdy nisko wiszący księżyc z wyrytą na nim literą „M” zespołu Metallica pojawia się nad muzykami i widzami. Powoli, ale nieustannie rośnie, aż pod koniec piosenki wypełnia całe The Sphere tak, że chce się go dosłownie dotknąć ręką.

Oczywiste jest, że to daleko nie są zwykłe koncerty. I choć drugi wieczór odbierany jest bliżej tradycyjnego występu niż pierwszy, wciąż pozostaje tu mnóstwo zapierających dech w piersiach momentów, które wyprowadzają show poza ramy tego, do czego przywykliśmy. Łącznie oba wieczory tworzą fascynujące, fenomenalne i unikalne widowisko, niepodobne do niczego innego. Dość powiedzieć, że dawno po podbiciu całego świata Metallica teraz podbiła także The Sphere.

James Hetfield ma rację — jak na nowoczesną technologię i starych facetów grających głośną muzykę, to naprawdę cholernie fajne.

Rezydentura Metalliki w The Sphere potrwa do 13 marca 2027 roku.

Metallica “Life Burns Faster,” Night One set list:

“Battery”
“Creeping Death”
“Now That We’re Dead”
“Sad but True”
“The Shortest Straw”
“Wherever I May Roam”
“The Day That Never Comes”
“… And Justice for All”
Kirk Hammett and Rob Trujillo “Doodle”
“Nothing Else Matters”
“The Call of Ktulu”
“Lux Æterna”
“Ride the Lightning”
“The Memory Remains”
“Seek & Destroy”
“Master of Puppets”
 

Night Two set list:

“Blackened”
“Fuel”
“Leper Messiah”
“Devil’s Dance”
“72 Seasons”
“King Nothing”
“Welcome Home (Sanitarium)”
“The Outlaw Torn”
Kirk Hammett and Rob Trujillo “Doodle”
“The Unforgiven”
“Orion”
“Hardwired”
“Whiskey in the Jar”
“For Whom the Bell Tolls”
“One”
“Enter Sandman”